Ελπίδες για μιά καλύτερη ζωή.

 

  Άνοιξη του 1950

 

  Λίγους μήνες μετά τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου (Αύγουστος 1949) και την δεκαετή περίοδο της μεγάλης οδυνηρής και καταστροφικής  περιπέτειας της χώρας μας Β΄Παγκόσμιος πόλεμος  και Κατοχή  καθώς και ο τραγικός Εμφύλιος Πόλεμος (1940 -1949), οι νέοι μας αλλά και οι μεγαλύτεροι ηλικιακά ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή.

 

  Εκεί, στη σημερινή οδό Σμύρνης, από την οδό Κιλκισίου μέχρι την οδό Πόντου, χτυπάει η καρδιά του Ποντιακού Ελληνισμού στο Πολύκαστρο.  

 

  Εδώ κατοικούν οι οικογένειες του Χαράλαμπού Τσιλιπίδη (Πρόεδρος κοινότητος Πολυκάστρου 18/10/1924 - 15/03/1926 ),  Χρήστου Ακοκκαλίδη (Πρόεδρος κοινότητος Πολυκάστρου 10/06/1946 - 30/11/1949), Απόστολου Καλαϊτζίδη, Νίκου Παρασκευόπουλου, Γιώργου Θωμαϊδη, Θόδωρου Κουμουλίδη,  των Καρδοπουλέων, Καλαϊτζιδέων, του Κλεάνθη Κορκοτά και λίγο πιο λίγο πιο πάνω, των Συκουριδέων, κ.α.

 

  Σε αυτή τη γειτονιά συναντάται η νεολαία και πραγματοποιούν και τα γλέντια τους.

 

  Στη φωτογραφία μας μια από τις πρώτες συνάξεις την άνοιξη του 1950.

 

      Διακρίνονται: κάτω από δεξιά Σοφία Πηλαλίδου-Μερεσίδου, Νίκος Ι. Αθανασιάδης, ακριβώς από επάνω(στο μέσον) Περσεφόνη(Φόνη) Καλαϊτζίδου - Βούζα, Κυριακή (Κίτσα) Κρουκλίδου - Τερζοπούλου,  Μπαρμπα-Νίκος Παρασκευόπουλος, ακριβώς από πάνω του Κωνσταντίνος(Κώτσος) Σ. Κρουκλίδης, ακριβώς στο κέντρο κάτω Αλεξάνδρα Ν. Σπυρίδου - Πωγωνίδου, αριστερά Θεόφιλος(Φίλιας) Καριεντίδης, δίπλα με τα γυαλιά η σύζυγός του Αναστασία(Ναστούλη) Σπυρίδου-Καριεντίδου, ακριβώς από πάνω τους οι αδερφές Χρυσούλα & Χαϊδω Ν. Παρασκευοπούλου, τρία άγνωστα φανταράκια που υπηρετούσαν εκείνη την περίοδο στο Πολύκαστρο και η έκπληξη της φωτογραφίας ενώ λείπουν Πόντιοι οργανοπαίκτες το παρόν δίδει και συμβάλει στη διασκέδαση ένας Σιναπλιώτης, φίλος της όμορφης παρέας, με το ακορδεόν του ο Ισίδωρος (Σιδέρης) Χρ. Ζαφειρούδης   

 

 Άλλα χρόνια, άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι, 

πρόσφυγες ξεριζωμένοι, με διάθεση για ζωή και δημιουργία, 

στον ευλογημένο τόπο μας, 

στη γη της Μακεδονίας μας.

Φωτογραφία: από το προσωπικό αρχείο της αλησμόνητης Χαϊδως Παρασκευοπουλου.

Βασίλειος Αθανασιάδης

 

Μας άφησε ... και η Νίκη.

Νίκη Σπυρίδου - Κουτσοβίτη

8/1/1941 - 3/12/2025

 

  Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα η Τετάρτη 8η Ιανουαρίου του 1941.

