Στο Αξιοχώρι... πρίν 31 χρόνια

 Γιορτή για την 3η Ηλικία.

 

Εφημερίδα "Μαχητής" του Κιλκίς.

Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 1995.

Την Κυριακή 01-10-1995, παγκόσμια ημέρα εορτασμού και απόδοσης τιμής στα άτομα της "τρίτης ηλικίας", πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο οικογενειακό κέντρο (ταβέρνα) του Αντώνη Καζάκου, στο Αξιοχώρι, παραδοσιακή βραδιά για τους ηλικιωμένους. 

 

  Την εκδήλωση διοργάνωσε η Κοινότητα Αξιοχωρίου, με την συνεργασία του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου "ΑΜΥΔΩΝ" και του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου και περιχώρων "ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ". 

 

Από νωρίς στην αίθουσα δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο, κάτι που από την αρχή προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, (παρόμοια εκδήλωση γίνεται για πρώτη φορά στο Αξιοχώρι), η συνέχεια όμως δικαίωσε τους διοργανωτές και όλους όσους παρευρέθηκαν.

 

Παρόντες στην εκδήλωση οι Ιερείς των Ενοριών Αξιοχωρίου, Ασπρου, Αγ. Αθανασίου Πολυκάστρου, οι βουλευτές κ.κ. Ν. Αφεντουλίδης, Θ. Πασαλίδης, οι Νομαρχιακοί σύμβουλοι κ.κ. Χρ. Ζαραλής, Ηλ. Χαραλαμπίδης, ο Πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ. και Κοινοτάρχης Χέρσου κ. Χρ. Ανθρακίδης, ο Δήμαρχος Κιλκίς κ. Αν. Αμανατίδης, ο Πρόεδρος της Κοινότητος Άσπρου κ. Ηλίας Ιβανούδης, ο πρόεδρος της ΕΠΣΚ και πολιτευτής της Ν.Δ. κ. Βασίλης Χατζηαποστόλου, ο Διοικητής του 4ου Σ.Π., εκπρόσωπος της Αστυνομίας, εκπρόσωποι Συλλόγων και εκατοντάδες ηλικιωμένων και όχι μόνον, από το Αξιοχώρι, τον Άσπρο, τον Καστανά, το Πολύκαστρο, την Σιταριά, το Π. Αγιονέρι και από αλλού.

 

Η εκδήλωση άρχισε με χαιρετισμό από τον Πρόεδρο της Κοινότητας Αξιοχωρίου κ. Π. Ιωαννίδη με ευχές προς τους ηλικιωμένους και ευχαριστίες προς τους Συλλόγους για την συνεργασία τους και προς όλους όσους βοήθησαν για την επιτυχία της εκδήλωσης, ο Πρόεδρος δεν έκρυβε την χαρά του για την μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου καθώς και για την παρουσία πλήθους επισήμων.

 

 Στη συνέχεια η Πρόεδρος του τοπικού Συλλόγου κα. Χρ. Δουλγέρη που μαζί με όλες τις γυναίκες- μέλη του Δ.Σ. εργάσθηκαν άοκνα για την επιτυχία της εκδήλωσης, ευχαρίστησε όλες τις κυρίες που βοήθησαν, ετοιμάζοντας και προσφέροντας τα παραδοσιακά φαγητά, τις πίτες και τα γλυκά και ιδιαίτερα τον Σύλλογο Ποντίων Πολυκάστρου, για την μεγάλη συμβολή του στην διοργάνωση της εκδήλωσης.

 

Για το νόημα της εκδήλωσης και τον οφειλόμενο σεβασμό προς την "τρίτη ηλικία" μίλησε στην συνέχεια ο πρόεδρος των "ΑΚΡΙΤΩΝ" Πολυκάστρου κ. Β. Αθανασιάδης, που υποσχέθηκε την αμέριστη στήριξη του Συλλόγου για την πραγματοποίηση παρομοίων εκδηλώσεων σε όλα τα χωριά της ευρύτερης περιοχής του Πολυκάστρου, με την συνεργασία των τοπικών Συλλόγων.  Τους παρευρεθέντες χαιρέτισαν ακόμη, οι παρόντες βουλευτές κ.κ. Ν. Αφεντουλίδης και Θ. Πασαλίδης, ο Πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ., Χρ. Ανθρακίδης, ο Δήμαρχος Κιλκίς κ. Αν. Αμανατίδης, ο Διοικητής του 4ου Σ.Π., ο πρόεδρος της Ε.Π.Σ.Κ. κ. Χατζηαποστόλου και τέλος ο παπα-δάσκαλος Βασίλης Οικονόμου, Εφημέριος του Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου. 

  

Μετά τους χαιρετισμούς, παρατέθηκε δείπνο με παραδοσιακά φαγητά, γλυκά, πίτες κ.α. όλα προσφορά των κατοίκων του Αξιοχωρίου και των άλλων χωριών.

  Ακολούθησε εμφάνιση των χορευτικών των "Ακριτών" του Πολυκάστρου σε ποντιακούς χορούς, με πρόγραμμα που παρουσίασε ο γραμματέας του Συλλόγου κ. Ν. Σιάνας και του χορευτικού τμήματος του Τοπικού Συλλόγου "Αμυδών" σε χορούς της Θράκης και της Μακεδονίας, τα παιδιά ενθουσίασαν όλους και χειροκροτήθηκαν θερμά.

 

Η βραδιά συνεχίσθηκε με παραδοσιακό γλέντι που κράτησε μέχρι τα μεσάνυκτα, και στο οποίο πήραν μέρος όλοι οι παρευρισκόμενοι, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

 

Την εκδήλωση, και ως προς το καλλιτεχνικό μέρος, κάλυψαν η ορχήστρα των Αδελφών Ιακωβίδη, από το Χέρσο, ο Τάσος με την λύρα του (Ελευθεροχώρι) και στα Θρακιώτικα οι Χρήστος Γιαννόπουλος(γκάιντα), Κώστας Γιαννόπουλος(νταούλι) και Σταυρούλης(Θρακιώτικη λύρα). 

 

Σε όλους αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συμμετοχή και την συμβολή τους στην μεγάλη επιτυχία της εκδήλωσης και ακόμη ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους συνέβαλαν στην διοργάνωση με τις προσφορές τους σε είδη, και βέβαια τις γυναίκες για τα παραδοσιακά φαγητά, γλυκά κ.α.

 

Τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει να ενθαρρύνονται και να επαινούνται. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στους υπεύθυνους της διοργάνωσης την κοινότητα Αξιοχωρίου, τον τοπικό Σύλλογο "Αμυδών" και τους "Ακρίτες" Πολυκάστρου, που με την πείρα τους, τον εξοπλισμό που διαθέτουν και την ανεξάντλητη δυναμική τους συμβάλλουν στην πραγματοποίηση παρόμοιων εκδηλώσεων.

 

10 Οκτωβρίου 1996  

 2η "Γιορτή 3ης Ηλικίας" στο Αξιοχώρι 

 

  Η φωτογραφία είναι από εκδήλωση προς τιμή των ηλικιωμένων στο Αξιοχώρι, 10 Οκτωβρίου 1996 και πάλι στη ταβέρνα του μακαρίτη Αντώνη Καζάκου (ιδιοκτησία Βαγγέλη Ιωαννίδη) με πρωτοβουλία της Κοινότητος Αξιοχωρίου, με πρόεδρο τον Παναγιώτη Ιωαννίδη και του Πολιτιστικού Συλλόγου Αξιοχωρίου “Αμυδών” με πρόεδρο τον Άγγελό Αναστασιάδη. 

