Ο Δημητράκης ας σην Γραμμάτινα.

  

Ο Δημήτρης μας Εύζωνος, με στολή Μακεδονομάχου.

1967

  Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη ημέρα η Παρασκευή 12 Απριλίου 1946, ολάνθιστες οι πασχαλιές σε κάθε αυλή, μεθυστικά αρώματα, λίγες ημέρες πριν το Πάσχα εκείνης της χρονιάς και εκεί, στο σπίτι του Ηλία τη Μοσκώφ, στην Ευκαρπία (Γραμμάτινα), του Κιλκίς, με ιδιαίτερη αγωνία αναμένονταν ευχάριστα γεγονότα.

  Έχουμε γεννητούρια, η νύφε τη Μοσκώφ, η γαρή τη Βάνια τη μικρού, η Κλεονίκη έτονε δίψυχος, θα φερ΄ σον κόσμον το δεύτερον το παιδίν ατς.

  Ατέ, 17 μήνας κι άλλ΄ εμπροστά, έγκεν σον κόσμον το πρώτον το παιδίν ατς, κορίτς, την θαγατέραν ατς την Ευδοκία (25-11-1944).

Τα καλά χαπάρια

  "Φως σ΄ ομμάτια ‘ς, Βάνια, αδά σην φορίν, αγούρ παιδίν εχάρτσε ΄σεν Ο Θεόν, η γαρής η Κλεονίκη εν πολλά καλά και πολλά χαρεμέντσα".

  "Ἀμα, όπως είδα τα ποδάρια τι μωρί πολλά μακρέα είν΄, ατός θα ίνεται πολλά υψηλός άγουρος, θα περάν τον πάππον άτ΄ τον Ηλία σον πόι, αμά και τον παππον ατ΄ τον Δημήτρη και τον θειον άτ΄ τον Κώστη που εχάθαν ση Ρουσίαν, ατοίν πα, υψηλοί έσανε".

  Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια της Ροδάμας του Χατίτσου (Κωνσταντινίδου Ροδάμα) της πρακτικής μαίας (μαμής), που εκείνο τον καιρό βοηθούσε τις εγκυμονούσες, στη γέννηση των νέων ψυχών-παιδιών, προς τον αγωνιούντα πατέρα, τον Βάνια τον μικρό (Ιωάννη Μοσκοφιδη), αλλά και τους παππού Ηλία και τη γιαγιά Ελένη που περίμεναν και αυτοί με αγωνία τα ευχάριστα νέα.

   Φυσικά η χαρά όλων ήταν πολύ μεγάλη και το φιλοδώρημα πολύ μεγαλύτερο από το καθιερωμένο.

  Έτσι ήρθε στον κόσμο ο Δημήτρης Ι. Μοσκοφίδης, το λεβεντόπαιδο που τον καμάρωσαν οι γονείς του, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συγχωριανοί του, Εύζωνο στην Ανακτορική (τότε) φρουρά, όταν ήρθε ο καιρός να κάνει το χρέος του προς την πατρίδα (26/10/1966).

  Την ίδια εποχή και για πολλά χρόνια, χρέη μαμής (μαίας) στην Ευκαρπία εκτελούσε και άλλη μια κυρία,η σχωρεμέντσα η Θυμία τη Τσοχτάν (Ευθυμία Μωυσιάδου).

  Αλήθεια, πόσα οφείλει η κοινωνία μας και ιδιαίτερα ο κόσμος της υπαίθρου, εκεί όπου δεν υπήρχε ιατρική κάλυψη/περίθαλψη σε αυτές τις ευλογημένες γυναίκες(μαμές-πρακτικές μαίες), που έχαιραν ιδιαίτερης αγάπης και εκτίμησης από όλο τον κόσμο για το Θεάρεστο έργο που επιτελούσαν.

Η μητέρα του Δημήτρη.

  Η Κλεονίκη Πηλαλίδου(1924-2013) του Δημητρίου, ορφανή από πατέρα, τον Σεπτέμβριο του 1939 εγκαταστάθηκε μαζί με τη χήρα μητέρα της Ελισάβετ και τα άλλα αδέλφια της, την Κλεοπάτρα, τον Γιάννη και τη Σοφία στην Ευκαρπία (Γραμμάτινα), κοντά στο θείο της, Γιάννη Πηλαλίδη, ο οποίος διέμενε στην Ευκαρπία από το 1923.

  Το χειμώνα του 1943, η Κλεονίκη στα 19 της χρόνια, παντρεύτηκε τον Γιάννη (τον Βάνια τον μικρό) Μοσκοφίδη, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Ευδοκία, τον Δημήτρη, τον Κώστα και την Ζαχαρούλα.

 

 

Μια εντυπωσιακή φωτογραφία του 1950. 

Ο Βάνιας ο μικρός(Ιωάννης Μοσκοφίδης), με τη σύζυγό του Κλεονίκη, και τα τέκνα αριστερά ο Δημήτρης μας(1946-2026), στα γόνατα του Βάνια ο Κώστας(1948) και η Ευδοκία(1944).

Τα παιδικά χρόνια και η εφηβεία.

  Τα παιδικά χρόνια του Δημήτρη, όπως και όλων των συγχωριανών, ήταν πολύ δύσκολα μέχρι τη λήξη του εμφυλίου πολέμου (Αύγουστος 1949), ακολούθησαν τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

  Φτώχεια καταραμένη, όλη μέρα εργασία, κούραση στην καπνοκαλλιέργεια, φυτεία, μάζεμα των φύλλων(τη καπνού το τσάκωμαν), και λοιπές ασχολίες και παράλληλα και στη φροντίδα των ζώων, μεγάλων και μικρών, αφού η οικογένεια Μοσκοφίδη είχε και κοπάδι προβάτων.

  Η οικογένεια μεγάλη, πολύτεκνη, όπως και οι περισσότερες οικογένειες στο χωριό εκείνα τα χρόνια Ο καλός Θεός μας ¨έδινε¨ πολλά παιδιά, παιδικές φωνές ακούγονται σε κάθε αυλή και κάθε δρόμο του χωριού, παρά τους δύσκολους καιρούς η Ευκαρπία, όπως και όλα τα χωριά της ευρύτερης περιοχής, σφύζουν από ζωή, εκεί στις απαρχές του χρυσοφόρου Εχέδωρου.

   Η Ευκαρπία, βρίσκεται πάνω στο κεντρικό δρόμο Κιλκίς - Μαυροπλαγιάς - Ροδόπολης ήταν και είναι κομβικό σημείο. Από εδώ περνούσαν και περνάνε οι κάτοικοι των χωριών Θοδωράκια (Άνω και Κάτω), της Βάθης(Ραγιάν),του Δίβουνου(Οτμανλί), του Γερακαριού(Ντογάντσα), του Μηλοχωρίου(Αλέξια), του Παλατιανού(Σαραϊλί),του Κεντρικού(Σνέφτσα), της Γάβρας(Ισμακλί),της Αντιγόνειας(Μουράφτσα),της Μαυροπλαγιάς(Καραμουτλού), των Πετράδων(Σαρηδογανλί) και όλων των χωριών, των βορειοδυτικών Κρουσίων.