 Κρύο πολύ και χιόνια παντού, στα βουνά αλλά και στον κάμπο, βαρύς χειμώνας, ο Ελληνικός Στρατός και όλος ο Ελληνισμός, ψυχή και σώματι από της 28 Οκτωβρίου του 1940 και για 83η ημέρα, ζει έναν πόλεμο που μας επιβλήθηκε από τους υπερφίαλους-φασίστες γείτονές μας τους Ιταλούς.

  Ο γενναίος Ελληνικός Στρατός, αφού σταμάτησε την επίθεση των Ιταλών και τους έτρεψε σε φυγή, ήδη βρίσκεται μέσα στα χώματα της Βορείου Ηπείρου και συνεχίζει την προέλαση του μέσα στα χιονισμένα βουνά.

 Εκείνη την ημέρα στις 8 Ιανουαρίου 1941, η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, βομβαρδίζει το λιμάνι της Νεαπόλεως(Νάπολη/Καμπανία/Ιταλία), βυθίζοντας αρκετά Ιταλικά πλοία.

  Στις 8 Ιανουαρίου 1941 πεθαίνει ο Λόρδος  Ρόμπερτ Στίβενσον Σμάιθ Μπέηντεν-Πάουελ, ο ιδρυτής του Προσκοπισμού, στην Κένυα σε ηλικία 84ων ετών.

  Στις 8 Ιανουαρίου 1941, ο κόσμος βρισκόταν στην καρδιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με την Ελλάδα να είναι ένα σημαντικό μέτωπο, λίγο πριν την κλιμάκωση με τη γερμανική εισβολή(6/4/1941).

 

  Η γέννηση της Νίκης.

   Στο νότιο άκρο του Πολυκάστρου, ακριβώς κάτω από τα κτήματα του Ιντρίζ Μπέη και δίπλα από το λιθόστρωτο δρόμο που συνδέει την Αξιούπολη δια της ξύλινης τότε γέφυρας του Αξιού, με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Πολυκάστρου, σε μια παλαιά διώροφη οικοδομή, ιδιοκτησίας της οικογένειας Νικόλαου Σπυρίδη(1902-1982), γεννιέται στις 8 Ιανουαρίου 1941 το τρίτο παιδί, κορίτσι, της οικογένειας από την σύζυγό του Καλλιόπη (1905 - 1993).

   Το κτίριο αυτό το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, ήταν κατασκευή των Οθωμανών και στέγαζε εκεί την προπολεμική χωροφυλακή, λόγω της γειτνίασης του με τον Παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό Καρασουλίου (Πολυκάστρου).

 

Νικόλαος και Καλλιόπη Σπυρίδη.

 Τα άλλα δυο παιδιά της οικογένειας ήταν η Αλεξάνδρα (1928 - 2016) σύζυγος του Χαράλαμπου Πωγωνίδη, που είχε γεννηθεί στη Ρωσία και η Αντιγόνη (1936 - 2023) σύζυγος Φώτη Σιδερά.

 Η οικογένεια του Νικολάου Σπυρίδη, καθώς και των αδελφών του Μιχάλη και Παναγιώτη, αλλά και της αδελφής τους Μαρίας (Σύζυγος Σάββα Κρουκλίδη), ζούσαν στο χωριό Ιβάνοφκα, δίπλα στην πόλη Μπελορετσένσκ του Κρασνοντάρσκι Κραϊ στο Κουμπάν της Ρωσίας, σε μια εύφορη περιοχή της αχανούς αυτής χώρας.

 

το Μπελορετσένσκ στο μέσο του χάρτη.

Στις βόρειες βορειοδυτικές απολήξεις του Καυκάσου.

 

 

Μπελορετσένσκ. 

Μνημείο για τους αγωνιστές-ήρωες του Β΄ Π.Π.

  Στα 1929, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και της σκλήρυνσης των μέτρων κατά της ιδιοκτησίας από τους Μπολσεβίκους(βίαια κολεκτιβοποίηση), χιλιάδες Έλληνες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την χώρα, στην οποία έζησαν δεκάδες χρόνια από τα μέσα του 19ου αιώνα και δημιούργησαν σημαντικές περιουσίες.