Καθήμενοι από αριστερά δεύτερος ο γράφων και πέμπτος ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αξιοχωρίου  κος Παναγιώτης Ιωαννίδης.  

 

Η Γιορτή Τρίτης Ηλικίας και οι "Ακρίτες" Πολυκάστρου. 

  Η 1η του Οκτώβρη καθιερώθηκε και αφιερώθηκε ως ημέρα τιμής και σεβασμού του παππού και της γιαγιάς, “γιορτή των ηλικιωμένων” και πραγματοποιούνται από διάφορους συλλόγους και φορείς ανάλογες εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν των.

  Ο Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου και περιχώρων “Οι Ακρίτες” πρωτοπορώντας και τηρώντας τις παραδόσεις και τον σεβασμό προς τους προγόνους, τιμά τον πατέρα και την μητέρα, τους " μειζέτερους"  κάθε ημέρα και καθ όλη την διάρκεια του χρόνου, προς τιμήν τους δε καθιέρωσε από τον Νοέμβριο του 1982 την "Εορτή της 3ης ηλικίας".

  Στην εκδήλωση αυτή των "Ακριτών" κάθε χρόνο είχαμε προσκεκλημένους ηλικιωμένους από διάφορα ΚΑΠΗ (Κατερίνης, Βέροιας, Καλαμαριάς, Αξιούπολης, Κιλκίς κ.α.), όλοι όσοι παρευρέθησαν ήταν κατενθουσιασμένοι και μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για τους  "Ακρίτες" Πολυκάστρου.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

ΓΙΟΡΤΗ 3ης ΗΛΙΚΙΑΣ

ΣΤΟ ΑΞΙΟΧΩΡΙ   

 

 

 

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ 

 

Βασίλης Αθανασιάδης

 

Ο Έβρος …ο Άρης και η τιμωρία μου.

Ακριβώς πριν 56 χρόνια, τέτοιες ημέρες

Εν ώρα υπηρεσίας, διέλευση επιβατικής αμαξοστοιχίας.

   Ο Έβρος …μυθολογικό πρόσωπο, γιός του Βασιλιά της Θράκης Κάσσανδρου, που έπεσε και πνίγηκε στον ποταμό Ρόμβο και από τότε ονομάζεται Έβρος.

   Έβρος, ο μεγαλύτερος ποταμός της Θράκης, που οι πηγές του είναι κοντά στη Σόφια και διασχίζει όλη την νότια Βουλγαρία (Ανατολική Ρωμυλία), περνάει από τη Φιλιππούπολη, το Τίρνοβο και από εκεί ακολουθεί Ν.Α. πορεία, ακουμπάει την Αδριανούπολη(Edirne) την οποία χωρίζει από το Κάραγατς(Σ.Σταθμός) και ακολουθεί ευθεία πορεία προς νότον και εκβάλλει στο Θρακικό Πέλαγος, η συνολική διαδρομή του ξεπερνάει τα 400 χιλιόμετρα.

   Ο Έβρος είναι το φυσικό σύνορο της Ελλάδος με την Τουρκία, εκεί η ελληνοτουρκική μεθόριος αγγίζει τα 203 χλμ. Ξεκινάει από το σημείο όπου ενώνονται τα σύνορα Ελλάδας, Τουρκίας και Βουλγαρίας και φτάνει έως τις εκβολές του Έβρου στο Θρακικό Πέλαγος.

   Το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης ορίστηκε ως σύνορο μεταξύ των δύο κρατών, εκτός από την περιοχή του Κάραγατς όπου βρίσκεται ο Σιδηροδρομικός Σταθμός, στον οποίο εργάστηκα αρκετές φορές ως επίκουρος για τη χορήγηση των μηνιαίων ρεπό (τετραήμερο) των συναδέλφων.

Κάραγατς, Τουρκία. Μνημείο Συνθήκης Λωζάνης

 Χάρη σ αυτή τη συνθήκη η Τουρκία έχει πάρει αυτό το κομμάτι γης δυτικά του Έβρου.

   Παραπόταμοι του Έβρου από Ελληνικής πλευράς είναι ο Άρδας(Τρίγωνο) και ο Ερυθροπόταμος (Διδυμότειχο) και από Τουρκία (Αν. Θράκη) ο Τούντζας και ο Εργίνης.

  Ο Έβρος είναι ένας από τους σημαντικότερους νομούς της πατρίδος μας, ακρογωνιαίος λίθος στο Β.Α άκρον της Ελλάδος.

   Ένας άλλος Έβρο(ς) ποταμός, είναι ένας από τους πέντε μεγαλύτερους ποταμούς της Ιβηρικής χερσονήσου.

 

Ebro, Έβρο

 

 * Οι Έλληνες ονόμασαν τον ποταμό Ἴβηρ (Ibēr), abir, ah'ir και οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν Hibēr, Ibēr ή Ibērus flūmen, οδηγώντας στο σημερινό του όνομα. Η Ιβηρική Χερσόνησος και το Hibērī ή Ibērī (οι άνθρωποι της περιοχής) ονομάστηκαν από τον ποταμό.

 ** Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα εάν οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τοπική αυτοφυή ονομασία για το ποτάμι. Ούτε είναι γνωστό τι μπορεί να σημαίνει η λέξη "Ibēr" ή "Hibēr".  ***Στα σύγχρονα Βασκικά η λέξη ibar σημαίνει «κοιλάδα» ή «ποτισμένο λιβάδι», ενώ ibai σημαίνει «ποτάμι», αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη που να συσχετίζει την ετυμολογία του ποταμού Έβρου με αυτές τις βασκικές λέξεις. 

 ****Υπάρχουν ποτάμια στα Βαλκάνια που ονομάζονται Ibar (Μαυροβούνιο και Σερβία) και φυσικά ο "δικός μας" Έβρος (Βουλγαρία, Ελλάδα και Τουρκία).

 
   ΈΒΡΟΣ το όνομα της θρυλικής αμαξοστοιχίας που πραγματοποιούσε για δεκαετίες την μεγαλύτερη σιδηροδρομική διαδρομή στην πατρίδα μας, καθημερινά από την Αθήνα μέχρι την Ν. Ορεστιάδα και αντίστροφα, ΜΗ ρωτάτε για το χρόνο της διαδρομής, πολλές φορές ξεπερνούσε το 24ωρο, με τις συχνές αμηχανίες των ατμαμαξών(καρβουνιάρηδων) των Σ.Ε.Κ.(Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους), κυρίως μεταξύ Κιλκίς, Σερρών, Δράμας κ.α. ξεχνούσε να φτάσει στη Νέα Ορεστιάδα.

  Η χιλιομετρική απόσταση της διαδρομής ξεπερνούσε τα 1000 χιλιόμετρα.

  Με αυτή την αμαξοστοιχία για δεκαετίες ταξίδεψαν αμέτρητες χιλιάδες επιβάτες, πολἰτες, στρατιώτες, φοιτητές, τουρίστες και μετανάστες από και προς Γερμανία (Γκασταρμπάιτερ), με πληρότητα που τα Σαββατοκύριακα έφτανε το 100% και ιδίως την καλοκαιρινή περίοδο λόγω των μεταναστών.

  Προσωπικά ταξίδεψα 104 φορές (52+52), πραγματοποιώντας τα ρεπό μου κατά την περίοδο που εργαζόμουν στον Έβρο (Ν.Ορεστιάδα, Πύθιο και Διδυμότειχο) από 1/1970 - 4/1974, με βόλευε διότι ταξίδευα νύχτα κατά την κάθοδο προς Θεσσαλονίκη και το ίδιο κατά την επιστροφή με τον “΄ΕΒΡΟ” και έτσι είχα ολόκληρο το τετραήμερο των ρεπό μου.