  Από εδώ κάθε Σάββατο που το Κιλκίς είχε τη μεγάλη λαϊκή αγορά(παζάρι), εκατοντάδες κάτοικοι των χωριών μας με τα πόδια, με γαϊδουράκιa, με κάρα ή με τα ελάχιστα λεωφορεία κυκλοφορούσαν, κατηφόριζαν προς την πρωτεύουσα του Νομού μας, πολλοί από αυτούς μεταφέροντες κάτι από την παραγωγή τος προς πώληση, όπως αυγά (οβά), κοτόπουλα(κοσάρες),αγελαδινό βούτυρο (χτηνί βούτορον), σκόρδα, κρεμμύδια, και ότι άλλο παρήγαγε ο καθένας. Αυτοί όλοι περνούσαν από την Ευκαρπία μας.

  Είναι η εποχή που η λαϊκή Ποντιακή μούσα, ιδιαίτερα στο Νομό μας και τα καπνοχώρια περιγράφει την τραγική κατάσταση των προσφύγων χωρικών, καπνοπαραγωγών με το πασίγνωστο τραγούδι “ Έρθαν οι εμπόρ’ να παίρ’νε τσ̌άπαν τον καπνόν, τον χωρά̤τεν ’κ’ ερωτούνε σον λογαριασμόν”.

 Ή αυτό που διεκτραγωδεί την τραγική οικονομική κατάσταση των ανέργων νέων με τον στίχο “Τα καημένα τα παιδία, σ’κούνταν ρούζ’νε σα χωρία, κουστούμ’ ’κ’ έχ’νε να φορούνε, να παντρεύ’νε ’κ’ επορούνε”.

Το χρέος προς την Πατρίδα

   Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν και για τα αγόρια ήρθε η ώρα να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς την πατρίδα (Στρατιωτική θητεία), το ελάχιστο 24 μήνες εκείνα τα χρόνια.

   Ο Δημήτρης μας ας σην Γραμμάτινα, όπως το πρόβλεψε η μαμή που τον έφερε στον κόσμο, η Ροδάμα του Χατίτσου, έγινε ένα πανύψηλο παλικάρι, που ξεπέρασε στο ύψος και τους δύο παππούδες του (Ηλία και Δημήτρη) αλλά και τον αδικοχαμένο θείο του Κώστα, που τον έμοιαζε εκπληκτικά.

 

Ο αλησμόνητος Κώστας Δ. Πηλαλίδης (1911-1938)

Αδελφός της Κλεονίκης και θείος του Δημήτρη

 

  Το κάλεσμά του, η κατάταξη στο Στρατό (26 Οκτωβρίου 1966), με την 80η ΕΣΣΟ, τον έφερε λόγο της λεβεντιάς του, του παραστήματος του, και του χαρακτήρα του, στην τότε Ανακτορική Φρουρά.

 

 

Πάσχα του 1967.

Αυγοτσούγκρισμα του Δημήτρη με τον (τότε) Βασιλέα Κωνσταντίνο.

 Ακοίμητος φρουρός, στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου (Μ.Α.Σ.), αλλά και υπηρεσία στην Βασιλική κατοικία, στο Τατόι και όπου αλλού το απαιτούσε η Υπηρεσία του.

 

Ακοίμητος και ακίνητος φρουρός ο Δημήτρης μας, στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου(Μ.Α.Σ.).

Μάιος 1968 

 

Τα Ευζωνάκια μας, χορεύουν (φυσικά) Τσάμικο, δεξιά ο Δημήτρης μας.

 

 

Και εδώ τα λεβεντόπαιδα έχουν κέφια, αριστερά ο Δημήτρης μας

   Άψογος στα καθήκοντά του και υπερήφανος σε όλη του τη ζωή για την Στρατιωτική του θητεία και όσα βίωσε εκείνα τα δύο χρόνια στην Αθήνα.

Η Γερμανία και η οικογένεια.

 
  Όταν τελείωσε τις Στρατιωτικές του υποχρεώσεις το φθινόπωρο του 1968, επέστρεψε στο χωριό και ξεκίνησε την αναζήτηση εργασίας αλλά και με πολλές σκέψεις και προβληματισμούς για το μέλλον του και τη δημιουργία της δικής του οικογένειας.

  Το καλοκαίρι του 1970, όπως χιλιάδες άλλοι νέοι, από όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα από κάθε χωριό της Μακεδονίας μας, πέρνουν το δρόμο της ξενιτιάς και κυρίως πρός την Δυτική (τότε) Γερμανία, για αναζήτηση εργασίας.

 

   Ο δρόμος τον έφερε στο Χαιντενχαιμ (Το Χάιντενχαϊμ αν ντερ Μπρεντς (γερμανικά: Heidenheim an der Brenz‎‎), συχνότερα αναφέρεται απλά ως Χάιντενχαϊμ, είναι γερμανική πόλη 49.626 κατοίκων που βρίσκεται στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Είναι η γενέτειρα του στρατάρχη της Βέρμαχτ Έρβιν Ρόμελ. )

  Εδώ σ΄αυτόν τον τόπο βρήκε εργασία, αλλά και την σύντροφο της ζωής του, την συνομήλική του, Δέσποινα.

 

  Θέλημα Θεού, στην ίδια πόλη βρέθηκε μετανάστρια, για εργασία, η Δέσποινα Λόλοσίδου, Ποντία στην καταγωγή, από την Λυδία του Νομού Καβάλας. 

 

  Στις 20 Οκτωβρίου του 1970 παντρεύτηκαν και δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια, παραμένωντας στην ίδια πόλη από το 1970 έως το 2007, οπότε και συνταξιοδοτήθηκαν.

Γαμήλια φωτογραφία. Η Δέσποινα και ο Δημήτρης μας.

Οκτώβριος 1970

  Εκεί, στη Γερμανία, απέκτησαν 2 υπέροχα παιδία, τον Γιάννη (1971) και την Κλεονίκη (1976), για μεγάλο χρονικό διάστημα τη φροντίδα των παιδιών την είχαν στο χωριό (Ευκαρπία) ο παππούς Βάνιας και η γιαγιά Κλεονίκη που τα υπεραγαπούσαν.

 

  Με την αγαπημένη του Δέσποινα έζησαν αρμονικά στις χαρές και στις λύπες της ζωής τους πενήντα έξι (56) χρόνια  και χάρηκαν τα παιδιά και τα εγγόνια του και το σπιτί που έχτισαν στην Ευκαρπία.

Μια υπέροχη οικογενειακή φωτογραφία του 1980.