  Στις αρχές της 3ης δεκαετίας του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα από το 1930, εκατοντάδες οικογένειες Ελληνοποντίων που ζούσαν στη Ρωσία, καταφθάνουν στην Ελλάδα και αρκετές από αυτές εγκαθίστανται και στο  Πολύκαστρο μεταξύ της οδού Κιλκισίου και της Σιδηροδρομικής γραμμής, στο νότιο τμήμα του Πολυκάστρου. 

  Μεταξύ αυτών και οι οικογένειες των αδελφών Σπυρίδη, Κρουκλίδη, Αθανασιάδη και αρκετές άλλες.

  Όσες οικογένειες ήρθαν μέχρι το 1934, πήραν χωράφια στην αποξηρανθείσα λίμνη Αρτζάν, όπως και η οικογένεια του Νικόλαου Σπυρίδη.

 

Το οικόπεδο του Νικόλαου Σπυρίδη, πατέρα της Νίκης, με αστέρι η θέση του παλαιού σπιτιού της οικογένειας, στο οποίο γεννήθηκε η Νίκη.

 Η φιλομάθεια της Νίκης.

 Η Νίκη μας, που το όνομά της δεν σχετίζεται με κάποιο προγονικό πρόσωπο(γιαγιά), αλλά ήταν επιλογή του νονού και των γονέων της προς τιμήν των στρατευμένων Ελλήνων που εμάχοντο στα βουνά της Βορείου Ηπείρου και επορεύοντο νικηφόρα μέχρι και τον Μάρτιο του 1941 όταν βαφτίστηκε η Νίκη.

 Η Νίκη που τα παιδικά της χρόνια τα έζησε μέσα στην κατοχή και τον εμφύλιο, από μικρή διεκρίνετο για την φιλομάθεια της, αγαπούσε πάρα πολύ τα γράμματα μετά το Δημοτικό σχολείο, συνέχισε στο Γυμνάσιο της Αξιούπολης .

  Αμέσως μετά εισἠλθε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα από το πέρας της Σχολής, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, πήρε την ειδικότητα της Παιδιάτρου, κίνητρό της η αγάπη για τα παιδιά. 

  Έκανε το αγροτικό της στο Πολύκαστρο όπου στη συνέχεια και μέχρι τη συνταξιοδότηση της, είχε δικό της ιατρείο στο Πολύκαστρο, φρόντισε χιλιάδες παιδιά που σήμερα είναι μεγάλοι οικογενειάρχες και την αγαπούσαν ιδιαίτερα όλοι, μικροί και μεγάλοι.

 Συνεργαζόταν με όλα τα ασφαλιστικά ταμεία που τότε ήταν πολλά (ΟΓΑ, ΙΚΑ, ΤΑΠ-ΟΤΕ, ΟΣΕ κ.α.) για όλους και για όλες ήταν η γιατρέσσα η Νίκη η Πολυκαστρινή.

  Η Νίκη από τα νεανικά της χρόνια και την εφηβεία της αλλά και ως φοιτήτρια, τα καλοκαίρια εργαζόταν σκληρά δίπλα στο πατέρα της που καλλιεργούσε τα χωράφια στη λίμνη, για να ανταπεξέλθει στα έξοδα μέχρι να τελειώσει τις σπουδές της.

  Η οικογένεια.

 

Η Νίκη και ο Γιάννης στα νιάτα τους.

 Η Νίκη μας στο δρόμο της ζωής της, στα 27 της χρόνια, ευλογία Θεού, συνάντησε έναν υπέροχο Λακεδαιμόνιο Στρατιωτικό, τον Ιωάννη Κουτσοβίτη, από τους Αγριάνους της Λακωνίας, με τον οποίον συμπορεύτηκαν αρμονικά στη ζωή, με πολύ αγάπη και αλληλοκατανόηση για 54 χρόνια(1968 - 2022).

 

Κάτω ο γενέθλιος τόπος του Γιάννη, Αγριάνοι Λακωνίας και επάνω το Πολύκαστρο, η τελευταία κατοικία της Νίκης και του Γιάννη.