ΑΡΗΣ

   ΆΡΗΣ, ιστορικό αθλητικό σωματείο της Θεσσαλονίκης, ιδρύθηκε 25 Μαρτίου το 1914 με πάρα πολλά αθλητικά τμήματα τα οποία έγραψαν λαμπρή ιστορία στον Ελληνικό αθλητισμό, ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο με 3 πρωταθλήματα 1928, 1932 και 1946 και 1 κύπελλο το 1970, στον αγώνα αυτόν που διεξήχθη 20 Ιουνίου το 1970 και ήμουν παρών, ο ΆΡΗΣ κέρδισε με σκορ 1- 0 , με γκολ του Κεραμιδά στο 10΄ ενώ ο Π.Α.Ο.Κ. έχασε πέναλτι στο 33΄ που κέρδισε ο Σαράφης και εξετέλεσε άουτ ο Κούδας.

Φωτογραφία από πρωτοσέλιδο του τύπου της εποχής

   Ακόμη πιο λαμπρή η ιστορία του τμήματος μπάσκετ με την μεγάλη μορφή του αθλήματος τον ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ που έδωσε τεράστια ώθηση στο συγκεκριμένο άθλημα, με πολλά πρωταθλήματα και κύπελλα σε Ελλάδα αλλά και Ευρώπη.

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ

  Σεπτέμβριος του 1970, ο κυπελλούχος Ελλάδος ΆΡΗΣ κληρώνεται για να αγωνιστεί για το κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης με την παγκοσμίου φήμης Αγγλική ομάδα Τσέλσι του Λονδίνου, ο αγώνας έχει οριστεί να διεξαχθεί την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, της Θεσσαλονίκης.

Την προηγούμενη του αγώνα

   Την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 1970 στο σιδηροδρομικό σταθμό της Νέας Ορεστιάδας, απογευματινή και βραδινή βάρδια ο γράφων (τότε δουλεύαμε υποχρεωτικά 12ωρο με 4 ώρες υπερωρία ελλείψει προσωπικού).

   Η αμαξοστοιχία ΈΒΡΟΣ στην ευθεία γραμμή(κεντρική - γραμμή κυκλοφορίας) είναι καθ΄όλα έτοιμη εδώ και αρκετή ώρα και ξαφνικά ένα τέταρτο πριν την ώρα αναχώρησής καταφθάνουν δεκάδες νεαροί επιβάτες με πρόθεση να ταξιδέψουν για Θεσσαλονίκη λόγω της Δ.Ε.Θ. , αλλά κυρίως για να παρακολουθήσουν τον μεγάλο αγώνα του ΆΡΗ με την Τσέλσι που θα γινόταν την επόμενη ημέρα, Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου, στο Καυταντζόγλειο, ήταν απ όλα τα χωριά του “Τριγὠνου” (Β. Εβρός) και την Ορεστιάδα και “κατηφόριζαν¨ μαζικά προς τον Σταθμό.

  Συνήθως τα Σάββατα αλλά και τις Κυριακές που είχε πάντα μεγάλη κίνηση ο ¨ΕΒΡΟΣ¨, εκτός από τον αλησμόνητο και αγαπητό φίλο Θωμά Κόνταρη, όλο και κάποιος συνάδελφος ερχόταν να βοηθήσει τον εν υπηρεσία Σταθμάρχη, πολλές φορές ο ίδιος (αλησμόνητος και αυτός) ο Προϊστάμενος μας (κεντρικός Σταθμάρχης) Νίκος Τσακίρης.

  Τούτη τη μέρα Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 1970 κανείς δεν περίμενε αυτήν την μαζική προσέλευση φιλάθλων - επιβατών που θα ταξίδευαν στη Θεσσαλονίκη για την αγαπημένη τους ομάδα τον ΆΡΗ με τον “΄ΕΒΡΟ” και εγώ μόνος να εκδίδω εισιτήρια μετ΄επιστροφής για Θεσσαλονίκη, ασταμάτητα για πάρα πολλά λεπτά. Πρόθεση να εξυπηρετήσω όλους τους επιβάτες δίδοντας εισιτήρια και με θέσεις που πολλές έπρεπε να τις μεταβιβάσω στους σταθμούς Διδυμοτείχου, Σουφλίου και Αλεξανδρούπολης.

   Είχαν περάσει 15 λεπτά απ΄ την κανονική ώρα αναχώρησής της αμαξοστοιχίας "ἙΒΡΟΣ”, τα υπηρεσιακά τηλέφωνα (κλήσεις) από τους άλλους σταθμούς χτυπούσαν ασταμάτητα (Χειμώνιο, Πύθιο, Διδυμότειχο και Αλεξανδρούπολη), κάποια στιγμή ο προϊστάμενος της αμαξοστοιχίας (το προσωπικό της αμαξοστοιχίας ήταν όλο από την Θεσσαλονίκη) απευθυνόμενος σε εμένα που εξέδιδα ακόμη εισιτήρια μου λέει “Κύριε Σταθμάρχα δεν κοιτάς λίγο το ρολόϊ, μήπως είναι ώρα να φύγουμε;”

  Τότε κοίταξα το ρολόι και σταμάτησα την έκδοση εισιτηρίων και σημείωσα ως παρατήρηση στο “φύλλο πορείας” για την “έκδοση εισιτηρίων εντός της αμαξοστοιχίας άνευ προστίμου” για τους επιβάτες που δεν πρόλαβαν να αγοράσουν εισιτήριο μέχρι την ώρα αναχώρησης, η οποία έγινε με καθυστέρηση 17 λεπτών.

Ο ΑΓΩΝΑΣ

   Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου, σε ένα κατάμεστο Καυτανζόγλειο στάδιο όπου δεν έπεφτε καρφίτσα, σημειώθηκε ρεκόρ εισιτηρίων και εισπράξεων (εξεδόθησαν 42.103 εισιτήρια, ενώ μέσα και έξω από το στάδιο, είχαν προσέλθει πάνω από 60.000 κόσμος), ήταν τεράστιο το ενδιαφέρον για τον αγώνα αυτό όλων των φιλάθλων και όχι μόνο των οπαδών του ΆΡΗ.

   Ο αγώνας ήταν συναρπαστικός ο ΆΡΗΣ προηγήθηκε στο 50’ με γκολ του Αλέκου Αλεξιάδη(δεινός σκόρερ), νωρίτερα η Τσέλσι στο 34΄είχε κερδίσει πέναλτι το οποίο εξετέλεσε ο δεινός σκόρερ της Όσγουντ το οποίο απέκρουσε ο εκπληκτικός τερματοφύλακας του ΆΡΗ και της Εθνικής Ελλάδος, Νίκος Χρηστίδης, στη συνέχεια απεβλήθη ο ποδοσφαιριστής της Τσέλσι, Ντέμπσεϊ και παρότι ο ΆΡΗΣ έπαιζε με παραπάνω παίκτη δεν μπόρεσε να διευρύνει το σκόρ, αντίθετα η Τσέλσι στο 76΄ ισοφάρισε με τον Χάτσινσον, τελικό σκόρ 1 - 1, παρά την υπεροχή του ΆΡΗ.

Ο διεθνής-σπουδαίος τερματοφύλακας του ΆΡΗ 

και της Εθνικής Νίκος Χρηστίδης

   Στη ρεβάνς στις 1.10.1970 στο «Στάμφορντ Μπρίτζ» του Λονδίνου, ο ΆΡΗΣ έχασε με σκορ 5-1 και αποκλείστηκε από τον θεσμό του ΚΥΠΕΛΟΥ ΚΥΠΕΛΟΥΧΩΝ ΕΥΡΩΠΗΣ.