Ο Δημήτρης, η Δέσποινα, ο Γιάννης και η Κλεονίκη

 

 

Ο Δημήτρης και η Δέσποινα, συνταξιούχοι πλέον στη Γραμμάτινα(Ευκαρπία)

 

Όλος ο πλούτος είναι εδώ,  δεξιά ο παππούς Δημήτρης και πίσω η γιαγιά Δέσποινα αριστερά ο εγγονός Χριστόδουλος, ο γαμπρός Αντώνης, πίσω του η εγγονή Ολυμπία και η θερμή αγκαλιά της της κόρης του Δημήτρη και συζύγου του Αντώνη, Κλεονίκης. 

Ο Δημήτρης μας  σε πελάγη ευτυχίας, έχοντας στην αγκαλιά του τον αγαπημένο του εγγονό Χριστόδουλο.

 

 Εφέκεν μας υείαν

 

   Ο Δημήτρης μας από τον Νοέμβρη του 2025 και ιδιαίτερα τους τελευταίους 5μιση μήνες της ζωής του, είχε σοβαρά προβλήματα υγείας και ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ, στήριγμα και άγγελός του η αγαπημένη του Δέσποινα μέχρι την τελευταία στιγμή στις 8 Μαίου 2026 που μας άφησε για πάντα. 

Μία από τις τελευταίες φωτογραφίες του Δημήτρη. 

Την Κυριακή 14 Ιουνίου, στον Ιερό Ναού Γεννήσεως της Θεοτόκου της Ευκαρπίας θα τελεστεί το 40ήμερο μνημόσυνο του αλησμόνητου Δημήτρη Μοσκοφίδη.  

Αιώνια η μνήμη του

  Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά για τις φωτογραφίες την σύζυγο του Δημήτρης μας Δέσποινα, την αδελφή του Ευδοκία και τη κόρη του Κλεονίκη.

 

  Ιδιαίτερα την αγαπητή Μάρθα Αθανασιάδη-Λογδανίδου για τη βοήθεια της.

Βασίλειος Αθανασιάδης

Πανηγύρι της Αγίας Τριάδος & Πολυκαστρινά.

 

Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου

   Χρόνια ήρθαν και πέρασαν, πολλά άλλα ακόμη θα έρθουν και θα περάσουν, εμείς θα φύγουμε όπως και οι παλαιότερο που ήρθαν πρόσφυγες πριν από ένα αιώνα, σε αυτό τον ευλογημένο τόπο, από τις αλησμόνητες πατρίδες, εκείνο όμως που θα μένει σταθερά ακλόνητο στο κέντρο του Πολυκάστρου, θα είναι ο νέος περικαλλής Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος.   

   Με αφορμή λοιπόν το πανηγύρι μας και την εορτή της Εκκλησίας μας, Ιερός Ναός "Αγίας Τριάδας" Πολυκάστρου, επαναφέρουμε τρεις παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις μας, για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

  Ο αγώνας που δεν τελείωσε…..ποτέ!!!

Κυριακή 9 Ιουνίου 1957

   Μέρες χαράς, μέρες γιορτής, μέρες πανηγύρεως για τους κατοίκους του Πολυκάστρου κάθε χρόνο η Κυριακή της Πεντηκοστής και η επόμενη ημέρα, Δευτέρα, του Αγίου Πνεύματος, αφού εορτάζει ο Ι. Ν. Της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου και η πόλη μας.

   Τον Ιούνιο του 1957 ακριβώς πριν 69 χρόνια, στο Πολύκαστρο των 3650 κατοίκων είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε 2 ποδοσφαιρικές ομάδες, τον Ολυμπιακό Πολυκάστρου από το 1946 και τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Ανατολικορωμυλιωτών Πολυκάστρου (Π.Ο.Α.) από το 1956.

   Η δημιουργία της δεύτερης ομάδας, Π.Ο.Α, έφερε διχόνοια, δίχασε τους κατοίκους και υπήρχε ένταση, πάθος και έντονες φιλονικίες μεταξύ των Πολυκάστρινών (οι πάνω και οι κάτω).

    Για να μη συναντιούνται και συγκρούονται οι φίλαθλοι στο πρωτάθλημα Κιλκίς που διεξήγετο σε 2 ομίλους, ο μεν Ολυμπιακός συμμετείχε στον όμιλο του Κιλκίς ο δε Π.Ο.Α.στον όμιλο της Παιονίας.

   Κυριακή 9 Ιουνίου 1957, ημέρα της Πεντηκοστής, πανηγύρι στο Πολύκαστρο, ύστερα από προσπάθειες του νέου εφημέριου (1957 -1964) , του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Αρχιμανδρίτη Θεοφάνη Τρατώλου, που κάλυψε την κενωθείσα θέση του θανόντος Παπα-Φώτη Βασιλειάδη και του τότε προέδρου της Κοινότητας Πολυκάστρου, αλησμόνητου Δημητρίου Κουτσουβέλα(Πρόεδρος από 21/1/1955 -17/5/1959), επετεύχθει συνεννόηση με τις Διοικήσεις των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων Πολυκάστρου για διεξαγωγή ενός φιλικού ποδοσφαιρικού αγώνα.

   Έπαθλο ένα κύπελλο από την κοινότητα μας για τον νικητή και από μία εικόνα της Αγίας Τριάδος για κάθε ομάδα από την Εκκλησία μας.

   Στις 17:00 η ώρα χιλιάδες κόσμου, σχεδόν όλο το Πολύκαστρο ἐχει κατακλύσει το γήπεδο που ήταν τότε μπροστά από το Κοινοτικό κατάστημα και τον παλαιό Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου, ο σημερινός αύλειος χώρος του 1ου Δημοτικού Σχολείου και τον κεντρικό δρόμου Μεγάλου Αλεξάνδρου.

   Για πρώτη φορά περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου τοποθετήθηκαν πάσσαλοι ὐψους 50 εκατοστών και συνδέθηκαν με σύρμα από αυτό που δένανε τις “μπάλες”(άχυρο-χόρτο), για να μην εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο οι φἰλαθλοι.

Και αρχίζει το μάτς.

  Εστία του Ολυμπιακού προς την Ανατολική πλευρά (Κοινότητα-Αγία Τριάδα).

  Εστία του Π.Ο.Α. η Δυτική πλευρά, οδός Ανατολικής Ρωμυλίας (σύμπτωση;;)

  Ο αγώνας ισορροπημένος ένταση και πάθος και από τις δύο πλευρές, οι φάσεις εναλλάσσονται στις δύο εστίες, τρομερό ενδιαφέρον, αγωνία και τα νεύρα τσιτωμένα.

   Και ήρθε η μοιραία στιγμή, ο νεαρός ταλαντούχος ποδοσφαιριστής του Π.Ο.Α. Βασίλης Π. Παυλίδης (20 ετών τότε), με περίτεχνη ντρίπλα προσπερνά τον νεαρό ταλαντούχο παίκτη του Ολυμπιακού και μετέπειτα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, του Π.Α.Ο.Κ. και της Εθνικής Ελλάδος Μιχάλη Μπέλλη (17 ετών) ενώ επιτίθετο από δεξιά (εκεί που είναι το διώροφο κτίριο του Α΄Δημοτικού ) δέχεται μαρκάρισμα από πίσω από τον Μιχάλη και πέφτει κραυγάζοντας (φυσικά δόθηκε φάουλ). 