  Απέκτησαν 3 παιδιά τον Παναγιώτη(Πάνος), την Αικατερίνη(Κατερίνα) και την Καλλιόπη(Πόπη), στα οποία δίδαξαν τις αρχές και τις αξίες που πίστευαν και οι ίδιοι οι γονείς τους, την αξιοπρέπεια, την εντιμότητα, το ήθος την θεοσέβεια και τον σεβασμό στις Ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, για τα οποία ήταν πολύ περήφανοι.

 Το ίδιο και τα παιδιά τους, σέβονταν και υπεραγαπούσαν του γονείς τους.

 

Η Νίκη μας με τον γιό της, Παναγιώτη (Πάνο) Κουτσοβίτη.

Ύστερα από 3 χρόνια και 2 μήνες η Νίκη μας έσμιξε και πάλι με τον Γιάννη της, οι ψυχές στα επουράνια και τα σώματα σε κοινό τάφο, μαζί και με τους γονείς της Νίκης.

 Αγαπητή γιατρέσσα Νίκη, αλησμόνητε Γιάννη Κουτσοβίτη,

ΑΙΩΝΙΑ η ΜΝΗΜΗ ΣΑΣ,

ελαφρύ να ναι το χώμα του Πολυκάστρου που σας σκεπάζει.

 Ευχαριστώ θερμά για τις πληροφορίες:

 την Καλλιόπη Σιδερά-Βαφειάδου, ανεψιά της Νίκης

 τον κ. Σταύρο Πωγωνίδη ανεψιό της Νίκης

και τον κ. Πάνο Κουτσοβίτη γιό της Νίκης, τον τελευταίο και για τις φωτογραφίες από το οικογενειακό τους αρχείο.

 

 Βασίλειος Αθανασιάδης

99ος χρόνος …και συνεχίζει

 10 Μαΐου 1927 - 10 Μαΐου 2025

 

Χαρίλαος Ζαβουδάκης γεννηθείς το 1927 (μπουζούκι) με τον Νίκο (Κόλια) Αλούρη(1936-2002) προπορεύονται του γαμπρού για την εκκλησία στα Πλάγια (Αγία Παρασκευή Πλαγίων του σημερινού Δήμου Παιονίας).

(Ο Νίκος Αλούρης από τον Άγιο Πέτρο, ήταν γαμπρός στα Πλάγια.)

   Στις 10 Μαΐου του 1927, σαν σήμερα, γεννήθηκε ο Χαρίλαος ο Κρητικός, στο Γαλατά Χανίων,ο οποίος  κλείνει τα 98 του χρόνια και ήδη διανύει το 99 έτος της ηλικίας του με την ίδια αισιοδοξία και διάθεση για ζωή.

 

Τις μέρες των γενεθλίων του  το 1941, στα 14 του χρόνια έζησε τις ημέρες της επίθεσης των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, στον τόπο που γεννήθηκε. 

1. Στα νεανικά του χρόνια και αμέσως μετά την κατοχή, έπαιζε ποδόσφαιρο σε μία ιστορική ομάδα της γενέτειράς του, στον "ΙΔΟΜΕΝΕΑ" ΓΑΛΑΤΑ, ΧΑΝΙΩΝ και μάλιστα σούταρε και με τα δύο πόδια. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι στο Πολύκαστρο, έχουμε τον μεγαλύτερο σε ηλικία βετεράνο ποδοσφαιριστή .

 Ο "ΙΔΟΜΕΝΕΑΣ" Γαλατά είναι το αρχαιότερο σκοπευτικό σωματείο στην Κρήτη, Ιδρύθηκε το 1908, πριν καν ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα. Οι Γαλατιανοί, οι οποίοι πρέπει να ήταν αρκετά προοδευτικοί άνθρωποι, ίδρυσαν αθλητικό – γυμναστικό και σκοπευτικό Σύλλογο, ο οποίος είχε πάρα πολλές επιτυχίες και είναι ενεργός με πολλά τμήματα μέχρι και σήμερα (ποδόσφαιρο, χάντμπολ, μπάσκετ κ.α.).