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΟΥ

   Το πρωί της Τετάρτης 16 Σεπτεμβρίου 1970 είχε γίνει “σήριαλ” το περιστατικό με την ώρα αναχώρησης της αμαξοστοιχίας "ΕΒΡΟΣ" από την Ν. Ορεστιάδα την προηγούμενη ημέρα.

  Είχα συμπληρώσει 9 μήνες υπηρεσίας στο Σταθμό Νέας Ορεστιάδος όταν την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου μου ήρθε για πρώτη φορά, κλήση σε απολογία για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση 17 λεπτών της αμαξοστοιχίας "ΈΒΡΟΣ" από την αφετηρία της και την αναστάτωση που προκλήθηκε στο πρόγραμμα κυκλοφορίας.

   Εγώ ήμουν ευχαριστημένος για την εξυπηρέτηση των φίλων του ΑΡΗ, αλλά και για το ρεκόρ εισπράξεων από τα εκδοθέντα εισιτήρια.

  Παρά τις προσπάθειες του αλησμόνητου Νίκο Τσακίρη (Κεντρικού Σταθμάρχη Ν. Ορεστιάδος) για την αποφυγή τιμωρίας μου, η Δ΄Επιθεώρηση Αλεξανδρούπολης μου επέβαλε την ποινή της περικοπής ¾ του ημερομισθίου, λίαν επιεικώς, ήταν η πρώτη μου τιμωρία στον Σ.Ε.Κ. και μετέπειτα Ο.Σ.Ε. .


  Υ.Γ.   Προσωπικά αν και ΠΑΟΚτσής από κούνια, δεν μετάνιωσα ποτέ γιατί εξυπηρέτησα δεκάδες οπαδούς του ΆΡΗ από τον Βόρειο Έβρο για να ταξιδέψουν προς την Θεσσαλονίκη για τον αγώνα ΆΡΗΣ - ΤΣΕΛΣΙ.

  Υ.Γ. 2  Αυτά συνέβησαν στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου 1970, τέτοιες ημέρες ακριβώς πριν 56 χρόνια και δεν τα ξεχνάω ποτέ, σαν να ήταν χθες.

Βασίλης Αθανασιάδης

Θρήνος στο Πολύκαστρο, πριν 63 χρόνια.

 Σκοτώθηκε το "Μπαχουράκι".

 

Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης (1945 -1963)

Το "Μπαχουράκι".

Με την φανέλα του ένδοξου "Ολυμπιακού "Πολυκάστρου.

  Ήταν μια δροσερή φθινοπωρινή ημέρα, η Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου του 1963.

  Στην ὀμορφη πόλη των Γιαννιτσών, ξεκίνησε η λειτουργία της ξακουστής τότε σε όλη τη Μακεδονία, μεγάλης "εμποροζωοπανήγυρις".

   Χιλιάδες επισκέπτες, απ΄όλη την κεντρική Μακεδονία, επισκέπτονται την πόλη των Γιαννιτσών, άλλοι για να ψωνίσουν, άλλοι για να δουν και να θαυμάσουν τον πλούτο των εκθεμάτων και κάθε είδους εμπορευμάτων και πάρα πολλοί νέοι για να διασκεδάσουν.

 Κυριακή 1η Σεπτέμβρη 1963, δύο δεκαοχτάχρονα παλικάρια - λεβεντόπαιδα(Σιναπλιωτούδια), λίγο μετά το μεσημέρι με μηχανάκια (μοτοποδήλατα-μοτοσακό), ξεκινούν το ταξίδι από την μικρή μας πόλη, το Πολύκαστρο, για την  πόλη των Γιαννιτσών μέσω Αξιούπολης, Γουμένισσας, Φιλυριάς κλπ,όμορφη διαδρομή που την απολαμβάνουν τα παλικάρια μας.

 

Νίκος Δ. Καμπουρούδης (με την Φλορέττα του)

Συνομήλικος, φίλος και συνταξιδευτής του Γιώργου στο μοιραίο ταξίδι. 

  Τα λεβεντόπαιδα μας είναι ο Νίκος Δ. Καμπουρούδης (1945) με την ιδιόκτητη "φλορέττα" του (Kreidler Florett) και ο Γιώργος  Ιωαννίδης (1945 -1963) του Χρήστου (1919-1999) και της Καλλιόπης (1922-1997), με την δανεική DKV του κοινού τους φίλου, αλησμόνητου, Νίκου Στ. Τζουρτζουκλή (1944-1992) από το Λιμνότοπο.

 

Μοτοσυκλέτα μάρκας DKV,  

παρόμοια με την μηχανή του Νίκου Στ. Τζουρτζουκλή (1944-1992),

που οδηγούσε ο Γιώργος (φωτογραφία από το διαδύκτιο). 

  Η αλήθεια είναι ότι ο αλησμόνητος Ν. Τζουρτζουκλής ήταν επιφυλακτικός για τον "δανεισμό" της μηχανής του (DKV), γιατί υπήρχε πρόβλημα με τα φώτα της.

  Ο Γιώργος όμως, τον διαβεβαίωσε, ότι εκεί στα Γιαννιτσά που θα πάνε, έχει συγγενείς (Καρυώτες), και θα επισκευάσουν τα φώτα της DKV για την βραδινή επιστροφή τους, κάτι τέτοιο όμως δυστυχώς δεν έγινε, έτσι το μηχανάκι δεν είχε φώτα κατά την νυκτερινή μεταμεσονύκτια επιστροφή των παλικαριών μας.

  Χαρούμενο ξεκίνημα

  Τα δυο δεκαοκτάχρονα παλικάρια μας, συνομήλικοι και αχώριστοι φίλοι, ντύθηκαν, στολίστηκαν και λίγο μετά το μεσημέρι της Κυριακής 1 Σεπτεμβρίου 1963, ξεκίνησαν όλο χαρά, ευδιάθετοι, το ταξίδι τους για την πόλη των Γιαννιτσών, τότε δεν υπήρχε μεγάλη κίνηση οχημάτων και σε λιγότερο από μία ώρα έφτασαν στα Γιαννιτσά.  

 

Φωτογραφίες από την εμποροζωοπανήγυρι των Γιαννιτσών σε παλαιότερους χρόνους 

  Στο συγγενικό σπίτι του Γιώργου εκεί στα Γιαννιτσά, η άφιξη και η εμφάνιση των δυο παλικαριών μας ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη γι΄αυτούς, τους καλοδέχτηκαν και τους περιποιήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο.

  Όλο το απόγευμα, αλλά και τις βραδινές ώρες, πέρασαν πολύ ευχάριστες στιγμές, ήταν μια υπέροχη ημέρα για τα παλικάρια μας, με βόλτες, διασκέδαση και ευχάριστες γνωριμίες. 

  Όλα τα ευχάριστα κάποτε τελειώνουν και μάλιστα γρήγορα, έτσι λοιπόν τα παλικάρια μας λίγο μετά τα μεσάνυκτα αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Πολύκαστρο, στην επιμονή των συγγενών του Γιώργου να μείνουν, να κοιμηθούν εκεί και να ξεκινήσουν το πρωί, αρνήθηκαν με το επιχείρημα ότι, "θα πάμε σιγά σιγά, για να είμαστε στη δουλειά μας,το πρωί στην ώρα μας". 