  Αυτό όμως δεν ικανοποίησε κανένα οπαδό του Π.Ο.Α. και οργισμένοι εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, έπεσαν με άγριες διαθέσεις πάνω στο Μιχάλη Μπέλλη, ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε, ακόμη και το αυτί του το δαγκώσανε(όνομα δεν λέμε Θεός σχωρέστον τον θύτη).

 

 

Οι πρωταγωνιστές: Βασίλης Π. Παυλίδης & Μιχάλης Κ. Μπέλλης 

   Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια, δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του Πολυκάστρου. Ο αγώνας διεκόπη, ξύλο, κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές, κλάματα, γυναικείες τσιρίδες και ότι άλλο μπορεί να βάλει το μυαλό σας, στο γήπεδο και στο δρόμο μπροστά στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, αυτό είχε σαν συνέπεια ο αγώνας να μη συνεχιστεί και φυσικά να μη τελειώσει ποτέ., ούτε χαρές, ούτε πανηγύρια εκείνη τη χρονιά.

   Η ενότητα επανήλθε μετά το 1964 με την ίδρυση της Α.Ε.Π. , αφού δεκάδες νέοι μεταξύ αυτών πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές και του Ολυμπιακού και του Π.Ο.Α. μετανάστευσαν στη Γερμανία και αδρανοποιήθηκαν οι ομάδες, ενώ δημιουργήθηκαν ομάδες στη Γερμανία στις πόλεις όπου εγκαταστάθηκαν Πολυκαστρινοί και σμίξανε, κυρίως στο Χέρτεν (Herten, North Rhine-Westphalia).

Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών  (Π.Ο.Α.) 1956

Όρθιοι από αριστερά: +Παυλίδης Β. Γεώργιος, + Κουρουτζίδης Μιχάλης, + Γκουγκουσίδης Χρήστος, + Κατραμάδας Πασχάλης, + Ανθόπουλος Αντώνης, + Γκουντενούδης Στέργιος,
+ Χαρούδης Χρήστος (παράγοντας).

Καθήμενοι από αριστερά: +Γκουγκουσίδης Νικόλαος, + Στυφούδης Χρήστος,  +Τερζόπουλος Νικόλαος(τερματοφύλακας), + Αραμπατζής Ιορδάνης και Βασίλης (Λακές) Π. Παυλίδης.

Ολυμπιακός Πολυκάστρου 1957 - 1958

Όρθιοι από αριστερά:+Γιακουμάκος Ιωακείμ(1936-2018), +Τυφούδης Γιώργος(1938-2001), +Τυφούδης Νίκος (αρχηγός Ολυμπιακού)(1932-2017), +Φάκας Κυριάκος(1936-2015), +Μπουσμπούκης Κώστας(1930-1994), Σταυρόπουλος Γιώργος(1936)

Καθήμενοι από αριστερά: +Τυφούδης Δημήτρης(1934-2021), +Ναούμ Σπύρος(1937-2005), +Κοσμίδης Επαμεινώνδας(1937-;;;;), Μπέλλης Μιχάλης(1940) και +Παπαδάκης(!Παπαδόπουλος) Θεόδωρος(1937-2017). 

 
** Δεξιά διακρίνεται ο παλαιός Ι.Ν. Της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου.

 Πριν 55 χρόνια, στην αυλή των Σχολείων.

Τρεις φωτογραφίες που μας ήρθαν, από το Βερολίνο. 

   Ιούνιος του 1971, Πανηγύρι στο Πολύκαστρο, ο μοναδικός τότε Πολιτιστικός Σύλλογος του Πολυκάστρου, αυτός των "Ακριτὠν", σε εκδηλώσεις που έγιναν στον αύλειο χώρο των Σχολείων μας, απέναντι από το κτίριο της τότε κοινότητας Πολυκάστρου και τον παλαιό Ι.Ν. Αγίας Τριάδος.

Χορευτές από αριστερά: Θόδωρος Απουσίδης(Μ.Δάσος), Μυροφόρα (Μαίρη) Καραγιαννίδου-Τσουμάνη, Ελένη Κεσκινίδου-Μπατσή και (+)Σάββας Καρδόπουλος.

Η φωτογραφία είναι του 1971 και διακρίνεται ο τότε πρόεδρος της κοινότητας (διορισμένος) (+)Αθανάσιος Μήκας και άλλοι εκπρόσωποι του στρατού και της αστυνομίας. 

Χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων η μεγάλη συμμετοχή κόσμου-θεατών.

Μουσική-Λύρα Πόντου ο αλησμόνητος λυράρης του Συλλόγου των “Ἁκριτών” Νίκος (Κόλιας) Κρουκλίδης, το μικρόφωνο κρατάει ο αλησμόνητος Κώστας Καλαϊτζίδης μέλος του Δ.Σ. των “Ακριτών”.

Και εδώ βλέπουμε το μεγάλο πλήθος που παρακολουθεί τις εκδηλώσεις  και τον διάκοσμο της εποχής, (21 Απριλίου), καθώς και το παλαιό κοινοτικό κατάστημα,

  Την απουσία άλλου Πολιτιστικού Συλλόγου, κάλυπτε το τότε “Σπίτι του Παιδιού¨της Βασιλικής Πρόνοιας που τα τελευταία χρόνια στέγαζε το Ειρηνοδικείο Πολυκάστρου(σήμερα κλειστό και αυτό),  εκεί μάθαμε και γνωρίσαμε για πρώτη φορά την επιτραπέζια αντισφαίριση (πίνγκ-πόνγκ), το σκάκι, την δεκαεξάρα κ.α. καθώς και την ανάγνωση των βιβλίων Ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας που είχε η πλούσια βιβλιοθήκη του.

  Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ χρωστάμε σε όλες τις κυρίες που είχαν την ευθύνη λειτουργίας του.

 

** Τις φωτογραφίες μας τις έστειλε ο συνδημότης μας και ξάδερφος μου Νίκος Ε. Αθανασιάδης από το Βερολίνο όπου διαμένει. 

 

Κυριακή 10 Ιουνίου 1979

Η νέα αρχή.

  Ακριβώς πριν 47 χρόνια, έγινε μια νέα αρχή για τον εορτασμό της τοπικής πανήγυρις της Αγίας Τριάδας του Πολυκάστρου.  Πρόεδρος της Κοινότητος Πολυκάστρου (1979 - 1982) ήταν ο αλησμόνητος Χρήστος Παπαδόπουλος (Φράγκος), ο μετέπειτα 1ος αιρετός Δήμαρχος (1987-1990).