2. Είναι γνωστή η αγάπη του σε όλη τη ζωή για το μπουζούκι, την οποία μετέδωσε και στον εγγονό του που σήμερα διαπρέπει στην Σουηδία ως μουσικός. Το πρώτο του μπουζούκι, που το έφτιαξε μόνος του στην παιδική του ηλικία, ήταν μια νεροκολοκύθα στην οποία για χορδές, πρόσθεσε σύρματα, αυτά την δεκαετία του 1930. Εννοείται ότι είναι αυτοδίδακτος μουσικός.

 

 Χαρίλαος ο Κρητικός

 

    Πρόσωπο πασίγνωστο και αγαπητό σε όλη την κοινωνία του Πολυκάστρου και σε όλη την Παιονία.

   Χαρίλαος Ζαβουδάκης το όνομά του, “ερωτικός” μετανάστης - μόνιμος κάτοικος Πολυκάστρου εδώ και 78 χρόνια.Είναι το πρώτο από τα 7 παιδιά του Αντώνη και της Μαρίας Ζαβουδάκη απο τον Γαλατά Χανίων. 

  Στα 20 του χρόνια υπηρετούσε την θητεία του ως χωροφύλαξ την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, εκεί στα 1947 βρέθηκε στα μέρη μας, στο Πολύκαστρο. 

 

     Παρά τους δύσκολους καιρούς είμαστε στα τελευταία χρόνια του εμφυλίου πολέμου, μετά την κατοχή, Απρίλης του 1948 στην πρώτη γειτονιά των Ανατολικορωμυλιωτών και πάνω ακριβώς από το τότε γήπεδο Πολυκάστρου (απέναντι από το Δημαρχείο, σημερινό 1ο Δημοτικό Σχολείο), είμαστε στην οδό Μάρκου Μπότσαρη, προετοιμασία για το καθιερωμένο κουρμπάνι των "Ανατολικορωμυλιωτών" Πολυκάστρου.

   Πέμπτος από αριστερά, ένστολος, με περιποιημένο μέχρι και σήμερα (2025) μουστάκι ο Χαρίλαος “ο Κρητικός” Ζαβουδάκης, στρατοχωροφύλακας τότε και μέχρι σήμερα “ερωτικός μετανάστης” στο Πολύκαστρο.

Ο Χαρίλαος στα 21 του χρόνια.

  
    Στα 1949 γνώρισε την πανέμορφη Βαλεντίνη Κορκοτά, που ορφάνεψε στα 14 της χρόνια και από τους δύο γονείς της (1944-1945) και είχε την φροντίδα των μικρότερων αδερφών της.

   Χρόνια δύσκολα-μαύρα χρόνια, να πάν και να μην ξανάρθουν.

 

 

Η ωραία Βαλεντίνη στα 17 της.

   Έρωτας αμοιβαίος, την πήρε και πήγε στην Κρήτη, εκεί παντρευτήκαν και ξαναεπέστρεψαν στο Πολύκαστρο (1951) και επειδή στους γάμους υπήρχαν απαγορεύσεις για τους ένστολους  (για λόγους ηλικίας αλλά και άλλους λόγους!) παραιτήθηκε από την χωροφυλακή που υπηρετούσε και έγινε μόνιμος κάτοικος Πολυκάστρου,.

   Εργάστηκε ως αγρότης, κτηνοτρόφος, σερβιτόρος και ότι βάλει ο νους του ανθρώπου για να μεγαλώσει και να αναθρέψει τα 5 παιδιά που απόκτησαν (4 κορίτσια και ένα αγόρι), το πρώτο του παιδί - κορίτσι γεννήθηκε το 1951.

 

   Παράλληλα αγαπούσε τη μουσική, έπαιζε ο ίδιος μπουζούκι και τραγουδούσε και αισθανόταν περήφανος που συνεργάστηκε και έκανε περιοδεία στην Ευρὠπη με τον πατέρα του Γιώργου Νταλάρα, Λουκά Νταράλα (1927–1977).

