Αντγος ΕΛ.ΑΣ. Παναγιώτης Ι. Πιτσογιάννης (1941-2026)
Την Παρασκευή 17 Απριλίου 2026, ανήμερα της εορτής της “Ζωοδόχου Πηγής”, εκεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, όπου εκκλησιαζόταν τακτικά, με πόνο ψυχής αποχαιρετήσαμε τον “αγαπητό τοις πάσι” Αντ/γο της ΕΛ.ΑΣ. Παναγιώτη Ι. Πιτσογιάννη, που μας άφησε για πάντα, διανύοντας το 86 έτος της ηλικίας του.
Πλήθος συγγενών και φίλων και ιδιαίτερα συναδέλφων εν ενεργεία και ακόμη περισσοτέρων συνταξιούχων συναδέλφων κατέκλυσε τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, για το τελευταίο αντίο στον Στρατηγό μας.
Από το Πίτσι στο Πολύκαστρο
Εκεί ψηλά στην κεντρική Ρούμελη, στο Νομό Φθιώτιδας, δυτικά της Λαμίας και λίγο πιο κάτω απ΄την όμορφη Σπερχειάδα, είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό μέσα στο δάσος, το όνομα αυτού Πίτσι(ον), λίγοι το γνωρίζουν και πιο λίγοι θα το βρουν ψάχνοντας στον χάρτη.
Το Πίτσι και τα γειτονικά πανέμορφα μικροχώρια Κανάλια και Κάτω Κανάλια, κρυμμένα μέσα στα δάση, είναι πάνω στο δρόμο Σπερχειάδας - Πουγκακίων και έχουν σκέπη και προστάτιδα τους την Ιερά Μονή της Παναγίας Ρούστιανης.
Ιερείς, καλόγριες και επισκέπτες στην είσοδο της Ιεράς Μονής
Εδώ στο όμορφο, μικρό, ορεινό χωριό της Ρούμελης το Πίτσι(ον), γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 1941 και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ο Στρατηγός μας.
Ο αλησμόνητος Παναγιώτης, ήταν το τρίτο από τα έξι (όλα αγόρια) παιδί του Ιωάννη και της Ουρανίας Πιτσογιάννη.
Από μικρός διεκρίνετο για τη φιλομάθεια του, το ήθος του, το σεβασμό και την αγάπη, προς τους μεγαλύτερους και ιδιαίτερα την αγάπη του προς την εκκλησία, το τελευταίο τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή και μέχρι το τέλος αυτής.
Η αύρα του Μαλιακού.
Σ΄αυτήν την ορεινή και αδούλωτη Ρούμελη, από την παραλία του Μαλιακού κόλπου και με κατεύθυνση προς τα δυτικά ακολουθώντας την διαδρομή του Σπερχειού και των παραποτάμων του, έφθανε η θαλασσινή αύρα μέχρι τα χωριά μας, μεταφέροντας μνήμες και θρύλους, για 2506 χρόνια από τις Θερμοπύλες (480 π.Χ.), για 205 χρόνια από την Αλαμάνα (Αθανάσιος Διάκος,Απρίλιος 1821) και για 84 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (25 Νοεμβρίου 1942).
Το μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.
Το μνημείο του Αθανασίου Διάκου στην Αλαμάνα (Παλαιά Εθνική οδός)
Η περίφημη γέφυρα του Γοργοποτάμου.
Με αυτούς του θρύλους της ένδοξης ιστορίας μας, γαλουχήθηκαν οι νέοι και οι νέες της ορεινής Φθιώτιδας, της ελεύθερης Ρουμελης.
Ιστορίες και θρύλοι που ταυτίζονται με τον τόπο τους και με γεγονότα που καταγράφονται με κεφαλαία γράμματα στην Ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία.
Οι Σπουδές του Παναγιώτη και η σταδιοδρομία του.
Μετά την αποφοίτηση του από το Δημοτικό σχολείο του χωριού του, συνέχισε τις Γυμνασιακές του σπουδές στο Γυμνάσιο της Σπερχειάδας, με άριστη επίδοση σε όλα του τα μαθήματα, εδώ είχε συμμαθητή του και τον κοντοχωριανό του και μετέπειτα συνάδελφο κ. Κώστα Πιλάτο, σημερινό κάτοικο (ερωτικό μετανάστη) της Γουμένισσας.