  Στον παλαιότερο Σύλλογο του Δήμου μας (έτος ιδρύσεως 1966), στο Σύλλογο Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων “Οι Ακρίτες”, από τις 04/12/1978 είχε επέλθει σημαντική ανανέωση στο Δ.Σ. στο οποίο δίπλα στους παλαιούς και αλησμόνητους Χρήστο Αδαμίδη & Γιάννη Καραγιαννίδη, βρέθηκαν και συμπορεύθηκαν τα νέα μέλη Έλενα Λούση(Έδεσσα), Βασίλης Αθανασιάδης και +Στέφανος Αμβροσίδης(Μικρό Δάσος).

   Το 1979 ξεκίνησε για τους “Ακρίτες”, με μια νέα δυναμική και διάθεση για εργασία και προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας, καθιερώθηκε η “Κοπή Βασιλόπιτας” με τελετουργικό (18 Ιανουαρίου 1979), ξεκίνησε η δημιουργία της δανειστικής βιβλιοθήκης (Φεβρουάριος 1979), δημιουργήθηκε το παιδικό χορευτικό τμήμα και καθιερώθηκαν μια σειρά εκδηλώσεων με τη συνεργασία άλλων Συλλόγων του τόπου μας και της Κοινότητος μας.

    Για την πανήγυρι μας, την Κυριακή, 10 Ιουνίου 1979 στο μεγάλο αύλειο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου, στο κέντρο της πόλης μας, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά 3 χορευτικά συγκροτήματα και αυτά ήταν, το πρωτοεμφανιζόμενο παιδικό χορευτικό των “Ακριτών”, το χορευτικό του Συλλόγου “Ανατολικορωμυλιωτών” Πολυκάστρου και του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Νομού Κιλκίς “Ο Φλάμπουρας” (τότε ακόμη δεν υπήρχαν ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Πολυκάστρου “Τα Σταυραδέρφια”, ούτε ο Σύλλογος Μικρασιατών Πολυκάστρου κ& Περιχώρων.
 
  Την εμφάνιση των χορευτικών παρακολούθησαν χιλιάδες Πολυκαστρινοί και χειροκρότησαν θερμά όλα τα χορευτικά για τη θαυμάσια εμφάνιση τους , την παρουσίαση των συγκροτημάτων και στοιχεία για τη δράση των Συλλόγων, έκανε ο γράφων και τότε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου Περιχώρων “Οι Ακρίτες”.

    Μια φωτογραφία από αυτήν την πρώτη εμφάνιση του παιδικού χορευτικού των “Ακριτών” διακρίνονται (αν και δυστυχώς δεν είναι τόσο καλή η ανάλυση η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια μας) με πρώτη από αριστερά την αλησμόνητη Ιωάννα Δ.Τυφούδη (κόρη του Τοκαρίκα), δεύτερη την Γιώτα Π. Καλπακίδου, τρίτη την Γιώτα Γ. Σαμλίδου, τέταρτη την Αθηνά (μας διαφεύγει το επώνυμο), πέμπτη την Χριστίνα Χ. Μαυροφρύδου και στο δεξιό άκρο την Μαρία Π. Σαγματοπούλου.

Αυτή ήταν η αρχή.

 Κυριακή 10 Ιουνίου 1979, ακριβώς πριν 47 χρόνια.

   Τις μικρές "Αμαζόνες" των Ακριτών, τα αμέσως επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες άλλα παιδιά, όπως  Στέλλα Ευγενίδου, Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Αντωνία Ευθυμιάδου, Χαρίκλεια & Άννα Χαρτοματσίδου, Τσάκου Χαϊδω, Ρένα Παπαθανασίου, Αγγελική Χαρισιάδου, Αγάπη & Κική Κοντοπούλου, Όλγα Π. Κρουκλίδου, Μαρία & Ιωάννα Χατζηπροδρομίδου, Κατερίνα Ζησιμοπούλου, Κίτσα & Ντίνα Στεφ. Παπαδοπούλου, Σοφία Τσανασίδου, Ζωή & Μαρία Παπαδοπούλου, Δέσποινα & Φωτεινή Σαγματοπούλου, Κλεοπάτρα Δεβετζοπούλου, Σοφία Λεβαντή, Σοφία Κωνσταντινίδου, Μαρία Γ. Δαμιανίδου, Σόνια Καλπακίδου, Ευαγγελία Γ. Αθανασιάδου, Νένα Φαρσιαρώτα, Ειρήνη Εκμεκτσόγλου, Βαρρβάρα Γεωργιάδου, Σοφία Βασιλακάκη, Λίνα Οδ. Βαφειάδου,  Μαρία Δ. Γεωργιάδου, Σάσα Κουκλίδου(Πλατανιά), Σοφία Κοτσαηλίδου(Πλατανιά), Έφη Τοπαλίδου, Θωμαή Δουκάογλου, Βάσω Δελήπαλτα, Κατερίνα Χαραλαμποποὐλου, Δέσποινα & Ισιδώρα Σιάνα, Μαρία Ιωαννίδου,Κατερίνα Τοψαχαλίδου, Κική & Ισιδώρα Ν. Ιωαννίδου, Ματούλα Ι.Παπαδοπούλου, Σοφία Ιορδανοπούλου (Σιταριά) Έλενα Αφεντουλίδου, Λιζέτα Αποστολίδου, Ευγενεία Εκμεκτσόγλου, Ελένη &Κική Αλ. Αδαμίδου, Φρόσω & Αλέκα Ευαγ. Μπαλάκου, Καλλιόπη & Αναστασία Γ. Τοπαλίδη, Αθηνά & Γεωργία Ηλ. Τσέλιου, Ράνια& Γεωργία Ι. Παπαδοπούλου, Ράνια Αν. Παπαδοπούλου, Μαριά Οργανατοπούλου, Νίκη Αμανατίδου, Λευκή Γρηγοριάδου(Αξιοχώρι), Ελπίδα Β. Ιακωβίδου(Πευκόδασος) Ελπίδα Μουρουσιάδου, Πόπη Σ. Καρδοπούλου, Μαρία & Αλίκη Καραθοδώρου, Μαρία Αν. Παυλίδου, Όλγα Θ. Ασλανίδου, Ελένη Π. Λεντίδου, Άννα Γρ. Λεοντίδου και πλήθος άλλων κοριτσιών από όλο το Πολύκαστρο και τα περίχωρα.

Το συντονισμό του προγράμματος των εκδηλώσεων για την Αγία Τριάδα και την παρουσίαση των χορευτικών μέχρι και το 1985 την έκανε ο γράφων.

    Αυτές που έγραψαν ιστορία κατά την δεκαετία του 1980, τις οποίες αποκαλώ, “Αμαζόνες” των “Ακριτών” και οι οποίες είχαν την τύχη να έχουν ως χοροδιδάσκαλο τον Δαμιανό Χαραλαμπίδη, (μέλος του χορευτικού συγκροτήματος του Κώστα Κυριαζή (Ξυμύτ), στην Ένωση Ποντίων Φοιτητών του Α.Π.Θ και στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας χοροδιδάσκαλος στο Λύκειο των Ελληνίδων της Νάουσας.φοιτητή της ιατρικής) ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την περίοδο την στρατιωτική του θητεία σε μονάδα της 33ης Ταξιαρχίας στο Πολύκαστρο.

  Αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα τους (με αλφαβητική σειρά):

  Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα-Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Στέλλα Ευγενίδου, Αντωνία Ευθυμιάδου, Γιώτα Καλπακίδου, Χριστίνα Μαυροφρίδου &Μαρία Σαγματοπούλου.

Ο πρώτος και επί σειρά ετών πρόεδρος των “Ακριτών” αείμνηστος Χρήστος Αδαμίδης με τις "Αμαζόνες των Ακριτών” στο πανηγύρι της Πηγής (Ίσβορο).

(Από τη συγκεκριμένη φωτογραφία απουσιάζει η Χριστίνα Μαυροφρίδου)

 

  Τις στολές (ανδρικές/παιδικές) έραψε η αλησμόνητη Μηνοδώρα Καλαϊτζίδου και τα δερμάτινα εξαρτήματα(μπότες κτλ)κατασκεύασε ο αλησμόνητος Γιώργος Ιωαννίδης(πεθερός μου).

Εννοείται πως όλα ήταν προσφορές, δωρεάν.

Βασίλης Αθανασιάδης

 

 

 

Κατά μάνα, κατά κύρη...ή το μήλο κάτω από τη μηλιά.

 

Ο Θωμάς Χρ. Γκαντίδης στην Προεδρική Φρουρά 

με πέντε διαφορετικές στολές.

 Ο θυμόσοφος λαός μας, αυτός που χαρακτηρίζει επιγραμματικά πρόσωπα και καταστάσεις, λέει "κατά μάνα, κατά κύρη...φτιάξανε και γιό ζαφείρι", ή με άλλα λόγια, "το μήλο, κάτω από τη μηλιά".

  Ήταν Δεκέμβριος του 1978 όταν για πρώτη φορά μετείχα στην Διοίκηση, ως Γ.Γραμματέας στον παλαιότερο Πολιτιστικό Σύλλογο της πόλης μας, του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων " Οι Ακρίτες".

  Ο Σύλλογος τότε στεγαζόταν σε ενοικιαζόμενο κτίριο κοντά στην κεντρική πλατεία, στην οδό Περικλέους 10 και ακριβώς απέναντι στον αριθμό 11 της Περικλέους λειτουργούσε χώρος εστίασης-ταβέρνα, αυτή του κ. Γιάννη Γκαντίδη. 

 

  Εκεί πρωτογνώρισα τα δύο υπέροχα παιδιά του κ. Γιάννη Γκαντίδη, τον 11χρονο τότε Χρήστο και την αδελφή του Ιωάννα, η οποία ήταν και μέλος του χορευτικού μας για αρκετά χρόνια.

  Χαρακτηριστική ήταν η ευγένεια αυτών των παιδιών, ο χαρακτήρας, το ήθος τους, η φιλομάθεια τους και η αγάπη τους για την παράδοση, Ποντιακή και Θρακιώτικη. 

  Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν, σπούδασαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες και πορεύονται στη ζωή τους.

   Ο Χρήστος Ι. Γκαντίδης μετά το πέρας των πανεπιστημιακών του σπουδών, εντάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα, στο οποίο υπηρέτησε ευδοκίμως ως Διοικητής των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών του Νομού Κιλκίς με το βαθμό του Πυράρχου.

  Στις τακτικές κρίσεις του Πυροσβεστικού Σώματος, προήχθη στο βαθμό του Αρχιπυράρχου και με την ολοκλήρωση της θητείας του πριν από λίγο καιρό αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία του Πυροσβεστικού Σώματος.

Η οικογένεια

  Στο δρόμο της ζωής του Χρήστου μας, ευλογία Θεού, βρέθηκε η Μαρία Συμεωνίδου του Μιχαήλ, από Αξιούπολη, με πατέρα Πόντιο και μητέρα Πολυκαστρινή Σιναπλιώτισα. 

  Πορεύονται στη ζωή τους αρμονικά, με πολύ αγάπη, με αλληλοεκτίμηση, σεβασμό και τήρηση των Ελληνοχριστιανικών πααδόσεων, όπως διδάχθηκαν απ΄τους γονείς τους.

  Η οικογένεια είναι παράδειγμα προς μίμηση, ακόμα μεγαλύτερη ευλογία ήταν η απόκτηση τριών παιδιών, όλα αγόρια, λεβεντόπαιδα, τιμή και καμάρι, των γονιών, των παππούδων τους, αλλά και όλης της κοινωνίας του Πολυκάστρου, της Αξιούπολης και όχι μόνον.

 Ο Εύζωνάς μας

 Το τρίτο τέκνο της οικογένειας.

   O Γκαντίδης Θωμάς του Χρήστου και της Μαρίας γεννήθηκε την 27 Μαρτίου 2001. 

  Τα μαθητικά του χρόνια έως και το Γυμνάσιο μαθήτευσε στην γενέτειρα πόλη του, το Πολύκαστρο.

  Ταλαντούχος στο άθλημα του «μπάσκετ», έκανε τα πρώτα μπασκετικά του βήματα στις Ακαδημίες του "Εύαθλου" Πολυκάστρου (2010 – 2014) μεταπήδησε στο "Αετό" Κιλκίς (2014 – 2016) και στην συνέχεια από 2016 – 2019 στα "Εκαπαιδευτήρια Μαντουλίδη" Θεσσαλονίκη, όπου και μαθήτευσε με υποτροφία στις τρεις τάξεις (Α΄, Β΄& Γ΄) του Γενικού Λυκείου. 

  Ο Θωμάς αποκόμισε πολλές μαθητικές διακρίσεις τόσο στο Γυμνάσιο Πολυκάστρου όσο και στα "Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη".

   Από εκεί ως τελειόφοιτος πέτυχε την εισαγωγή του το έτος 2019, στην Γ΄βάθμια εκπαίδευση και συγκεκριμένα στο Πολυτεχνείο του Α.Π.Θ. στην Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών.

  Είναι κάτοχος Διπλώματος "Διαιτητού Καλαθοσφαίρισης" από το έτος 2019 & "Αξιολογημένος Διαιτητής Εθνικών Κατηγοριών" από το 2023.

   Την στρατιωτική του θητεία επέλεξε ο ίδιος να καταταγεί στο "Τιμητικό Λόχο Ευζώνων" της "Προεδρικής Φρουράς Ελλάδας", όπου υπηρέτησε ολοκληρώνοντας επιτυχώς την δύσκολη ψυχοσωματική εκπαίδευση, αποκομίζοντας τίτλους και εύφημες μνείες ως «καλύτερο ζευγάρι Φρουράς Μ.Α.Σ.» και αργότερα ως «εκπαιδευτής νέας σειράς» για την αποδοτικότητα, την πειθαρχεία του και ακεραιότητα του, αλλά και για τις ώρες (πάνω από 220 ώρες) υπηρεσίας του, στο Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη (Μ.Α.Σ.). /

 

Ακοίμητος φρουρός ο Θωμάς μας μπροστά στο Μ.Α.Σ.