 

  Τον μπαρμπά-Χαρίλαο εδώ και δέκα χρόνια τον φροντίζει η πρωτοκόρη του Γεωργία, ο οποίος ανανεώθηκε και πιστεύει ότι έχει ακόμη μέλλον αφού μοιάζει τη γιαγιά του η οποία πέθανε σε ηλικία 115 ετών!

   Είχε δημιουργήσει μουσικό σχήμα με αξιόλογους τοπικούς καλλιτέχνες και ήταν πανταχού παρὠν, σε γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια, ονομαστικές γιορτές και όπου αλλού υπήρχε διάθεση για γλέντι και χορό, κομψός με το περιποιημένο μουστακάκι του την ευγένεια και το χαμόγελό του.

   Από τις 10 Μαΐου αισίως διανύει το 99 έτος της ηλικίας του, καπνίζοντας ένα πακέτο τσιγάρα (και δεν του φτάνουν) και πίνοντας κάθε μέρα την γράπα του (δική του συνταγή μακροζωίας),θα τον δείτε καθημερινά στο “στέκι του” στο κέντρο του Πολυκάστρου.

   Είναι αισιόδοξος για το μέλλον του, αφού η γιαγιά του Σμαράγδω έζησε 115 χρόνια.

 

 

 

 

Ο μπαρμπα-Χαρίλαος, σήμερα στα 99 του,

 στο μπαλκόνι του σπιτιού στο Πολύκαστρο.

 

Να είσαι γερός μπάρμπα Χαρίλαε 

και να "περάσεις" και τα χρόνια της γιαγιάς σου.  

 

Υ.Γ. Να ευχαριστήσω τον κ. Λάζαρο (Λάρι) Αλούρη, τον αντιδήμαρχο Γιάννη Κ. Συμεωνίδη και την κ. Γεωργία Ζαβουδάκη για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

Βασίλης Αθανασιάδης

“Οὐλ εντάμαν … την Λαμπρή”

Όλοι μαζί την ημέρα του Πάσχα. 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού

  Εδώ, στο νότιο άκρο του Πολυκάστρου, στην πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού, ναι υπάρχει αυτή η πλατεία, στη μικρή μας πόλη και μπορείτε να την επισκεφθείτε.

 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού (2)

 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού (3)

Όλα φροντισμένα 

 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού (4)

Φρεσκοασβεστομένα και ο Έκτορας περιμένει. 

 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού (5)

 

Πλατεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού (6)

Όλα έτοιμα 

 Εδώ ανταμώσαμε για άλλη μια φορά, την Κυριακή του Πάσχα, φάγαμε, ήπιαμε και συνεορτάσαμε, όλοι μαζί. 

 

 

Πρώτος φίλος ο Τάσος ο Σουηδός,

ήρθε φέρνοντας και την διπλοβρασμένη γράππα του.

 

Ο φίλος και γείτονας Γιάννης.

 

 

Στην υγειά μας βρε παιδιά.

από Θεσσαλονίκη και Στοκχόλμη και φυσικά Πολύκαστρο.

 

Ούλ εντάμαν, Σιναπλή, Χαλάνδρι και Αυστρία.

 

 

Ούλ εντάμαν, Σιναπλή, Χαλάνδρι και Αυστρία.

 

 

Έφτασαν και ο Στέλιος με την Ελένη.

   Χαρά Θεού, ο καιρός θαυμάσιος, το περιβάλλον όμορφο και φροντισμένο με μέριμνα του γράφοντος.

  Οι προσερχόμενοι και συν εορτάζοντες χαρούμενοι, με το χαμόγελο στα χείλη, αγκαλιές φιλιά και ευχές από τις 11:00 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ με Ποντιακή μουσική υπόκρουση.

  Και ποιοι δεν πέρασαν, ήρθαν όλοι, συγγενείς και φίλοι από Αθήνα, από Αυστρία, από Σουηδία, ήταν όλοι εδώ, γεροί να ήμαστε και του χρόνου, σε τέτοιες χαρούμενες στιγμές να βρισκόμαστε.