  Ο Γιώργος μάθαινε την τέχνη του κουρέα(ένα χρυσοφόρο επάγγελμα), δίπλα στον πατέρα του Χρήστο, τον γνωστό σε όλους  "Μπάχουρα", και όπως λέγανε "είχε πολύ καλό χέρι", ενώ ο Νίκος παρά το νεαρό της ηλικίας του, μαζί με τον αδερφό του (+) Γιάννη ήταν επιπλοποιοί, επάγγελμα το οποίο εξάσκησε μέχρι την συνταξιοδότησή του.

 

Φεβρουάριος 1963, βαρυχειμωνιά με πολύ χιόνι, ο Γιώργος σε ηλικία 18 ετών.

Έξι (6) μήνες πρίν το τραγικό του τέλος, στην σημερινή κεντρική (κάτω) πλατεία του Πολυκάστρου και ακριβώς απέναντι από το κουρείο του "Μπάχουρα", στο πάρκο και από την επάνω πλευρά τότε ήταν το πρακτορείο ΚΤΕΛ. 

 

Χειμώνας του 1963. Μια όμορφη παρέα Σιναπλιωτούδια 

Από αριστερά +Πέτρος Ι. Κατούδης, Νίκος Δ. Καμπουρούδης, +Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης και δεξιά όρθιος Βασίλης Μ. Ζαφειρούδης(Ψύλιας).

  Η επιστροφή και το τραγικό τέλος.  

   Η επιστροφή των παλικαριών μας αυτή την φορά έγινε μέσω των Κουφαλίων, σιδηρά γέφυρα Προχώματος, Καστανά, Ακροποτάμου πρός Πολύκαστρο, δηλαδή τον δικό μας δρόμο, αυτόν που διασχίζει και σήμερα το Πολύκαστρο την τότε Εθνική οδό (σήμερα Π.Ε.Ο.). 

  Τα παλικάρια μας, οδεύουν προς την πόλη μας με προπορευόμενο τον Νίκο με την "φλορέττα" του (Kreidler Florett) και τον ακολουθεί σε απόσταση 15 μέτρων ο Γιώργος  μας με την DKV του Τζουρτζουκλή, αλλά αλίμονο χωρίς φώτα και πορεύεται στο μέσο του δρόμου ακολουθώντας την άσπρη γραμμή.  

   Αμέσως μετά την διακλάδωση του Ακροποτάμου στο τμήμα προς Αξιοχώρι η Π.Ε.Ο. είχε εκατέρωθεν του δρόμου δέντρα (ακκακίες), μέχρι και σήμερα αρκετές από αυτές υπάρχουν. Εκείνες τις ώρες το μισοφέγγαρο ελαφροφώτιζε το δρόμο μας με εναλλαγές σκίασης από τα δέντρα και φως επαναλαμβανόμενα. 

 

Φωτογραφία από το Googe maps, λίγο έξω από τον Ακροπόταμο με κατεύθυνση πρός το Πολύκαστρο επι της παλαιάς Εθνικής οδού, παράλληλα με τη Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Ειδομένης, εδώ που έγινε το τραγικό συμβάν και δίπλα από το δρόμο μερικές από τις εναπομείνασες ακακίες.

  Η μοιραία στιγμή.

 Σε εκείνο το σημείο στο ύψος του Ακροποτάμου, σατανική σύμπτωση απ΄την αντίθετη κατεύθυνση, εκείνες τις μεταμεσονύκτιες ώρες, έρχεται ένα αυτοκίνητο παντελώς χωρίς φώτα και ο οδηγός του ακολουθεί το μέσον του δρόμου, τη λευκή γραμμή.

  Ο προπορευόμενος Νίκος διασταυρώνετε με το κατερχόμενο αυτοκίνητο σε ελάχιστη απόσταση  1 με 2 μέτρα και την ίδια ώρα που αντιλαμβάνεται το αυτοκίνητο, βγάζει μία απελπισμένη κραυγή προς τον Γιώργο που τον ακολουθούσε και εκινείτο πίσω και αριστερά δίπλα στη λευκή γραμμή, "ΓΙΩΡΓΟ ΠΡΟΣΕΧΕ....ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ". 

  Δεν πρόλαβε να αποτελειώσει την φράση του ο Νίκος και ακούγεται ένα δυνατό "γκούπ"  ....μετωπική σύγκρουση! Ο Γιώργος με το DKV, χωρίς φώτα, συγκρούεται μετωπικά με ένα σκουρόχρωμο αυτοκίνητο το οποίο όπως αναφέραμε επίσης δεν είχε  φώτα. 

  Ο Γιώργος μας εκτινάσσεται πάνω από ο μοιραίο αυτοκίνητο και πέφτει καταμεσής στο δρόμο. βαριά τραυματισμένος με πολλαπλά κατάγματα, στο σώμα και στο κεφάλι.

  Ο Νίκος που αντιλήφθηκε αμέσως τι έγινε, σταματάει , αφήνει την "φλορέττα" του στην άκρη του δρόμου και τρέχει προς τον τραυματισμένο Γιώργο που είναι ακόμη εν ζωή.

 Το μοιραίο αυτοκίνητο, έκανε δεξιά και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου, ο οδηγός του δεν έβγαινε απ΄το όχημα του, σοκαρισμένος αλλά και αισθανόμενος την ενοχή του, παρά το ότι ο Νίκος τον φώναζε "άνθρωπο χτύπησες...ελα να βοηθήσεις!!!".

  Την ίδια ώρα ο Νίκος βλέπει τα φώτα από άλλο αυτοκίνητο που έρχεται προς το μέρος τους, από την πλευρά του Αξιοχωρίου. Σηκώνεται και στήνεται στη μέση του δρόμου με τα χέρια σηκωμένα, με σκοπό να αποτρέψει νέα σύγκρουση είτε με το αυτοκίνητο που ήταν χωρίς φώτα στην άκρη του δρόμου  είτε με τα πεσμένο στο δρόμο μηχανάκι και τον Γιώργο που ήταν ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου και αιμοραγούσε.

  Πράγματι ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου,Έλληνας που επέστρεφε από το εξωτερικό, αντιλήφθηκε τον Νίκο και προσεκτικά σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και έσπευσε προς βοήθεια, μαζί με τον Νίκο σήκωσαν τον βαριά τραυματισμένο Γιώργο που ακόμη είχε τις αισθήσεις του, τον έβαλαν προσεκτικά μέσα στο πίσω κάθισμά του δεύτερου αυτοκινήτου και τον μετέφεραν στο καλύτερο τότε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, στο ΑΧΕΠΑ.   

    Στο ΑΧΕΠΑ οι γιατροί έσπευσαν να βοηθήσουν τον Γιώργο, αλλά παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο και έτσι, ξημερώματα της Δευτέρας 2 Σεπτεμβρίου 1963 μας άφησε για πάντα ο Γιώργος Ιωαννίδης του Χρήστου, το "Μπαχουράκι" που ήταν μόνο 18 ετών και ήταν ένα πανέμορφο παλικάρι, ξανθός, γαλανομάτης, ποδοσφαιριστής του θρυλικού "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου και με πολύ ταλέντο.

  Το θλιβερό μαντάτο, μέσω της Αστυνομίας, μαθεύτηκε στους οικείους του μέχρι της 9 το πρωί και μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας 2 Σεπτεμβρίου έγινε γνωστό σε όλο το Πολύκαστρο. Αλήθεια πόσο γρήγορα μαθαἰνετε το κακό!!