 

Ο Θωμάς μας με Κρητική στολή στην Ακρόπολη.

 

Στο Μ.Α.Σ. σε διαδικασία αλλαγής φρουράς.

 

Παρέλαση Ευζώνων.

 

Ο Θωμάς με την Κρητική στολή, 

σε υποστολή της Σημαίας στην Ακρόπολη. 

 

Η Μαρία, ο Γιάννης και ο Εύζωνας μας, ο Θωμάς,

  με την στολή των Μακεδονομάχων.

 

Παρέλαση Ευζώνων στο κέντρο της Αθήνας

  Μέχρι και την ημέρα απολύσεως του, 20 Φεβρουαρίου το 2026 ο Θωμάς φόρεσε σχεδόν όλες τις στολές της Προεδρικής Φρουράς, φυσικά και την Ποντιακή Στολή με ιδιαίτερη υπερηφάνεια δίνοντας, μεγάλη χαρά και στον Πόντιο Αξιουπολίτη παππού τον κ. Μιχάλη Συμεωνίδη.

  Με αφορμή την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου), προβάλουμε και καμαρώνουμε τον Θωμά με την Ποντιακή στολή που με περηφάνια φοράει κατά τη θητεία του στην Προεδρική φρουρά. 

 

Ο Θωμάς στο άγημα της Προεδρικής Φρουράς "Ζιπκοφόρος" δηλαδή φορώντας την παραδοσιακή στολή

 των ένοπλων Ελλήνων του Πόντου (Ζίπκα). 

Τα άλλα δύο παιδιά-διαμάντια, 

 του Χρήστου και της Μαρίας

   Τα αδέρφια του Θωμά, ο πρωτότοκος Ιωάννης (γεν. 1996) υπηρετεί ως Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού (απόφοιτος Σ.Σ.Ε.) και σήμερα φέρει τον βαθμό του Υπολοχαγού Ειδικών Δυνάμεων (Αλεξιπτωτιστής, Καταδρομέας), ενώ ο δευτερότοκος Μιχάλης υπηρετεί ως Ιατρός την ειδικότητα του Ορθοπεδικού Χειρούργου στην Κλινική του Γ.Ν. Κιλκίς (απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Α.Π.Θ.).  

   Εδώ μπορούμε να πούμε, "τα μήλα, κάτω από τη μηλιά.

  Θερμά συγχαρητήρια στους αγαπητούς μας Χρήστο και Μαρία και βέβαια στους περήφανους παππούδες, τον κ. Γιάννη και τον κ. Μιχάλη, για τα υπέροχα παιδιά και εγγόνια τους, που τιμούνε και προβάλουν το τόπο μας.

 

 

 

Βασίλης Αθανασιάδης

1η/14η Μάη 1917, Μάχη στο Ραβινέ.

Εορτασμός 109ης Επετείου της μάχης του ΡΑΒΙΝΕ, στο Χαμηλό.

Το μνημείο στην κορυφή του λόφου Ραβινέ

 

ΧΑΜΗΛΟ, το μοναδικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, 

δυτικά του Αξιού, ακριβώς επάνω στα σύνορα.

  Η πρώτη Μεγάλη Νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των "Παιδιών της Εθνικής Αμύνης" στο πλευρό των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π. (1914-1918), έγινε εκεί ψηλά στα σύνορα μας στο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο ακριτικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, στο ΧΑΜΗΛΟ.

 

Ο ιστορικός λόφος Ραβινέ

  Η κατάληψη του λόφου του Ραβινέ από τους ήρωες του 2ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος της Μεραρχίας των Σερρών, με επικεφαλής τον ήρωα Γρηγόριο Γουλιανό (με καταγωγή από τον Παλαμά της Καρδίτσας) έγινε την 1η / 14η Μαΐου του 1917

   Δεκάδες οι ήρωες "ΑΘΑΝΑΤΟΙ" νεκροί, εκεί στον αιματοποτισμένο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο παλιό χωριό "Αλτσάκ" , το σημερινό Χαμηλό.

  Μετά την αιματηρή μάχη και την κατάληψη του Ραβινέ το ηθικό και το γόητρο του Ελληνικού Στρατού στα ύψη, η νίκη αυτή άνοιξε το δρόμο για την επόμενη μεγάλη, κοσμοϊστορική, νικηφόρο μάχη του Σκρά, της 17 Μαΐου το 1918, ένα χρόνο μετά και 16 ημέρες.

 Αυτά τα ιστορικά γεγονότα πριν 109 χρόνια, συνέβησαν εδώ στον τόπο μας, στα ακριτοχώρια του Δήμου μας, δυτικά του Αξιού.

 

Άνδρες της Μεραρχίας Σερρών

Πηγή: Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Τα παιδιά της "Εθνικής Αμύνης" στα μέρη μας εκείνη την εποχή.

Φωτογραφία από άρθρο του δικού μας κ. Χρήστου Ίντου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Μαχητής του Κιλκίς" την 11η Μαΐου 2023, με τίτλο "Η μάχη του Ραβινέ 1/14 Μαΐου 1917"  

  Αυτούς τους ήρωες μας θα τιμήσουμε την Κυριακή 3 Μαΐου 2026 στο χωριό ΧΑΜΗΛΟ και στον λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα του Δήμου μας, της Δ.Ε. Αξιούπολης και της Κοινότητος Ειδομένης.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ 

 

Βασίλης Αθανασιάδης

Μας άφησε ...ο Στρατηγός μας.

 

Αντγος ΕΛ.ΑΣ. Παναγιώτης Ι. Πιτσογιάννης (1941-2026)

   Την Παρασκευή 17 Απριλίου 2026, ανήμερα της εορτής της “Ζωοδόχου Πηγής”, εκεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, όπου εκκλησιαζόταν τακτικά, με πόνο ψυχής αποχαιρετήσαμε τον “αγαπητό τοις πάσι” Αντ/γο της ΕΛ.ΑΣ. Παναγιώτη Ι. Πιτσογιάννη, που μας άφησε για πάντα, διανύοντας το 86 έτος της ηλικίας του.

  Πλήθος συγγενών και φίλων και ιδιαίτερα συναδέλφων εν ενεργεία και ακόμη περισσοτέρων συνταξιούχων συναδέλφων κατέκλυσε τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, για το τελευταίο αντίο στον Στρατηγό μας.