Σπερχειάδα, Φθιώτιδος
εδώ τελείωσε το Γυμνάσιο ο Παναγιώτης το 1957.
Μετά το πέρας τον Γυμνασιακών σπουδών έδωσε εξετάσεις και εισήχθη με την πρώτη στη Σχολή Αξιωματικών της Χωροφυλακής, 1958-59, επιλογή του και στόχος της ζωής του να υπηρετήσει την Δημόσια Τάξη και τον Έλληνα πολίτη.
Ως Αξιωματικός της Χωροφυλακής, ξεκίνησε την υπηρεσία του, στο Γ΄ Αστυνομικό τμήμα Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια υπηρέτησε στα Γιαννιτσά, στη Δράμα στο Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη όπου ήταν Διευθυντής. Αποστρατεύτηκε το 1994 με το βαθμό του Αντγου της ΕΛ.ΑΣ.
Όπου κι αν προσέφερε τις υπηρεσίες του, από τον αρχικό του βαθμό μέχρι και τον ανώτατο του Αντιστράτηγου, παντού άφησε άριστες εντυπώσεις, άψογος στα καθήκοντά του απόλυτος γνώστης του νόμου και με τακτική ήπιων τόνων και της νουθεσίας προσπαθούσε να βοηθήσει τους παραβατικούς νέους για να σωθούν.
Ως Αξιωματικός της Χωροφυλακής, ξεκίνησε την υπηρεσία του, στο Γ΄ Αστυνομικό τμήμα Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια υπηρέτησε στα Γιαννιτσά, στη Δράμα στο Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη όπου ήταν Διευθυντής. Αποστρατεύτηκε το 1994 με το βαθμό του Αντγου της ΕΛ.ΑΣ.
Όπου κι αν προσέφερε τις υπηρεσίες του, από τον αρχικό του βαθμό μέχρι και τον ανώτατο του Αντιστράτηγου, παντού άφησε άριστες εντυπώσεις, άψογος στα καθήκοντά του απόλυτος γνώστης του νόμου και με τακτική ήπιων τόνων και της νουθεσίας προσπαθούσε να βοηθήσει τους παραβατικούς νέους για να σωθούν.
Ο Παναγιώτης και η Σοφία.
Ευλογία Θεού, Ο δημιουργός και πλάστης των πάντων, Αυτός που “τα πάντα εν Σοφία εποίησεν”, το έτος 1964 και ενώ υπηρετούσε στο Κιλκίς, έφερε στο δρόμο της ζωή του Παναγιώτη, την αγαπημένη του Σοφία Τριανταφυλλίδου, 2ης κόρης του Αλέξανδρου Τριαναφυλλίδη (1910-1976) και της Παρθένας,(1916-1999) Ποντίων προσφύγων από τα Κοτύωρα (Ορντού), η οποία τότε εργαζόταν στη Νομαρχία Κιλκίς.
Έκτοτε και μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του (15/4/2026), επί 62 χρόνια πορεύτηκαν αρμονικά στη ζωή, σαν ένα σώμα και μία ψυχή, με πολύ αγάπη και αλληλοεκτίμηση, ήταν ένα ανδρόγυνο πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση.
Η Θεοσέβεια τους, η αγάπη και η τήρηση των Ελληνοχριστιανικών παραδόσεων ήτανε τρόπος ζωής, φίλοι και συμπαραστάτες σε κάθε κοινωνική και πολιτιστική εκδήλωση και ιδιαίτερα του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων "Οι Ακρίτες".
Η τελευταία του κατοικία.
Προσωπική επιθυμία του Στρατηγού μας, προαισθανόμενος το τέλος του, ήταν η νεκρώσιμη ακολουθία και το ύστατο χαίρε να πραγματοποιηθεί στην ενορία μας, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, στον οποίο εκκλησιαζόταν τακτικά και να ενταφιαστεί στα κοιμητήρια Πολυκάστρου, όπερ και εγένετο.
Πίτσι(ον) τόπος γέννησης του Παναγιώτη (1941) και Πολύκαστρο, τόπος τελευταίας κατοικίας (2026). Απόσταση αέρος 240,7 χλμ.
Αγαπητέ και αλησμόνητε Παναγιώτη, αιώνια η μνήμη σου και ελαφρύ το χώμα του Πολυκάστρου που σε σκεπάζει όπως ήταν η επιθυμία σου.
Βασίλης Αθανασιάδης