 Θλίψη, βουβαμάρα και ανείπωτος πόνος, σε όλη την μικρή μας πόλη (όλοι γνωρίζουν όλους) για τον τραγικό χαμό του Γιώργου (Μπαχουράκι), που ήταν πολύ γνωστός και αγαπητός από όλους τους Πολυκαστρινούς.

  Τραγική φιγούρα, με τα ρούχα του ποτισμένα με το αίμα του αγαπημένου του φίλου Γιώργου, λίγο πριν το μεσημέρι φτάνει στο Πολύκαστρο, κατάκοπος και συντετριμμένος,  από την ολονύχτια τραγική κατάσταση που βἰωσε ο Νίκο Καμπουρούδης. 

  Φίλος, συνταξιδευτής και μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας του τραγικού γεγονότος, "εκείνες τις στιγμές, ομολογώ πως ήθελα να είχα πεθάνει και εγώ" μου εξομολογήθηκε!

  Με τι καρδιά, τι πόνο, με ποια ψυχική δύναμη, με πιο κουράγιο να εξηγήσω στους οικείους του και σε κάθε γνωστό και φίλο Πολυκαστρινό, για τις λεπτομέρειες του τραγικού συμβάντος και τις τελευταίες στιγμές του Γιώργου. 

 Ο Γιώργος, οι ακαδημίες μας και ο "Ολυμπιακός".

 Το "Μπαχουράκι. από μικρό παιδί. όπως και τα περισσότερα αγόρια και δεν ήταν λίγα εκείνα τα χρόνια, την δεκαετία 1951-1960 αγαπούσε υπερβολικά το ποδόσφαιρο.

 

Ενα ιστορικό ντοκουμέντο, του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου και του αλησμόνητου Γιώργου σε ηλικία 14 ετών και με ημερομηνία 22/11/1959, εκδίδεται το δελτίο ποδοσφαιριστού, με την ένδειξη "δυναται να αγωνίζεται".

 

Ο Γιώργος με τη στολή του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου, έτοιμος να αγωνιστεί. 

  Κάθε "αλάνα", ανοιχτός - υπαίθριος χώρος,  σε κάθε γειτονιά του Πολυκάστρου, που αριθμούσε 3573 κατοίκους (απογραφή 1961), ήταν και ένα γήπεδο ὀπου λειτουργούσε σαν ακαδημία ποδοσφαίρου, για τους νεαρούς Πολυκαστρινούς.

  Εκεί έβλεπες τα περισσότερα αγόρια ώρες ατελείωτες να κυνηγούν την μπάλα μέχρι να έρθουν οι μανάδες τους, να τα φωνάξουν, να μαζευτούν στο σπίτι πολλές φορές με ματωμένα τα γόνατα και τους αγκώνες τους, είτε για να φάνε είτε για να διαβάσουν τα μαθήματά τους. 

  Για τον ένδοξο Ὁλυμπιακό" Πολυκάστρου, που ήταν και ο πρώτος Σύλλογος που ιδρύθηκε στην πόλη μας το 1951 και είχε την στήριξη της πλειονότητας των κατοίκων του Πολυκάστρου αλλά και των Καβαλιωτών, είχαμε πολλές τέτοιες "αλάνες".

  Στον κάτω - κάτω μαχαλά (πρόσφυγες από Ρωσία) με αρχηγό τον Θόδωρο Κρουκλίδη, είχαμε ένα τέλειο γήπεδο, κοντά στο Σιδηροδρομικό σταθμό, δίπλα στο χώρο φόρτωσης των αρμάτων και απέναντί μας είχαμε την ταβέρνα του +Κυριάκου Αραβιάδη, από την οποία προμηθευόμασταν και το σχετικό αναψυκτικό, συνήθως γκαζόζα. Εδώ έπαιζαν μπάλα οι αδελφοί Αθανασιάδη , οι Τσαλικοπουλαίοι(Δημήτρης και Γιώργος), ο Αβραάμ Τριανταφυλλίδης, ο Νίκος Αφεντουλίδης, οι Ανδρονικαίοι, τα παιδιά των Σιδηροδρομικών υπαλλήλων, Παρισάκης, Χανιωτάκης κ.α. 

 

Αριστερά +Θόδωρος Ν. Κρουκλίδης, μεγάλο ταλέντο, δεινός σκόρερ, καταπληκτικές τρίπλες, τρομερά σούτ με φάλτσο, άνετα θα έπαιζε σήμερα σε ομάδα Ά Εθνικής.

Δεξιά άλλο ενα μεγάλο ταλέντο ποδοσφαρου της πόλης μας ο Θωμάς Ι. Τυφούδης και αυτός του "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου που δεν υστερούσε σε τίποτα απο παίκτες Ά Εθνικής, κοντρόλ, τρίπλα, σκοράρισμα, ταχύτητα.

Ο Θωμάς το φθινόπωρο του 1963 μαζί με το άλλο ταλέντο του "Ολυμπιακού" μας ,τον Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο (τερματοφύλακας), πήραν μεταγραφή στον "Ηρακλή" Θεσσαλονίκης.

 Στο κάτω Καρασούλι εκεί οι αδελφοί Δρέβελη και ο Κώστας Κουτσουβέλας είχαν τη δική τους "αλάνα" στην οποία μετείχαν όλα τα παιδιά (Λύκος, Χαρισιάδης, Καπνόπουλος, Ουζούνης, Δουκόγλου, Παπαδοπουλαίοι, Καρύδας, Νάντζιος, Χρ. Αραβιάδης, Καρκαφταναίοι και πολλοί άλλοι).     

 Επάνω στο λόφο, στη θέση "νταβάς" εκεί όπου σήμερα είναι το Κέντρο   Υγείας Πολυκάστρου, ήταν η "αλάνα" - γήπεδο των Μικρασιατών, με αρχηγό τον Γιάννη Π. Καραμήτσο που μετείχαν τα παιδιά της εκεί γειτονιάς (Αφοί Φωκιανού, Γιαννέλης, Μπαλάκος, Μαυρίδης, Σμυρνάκος, Ρουμελιώτης και πολλοί άλλοι).

 Άλλη μία τέτοια "ἁλάνα"- γήπεδο με αρχηγό τον Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο με πάρα πολλά παιδιά, είχαμε δυτικά της Σιδηροδρομικής γραμμής, απέναντι από τα σπίτια των οικογενειών Λώλου και Ασλανίδη (Πετρά). Εκεί μαζεύονταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς (Αφοι Ασλανίδη, Χρήστος και "Κόκας" Λώλος, Χρήστος  Παρασκευόπουλος, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Γιώργος Φυτιλής και πολλοί άλλοι).

 

Ερωτόκριτος (Ρίτος)  Παπαδόπουλος, από τα 15 του χρόνια, τερματοφύλακας του "Ολυμπιακού".

Εδώ στην δυτική εστία του γηπέδου μας, πίσω δεξιά διακρίνεται ο παλαιός Ι.Ν. της "Αγίας Τριάδος" και διακρίνεται ακόμη η "λινάτσα", που κρεμούσαν στην περίφραξη του γηπέδου για να αναγκάσουν τους λαθροθεατές της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου να κόψουν εισιτήριο και να μπούν στο γήπεδο. Φυσικά πίσω φαίνονται τα δίχτυα της εστίας του Ρϊτου.

 

 

Δύο Πολυκαστρινοί του "Ολυμπιακού", μεγάλα ταλέντα ο τερματοφύλακας Ρίτος Παπαδόπουλος και ο ισόβιος Αρχηγός της ομάδας Νίκος Ι. Τυφούδης.