Από το Πίτσι στο Πολύκαστρο

   Εκεί ψηλά στην κεντρική Ρούμελη, στο Νομό Φθιώτιδας, δυτικά της Λαμίας και λίγο πιο κάτω απ΄την όμορφη Σπερχειάδα, είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό μέσα στο δάσος, το όνομα αυτού Πίτσι(ον), λίγοι το γνωρίζουν και πιο λίγοι θα το βρουν ψάχνοντας στον χάρτη.

   Το Πίτσι και τα γειτονικά πανέμορφα μικροχώρια Κανάλια και Κάτω Κανάλια, κρυμμένα μέσα στα δάση, είναι πάνω στο δρόμο Σπερχειάδας - Πουγκακίων και έχουν σκέπη και προστάτιδα τους την Ιερά Μονή της Παναγίας Ρούστιανης.

 

Η Ιερά Μονή της Παναγίας Ρούστιανης μέσα στο δάσος.

 

Ιερείς, καλόγριες και επισκέπτες στην είσοδο της Ιεράς Μονής

   Εδώ στο όμορφο, μικρό, ορεινό χωριό της Ρούμελης το Πίτσι(ον), γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 1941 και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ο Στρατηγός μας.

   Ο αλησμόνητος Παναγιώτης, ήταν το τρίτο από τα έξι (όλα αγόρια) παιδί του Ιωάννη και της Ουρανίας Πιτσογιάννη.

  Από μικρός διεκρίνετο για τη φιλομάθεια του, το ήθος του, το σεβασμό και την αγάπη, προς τους μεγαλύτερους και ιδιαίτερα την αγάπη του προς την εκκλησία, το τελευταίο τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή και μέχρι το τέλος αυτής.

Η αύρα του Μαλιακού.

  Σ΄αυτήν την ορεινή και αδούλωτη Ρούμελη, από την παραλία του Μαλιακού κόλπου και με κατεύθυνση προς τα δυτικά ακολουθώντας την διαδρομή του Σπερχειού και των παραποτάμων του, έφθανε η θαλασσινή αύρα μέχρι τα χωριά μας, μεταφέροντας μνήμες και θρύλους, για 2506 χρόνια από τις Θερμοπύλες (480 π.Χ.), για 205 χρόνια από την Αλαμάνα (Αθανάσιος Διάκος,Απρίλιος 1821) και για 84 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (25 Νοεμβρίου 1942). 

 

 

 

 

Το μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.

 

Το μνημείο του Αθανασίου Διάκου στην Αλαμάνα (Παλαιά Εθνική οδός)

 

 

Η περίφημη γέφυρα του Γοργοποτάμου.

 

 Με αυτούς του θρύλους της ένδοξης ιστορίας μας, γαλουχήθηκαν οι νέοι και οι νέες της ορεινής Φθιώτιδας, της ελεύθερης Ρουμελης.

 

  Ιστορίες και θρύλοι που ταυτίζονται με τον τόπο τους και με γεγονότα που καταγράφονται με κεφαλαία γράμματα στην Ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία.

Οι Σπουδές του Παναγιώτη και η σταδιοδρομία του.

   Μετά την αποφοίτηση του από το Δημοτικό σχολείο του χωριού του, συνέχισε τις Γυμνασιακές του σπουδές στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας,  με άριστη επίδοση σε όλα του τα μαθήματα, εδώ είχε συμμαθητή του και τον κοντοχωριανό του και μετέπειτα συνάδελφο κ. Κώστα Πιλάτο, σημερινό κάτοικο (ερωτικό μετανάστη) της Γουμένισσας.

 

 

Σπερχειάδα, Φθιώτιδος 

εδώ τελείωσε το Γυμνάσιο ο Παναγιώτης το 1957.

 

 

  Μετά το πέρας τον Γυμνασιακών σπουδών έδωσε εξετάσεις και εισήχθη με την πρώτη στη Σχολή Αξιωματικών της Χωροφυλακής, 1958-59, επιλογή του και στόχος της ζωής του να υπηρετήσει την Δημόσια Τάξη και τον Έλληνα πολίτη.

   Ως Αξιωματικός της Χωροφυλακής, ξεκίνησε την υπηρεσία του, στο Γ΄ Αστυνομικό τμήμα Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια υπηρέτησε στα Γιαννιτσά, στη Δράμα στο Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη όπου ήταν Διευθυντής. Αποστρατεύτηκε το 1994 με το βαθμό του Αντγου της ΕΛ.ΑΣ.

  Όπου κι αν προσέφερε τις υπηρεσίες του, από τον αρχικό του βαθμό μέχρι και τον ανώτατο του Αντιστράτηγου, παντού άφησε άριστες εντυπώσεις, άψογος στα καθήκοντά του απόλυτος γνώστης του νόμου και με τακτική ήπιων τόνων και της νουθεσίας προσπαθούσε να βοηθήσει τους παραβατικούς νέους για να σωθούν.

Ο Παναγιώτης και η Σοφία.

   Ευλογία Θεού, Ο δημιουργός και πλάστης των πάντων, Αυτός που “τα πάντα εν Σοφία εποίησεν”, το έτος 1964 και ενώ υπηρετούσε στο Κιλκίς, έφερε στο δρόμο της ζωή του Παναγιώτη, την αγαπημένη του Σοφία Τριανταφυλλίδου, 2ης κόρης του Αλέξανδρου Τριαναφυλλίδη (1910-1976) και της Παρθένας,(1916-1999) Ποντίων προσφύγων από τα Κοτύωρα (Ορντού), η οποία τότε εργαζόταν στη Νομαρχία Κιλκίς.

   Έκτοτε και μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του (15/4/2026), επί 62 χρόνια πορεύτηκαν αρμονικά στη ζωή, σαν ένα σώμα και μία ψυχή, με πολύ αγάπη και αλληλοεκτίμηση, ήταν ένα ανδρόγυνο πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση. 

 

  Η Θεοσέβεια τους, η αγάπη και η τήρηση των Ελληνοχριστιανικών παραδόσεων ήτανε τρόπος ζωής, φίλοι και συμπαραστάτες σε κάθε κοινωνική και πολιτιστική εκδήλωση και ιδιαίτερα του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων "Οι Ακρίτες".  

 

Η τελευταία του κατοικία.

   Προσωπική επιθυμία του Στρατηγού μας, προαισθανόμενος το τέλος του, ήταν η νεκρώσιμη ακολουθία και το ύστατο χαίρε να πραγματοποιηθεί στην ενορία μας, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, στον οποίο εκκλησιαζόταν τακτικά και να ενταφιαστεί στα κοιμητήρια Πολυκάστρου, όπερ και εγένετο. 

 

 

Πίτσι(ον) τόπος γέννησης του Παναγιώτη (1941) και Πολύκαστρο, τόπος τελευταίας κατοικίας (2026). Απόσταση αέρος 240,7 χλμ.

 

Αγαπητέ και αλησμόνητε Παναγιώτη, αιώνια η μνήμη σου και ελαφρύ το χώμα του Πολυκάστρου που σε σκεπάζει όπως ήταν η επιθυμία σου.

Βασίλης Αθανασιάδης