  Τέτοιες "αλάνες"- γήπεδα (ακαδημίες ποδοσφαίρου) υπήρχαν και σε πολλά άλλα σημεία της μικρής μας πόλης, όπως στην σημερινή κάτω πλατεία ανάμεσα παντοπωλείο Ακοκκαλίδη και Σεμερτζίδη, στη θέση "παλιό ζωοπάζαρο"(απέναντι από το καφενείο του Λάζου) εδώ καταγράψαμε μερικές από αυτές που λειτούργησαν στο κάτω Πολύκαστρο και ήταν το φυτώριο για την ανάδειξη και την στελέχωση με νέους ταλαντούχους ποδοσφαιριστές του ιστορικού "Ολυμπιακού" Πολυκάστρου.

 

Τέσσερα λεβεντόπαιδα, φίλοι και συμπαίκτες στον "Ολυμπιακό", από αριστερά Ρίτος Παπαδόπουλος, Θωμάς Τυφούδης, Χρήστος Παρασκευόπουλος και Γιάννης Μπέλλης.  

  Αυτονόητο ότι δεκάδες "ακαδημίες" που λειτουργούσαν στο επάνω Πολύκαστρο, μέχρι και το Ραβδά, ήταν τα ταλέντα που στελέχωναν τον δεύτερο Σύλλογο της πόλης μας που ήταν ο "Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών" Πολυκάστρου που ιδρύθηκε το 1956. 

"Ολυμπιακός" Πολυκάστρου περ. 1958 - 1959. Η ομάδα των τίτλων

 

Όρθιοι από αριστερά: + Γιακουμάκος Ιωακείμ(1936-2018), + Τυφούδης Γιώργος(1938-2001), + Τυφούδης Νίκος (αρχηγός Ολυμπιακού)(1932-2017), + Φάκας Κυριάκος(1936-2015), + Μπουσμπούκης Κώστας(1930-1994), Σταυρόπουλος Γιώργος(1936)

Καθήμενοι από αριστερά: + Τυφούδης Δημήτρης(1934-2021), + Ναούμ Σπύρος (1937-2005), + Κοσμίδης Επαμεινώνδας(1937-;;;;), Μπέλλης Μιχάλης(1940) και +Παπαδάκης(!Παπαδόπουλος) Θεόδωρος(1937-2017). 

    Με το τέλος της δεκαετίας 1951 - 1960, τις θέσεις των παλαιών ποδοσφαιριστών του "Ὁλυμπιακού" Πολυκάστρου που κατέκτησαν κύπελα και πρωταθλήματα του Νομού Κιλκίς και τους αγάπησε όλη η κοινωνία του Πολυκάστρου, έρχεται να αντικαταστήσει μια καινούργια γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών μας που ξεπήδησαν μέσα από τις αλάνες - ακαδημίες ποδοσφαίρου που προαναφέραμε. 

  Αυτοί οι ταλαντούχοι νέοι ποδοσφαιριστές μας που επανδρώνουν τον "Ολυμπιακό" μας από το 1958 - 1959, θα μπορούσαν σήμερα άνετα να αγωνίζονταν σε ομάδες της Α΄ και Β΄ Εθνικής κατηγορίας της χώρας μας. Τέτοια σπουδαία ταλέντα ήταν οι παρακάτω:

1. Θόδωρος Ν. Κρουκλίδης                                     (1943-2020)

2. Ερωτόκριτος (Ρίτος) Μ. Παπαδόπουλος              (1943)

3. Ιωάννης Δ. Μπέλλης                                             (1943)

4. Θωμάς Ι. Τυφούδης                                               (1945)

5. Χρήστος Αν. Παρασκευόπουλος                           (1945)

6. Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης                                          (1945 - 1963)

7. Ιωάννης Αθ. Καπνόπουλος                                    (1945)

8. Δημήτρης Αν. Τσαλικόπουλος                               (1946 - 2015)

και πολλοί άλλοι.

  Ένα από τα πολλά ταλέντα - ποδοσφαιριστές εκείνης της περιόδου ήταν και ο αλησμόνητος Γιώργος Χρ. Ιωαννίδης το "Μπαχουράκι" που έφυγε με τέτοιο τραγικό τρόπο και ήταν μόνον 18 χρόνων.

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 1963, η ¨Μαύρη Τρίτη".

 Το τραγικό γεγονός του θανάτου του Γιώργου, από την ώρα που μαθεύτηκε, Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου και μέχρι την επομένη Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου, ημέρα της κηδείας του Γιώργου, έφερε σε όλη την πόλη μας πόνο και θλίψη, στεναχώρια, κατήφεια, δεν έβλεπες ούτε ένα χαμογελαστό πρόσωπο.

 Πριν από 5 χρόνια (1958) είχαμε αποχαιρετήσει ένα άλλο παλικάρι, ποδοσφαιριστή του "Ολυμπιακού" μας (τερματοφύλακα) στα 28 του χρόνια τον Ἁλέκο Βασιλειάδη, τον γιό του Πανίκα, με χιλιάδες κόσμο να τον συνοδεύει στην τελευταία του "κατοικία", που και αυτός ήταν θύμα τροχαίου ατυχήματος.

   Για άλλη μια φορά η τραγική απώλεια ενός νέου, ενός συμπολίτη, ενός αθλητή του  "Ολυμπιακού",  στην μικρή μας πόλη συγκέντρωσε πλήθος κόσμου, από όλο το Νομό μας

 Δεκάδες νέοι ποδοσφαιριστές με τις "φόρμες" τους, του "Ολυμπιακού", του "Π.Ο.Α.", του "Ἑθνικού"Αξιούπολης, του "Ἁρη" και του "Παϊκου" Γουμένισσας, του "Κεραυνού" Ποντοηράκλειας, της "Δόξας" Χἐρσου, του "Άρη" και της "Α.Ε. Κιλκίς" και τέλος της ιστορικής ομάδας των "Στενημαχιτών" του Κιλκίς (Μουσικός Σύλλογος Στενημαχιτών "Μέγας Αλέξανδρος") που με την μοναδική στο Νομό μας μπάντα (τότε δεν υπήρχαν Δημοτικές ή άλλες Φιλαρμονικές μπάντες), να προηγείται να παιανίζει πένθιμα.

  Μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία. έγινε η μεταφορά του νεκρού στα κοιμητήρια "πεζή" δια των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου - Εθνικής Αμύνης και Δοϊράνης και σε όλη την διαδρομή εναλλάσσονταν οι ποδοσφαιριστές - αθλητές που με τα χέρια τους μετέφεραν το φέρετρο.

  Σε όλη τη διαδρομή, όλα τα καταστήματα είχαν κλειστά / κατεβασμένα τα "στόρια" τους, ακόμη και τα περίπτερα και οι ιδιοκτήτες τους, έξω και μπροστά απ΄τα καταστήματά τους με μάτια βουρκωμένα, ΘΛΙΨΗ ΠΑΝΤΟΥ, ήταν η "ΜΑΥΡΗ ΤΡΙΤΗ" του Πολυκάστρου

 Υ.Γ. Οφείλω θερμές ευχαριστίες:          

        1. Στην κα. Μαρία Ιωαννίδου-Δαμιανίδου, αδερφή του αλησμόνητου Γιώργου για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες που μου έδωσε.

        2. Στον αγαπητό φίλο Θωμά Ι. Τυφούδη, συνομήλικο, συμπαίκτη και φίλο του Γιώργου, για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

        3. Στον αγαπητό φίλο Ερωτόκριτο (Ρίτο) Παπαδόπουλο, συμπαίκτη του Γιώργουγια τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

        4.  Τον αγαπητό φίλο γιατρό, πρώην Δήμαρχο Κιλκίς κ. Τάσο Αμανατίδη για ότι αφορά τον Μουσικό Σύλλογο Στενημαχιτών "Μέγας Αλέξανδρος" Κιλκίς.

        5. Τον αγαπητό φίλο Νίκο Δ. Καμπουρούδη για τις φωτογραφίες που μου έδωσε και τις μοναδικές πληροφορίες που μου μετέφερε από όσα βίωσε τότε και ακόμη και σήμερα θυμάται με πόνο ψυχής για τον αγαπημένο του φίλο Γιώργο Χρ. Ιωαννίδη. 

   Ο αγαπητός Νίκος για τις ανάγκες της καταγραφής αυτού του τραγικού γεγονότος αναγκάστηκε να ξαναζήσει λεπτό προς λεπτό όλες τις δραματικές λεπτομέρειες ενός γεγονότος που συγκλόνισε όλη την κοινωνία του Πολυκάστρου και όχι μόνον, εκείνες τις μαύρες ημέρες 2 και 3 του Σεπτέμβρη του 1963, γιαυτό και τον ευχαριστώ για άλλη μια φορά

        6. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Σάκη Χαμουρούδη (Εντυποδημιουργία) για την πολύτιμη βοήθεια του.

 

Βασίλης Αθανασιάδης 

   

   

 

   

Ευχαριστούμε για την αγάπη σας

 39η Αιμοδοσία της “Τράπεζας”Αἰματος Άσπρου - Αξιοχωρίου

 

Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο Αξιοχωρίου 

Ξεκινήσαμε.

Από αριστερά Παναγιώτης Γουδαμάνης(ιδρ.μέλος της Τράπεζας), Σάββας Κιουρτσίδης(Πρόεδρος Συλλόγου "Αμυδών"), Νίκος Πετρίδης(Πρόεδρος Συλ. "Ανατολική Ρωμυλία" Άσπρου ), Σταυρούλα Γιαννακίδου (Πρόεδρος Τ.Κ. Άσπρου ) Γιώργος Τριανταφυλλίδης(Ιατρός Τμ. Αιμοδοσίας Γ.Ν.Νοσοκομείου Κιλκίς) και ο γράφων(συντονιστής της Τράπεζας αίματος).

  Ολοκληρώθηκε ο κύκλος των αιμοδοσιών της “Τράπεζας” Αίματος Άσπρου - Αξιοχωρίου για το έτος 2026, με την πραγματοποίηση της 39ης Αιμοδοσίας που έγινε την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, στο Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν. της "Μεταμορφώσεως του Σωτήρος" Αξιοχωρίου. 

 

Πλούσια τα εδέσματα προσφορές μελών και φίλων της Τραπεζάς μας. 

 

 

Οι πρώτοι αιμοδότες, από Άσπρο, Γιώργος Γεωργίτσαρος και Σταύρος Μάγγος.

Όρθιοι ο γράφων με τις κυρίες Σοφία Διαμαντίδου και Άννα Κωτσαρή που πραγματοποιούν την αιμοληψία. 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

 

  Ευχαριστούμε και συγχαίρουμε όλα τα μέλη που προσήλθαν και αιμοδότησαν, βοηθώντας τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας και ενισχύοντας το απόθεμα σε αίμα του Νοσοκομείου Κιλκίς που αυτή την περίοδο έχει μεγάλες ανάγκες σε αίμα.

 

  Εκτός των μελών από Άσπρο και Αξιοχώρι αιμοδότες μας ήρθαν, ο Αλέξης Καμπουρούδης από Πολύκαστρο, ο Σάκης Περχανίδης από το Μικρό Δάσος, ο Δημήτρης Ναργιζίδης από το Βαλτοτόπι, ο Γιώργος Πολατίδης από το Πευκόδασος και ο Δημήτρης Χατζηβασιλείου από την Αξιούπολη, ευχάριστη έκπληξη η παρουσία του παλιού μας αιμοδότη Αλέξη Μ. Ευαγγελίδη (που ζει στο εξωτερικό) και του αγαπητού μας φίλου Ηλία Παυλίδη από τη Μεγάλη Βρύση.

 

 

Οι πρώτοι αιμοδότήσαντες Γιώργος Γεωργίτσαρος και Σταύρος Μάγγος, μαζί με τον γράφοντα όρθιοι, αναμνηστική φωτογραφία, με τον αιμοδοτούντα για τελευταία φορά (λόγω ορίου ηλικίας) βραβευμένο αιμοδότη μας κο. Φάνη Σταματάκη και αυτός από Άσπρο.

 

 

Προσφορά αγάπης προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας.

Αιμοδοτούν, από αριστερά, Αλέξης Καμπουρούδης (Πολύκαστρο), Φάνης Σταματάκης (Άσπρος) και Στέλιος Αναστασιάδης (Αξιοχώρι).

Όρθιοι πίσω Άγγελος Αναστασιάδης (ιδρ. μέλος της Τράπεζας Αίματος και για πολλά χρόνια Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου "Ἁμυδών"Αξιοχωρίου), ο γράφων, ο παλιός μας αιμοδότης - μέλος της Τράπεζας Αίματος των "Ἁκριτών" κο. Άλέξανδρος Μ. Ευαγγελίδης και η Προισταμένη του Τμήματος Αιμοδοσίας κ. Άννα Κωτσαρή.

 
  Ευχαριστούμε θερμά τον γιατρό κ. Γεώργιο Τριανταφυλλίδη και τις κυρίες Άννα Κωτσαρή(Προισταμένη του Τμήματος) και Σοφία Διαμαντίδου του Τμήματος Αιμοδοσίας του Ν.Γ. Νοσοκομείου Κιλκίς, για την άψογη συνεργασία.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τις κυρίες Σοφία Αναστασιάδου, Σταυρούλα Γιαννακίδου, , Γιαννίτση Ελένη, Ντίνα Παρπουτσιάδου, Στέλλα Συκούδη-Γαϊτανάκη (αρτοποιείο), Κατερίνα Ταχτατζόγλου, Γεωργία Τσιτουρούδη και τους κυρίους Αφούς Δεμπούδη(αρτοποιείο), Παναγιὠτη Μαυρομάτη(Τεχν. Γραφείο -μονιμος χορηγός της Τράπεζας Αίματος), Γεώργιο Παναγιωτίδη (Σ.Μ.), Στέργιο Παπαδόπουλο(ανθοπωλείο), Γιάννη Σιάνα και Σάκη Χαμουρούδη(εντυποδημιουργία), για όλα όσα πρόσφεραν για τους αιμοδότες και για την αμέριστη συμπαρἀστασή τους προς την “Τράπεζα” Αίματος Ἀσπρου - Αξιοχωρίου.

 

   Ιδιαίτερα τον κο. Παναγιώτη Πάναλη για την διάθεση γεννήτριας, λόγω διακοπής ρεύματος, τον κο. Σταύρο Μάγγο που φρόντισε για την μεταφορά,τοποθέτηση και λειτουργία της γεννήτριας, καθώς και τον Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητος Αξιοχωρίου Δημήτριο Ψάρρα για την βοήθειά του.

  Ευχαριστούμε όλο το Δ.Σ. του Συλλόγου "Αμυδών" για την άψογη προετοιμασία του χώρου και ιδιαίτερα την κα.Σοφία Αργυρίου που σε όλη τη διάρκεια ήταν παρούσα και φρόντισε να μη λείψει τίποτα.

Η επόμενη Αιμοδοσία (40η) θα πραγματοποιηθεί 

την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2027

στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άσπρου.

Βασίλης Αθανασιάδης