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά σε όλους, 

με υγεία με αγάπη και ειρήνη σε όλο τον κόσμο.

Φωτό: Harper

Βασίλης Αθανασιάδης

Τελικός Κυπέλλου… Αύριο.

  Αύριο, Κυριακή 21 Απριλίου, στο Δημοτικό Στάδιο του Κιλκίς και στις 17:00 το απόγευμα, θα διεξαχθεί ο Τελικός του Κυπέλλου, της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς (ΕΠΣ Κιλκίς).

 

 Αντιμέτωποι (Φιναλίστ) ο Κιλκισιακός και η Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου (Α.Ε.Π.), οι οποίοι συναντώνται για πέμπτη φορά, οι δύο ιστορικές ομάδες έχουν κατακτήσει το κύπελλο του Νομού μας ο μεν  Κιλκισιακός 13 φορές η δε Α.Ε.Πολυκάστρου 8 φορές.

  

 Στις προηγούμενες συναντήσεις τους, πρώτη φορά την περίοδο 1974 - 1975, κυπελλούχος αναδείχθηκε η Α.Ε.Πολυκάστρου με σκόρ 2 - 0.

 

  

Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου, 1978 - 1979

Επάνω αριστερά ο αλησμόνητος Πλατανιώτης γίγαντας Στάθης Καγκελίδης, κάτω δεξιά ο αλησμόνητος Δημήτρης Τσαλικόπουλος (παιδικός φίλος και γείτονας) που είναι οι σκόρερ του πρώτου Κυπέλλου κόντρα στον Κιλκισιακό της Α.Ε.Πολυκάστρου το 1974-75.   

Στη φωτογραφία διακρίνονται και οι αλησμόνητοι:

 Γιάννης Καρακασίδης, Νίκος Κοσμίδης και κάτω στο κέντρο Παναγιώτης Σούρλας. 

Φωτογραφία από το σημαντικό ιστορικά φωτογραφικό αρχείο του Παναγιώτη Παυλίδη(Ξαρχάκος)

 

 

Τα τέρματα για την Α.Ε.Πολυκάστρου πέτυχαν οι αλησμόνητοι Δημήτρης Τσαλικόπουλος και Στάθης Καγκελίδης, δύο λεβεντόπαιδα που έχυσαν πολύ ιδρώτα για την αγαπημένη τους Α.Ε.Πολυκάστρου, που δυστυχώς έφυγαν πρόωρα και μαζί με άλλους συναθλητές τους έχουν φτιάξει μια άλλη Α.Ε.Πολυκάστρου “εκεί ψηλἀ”, να ναι καλά εκεί που βρίσκονται. 

  

Την περίοδο 1980 - 81, το κατέκτησε και πάλι η Α.Ε.Πολυκάστρου με τέρμα του Γιώργου Ευθυμιάδη στις καθυστερήσεις.

 

Την περίοδο 1996 - 97 κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Κιλκισιακός με σκόρ 1 - 0 και σκόρερ τον Νίκο Παυλίδη, με πέναλτι στα τελευταία λεπτά του αγώνα.

 

 Την περίοδο 2008 - 2009 στο Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου, η Α.Ε.Πολυκάστρου πήρε το Κύπελλό με σκόρ 1 - 0.

Οι φίλοι του ποδοσφαίρου και των δύο ιστορικών ομάδων του Νομού μας και κάθε φίλαθλος έχει την ευκαιρία αύριο να απολαύσει και να χαρεί ένα συναρπαστικό αγώνα στο Δημοτικό Στάδιο του Κιλκίς.

Ευχή μας να νικήσει ο καλύτερος.

Σε μια άλλη εποχή, στα τέλη τη δεκαετίας του 1950, μια άλλη ιστορική ομάδα της πόλης μας, ο “Ολυμπιακός” Πολυκάστρου, είχε κατακτήσει το κύπελλο ποδοσφαίρου της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. 

 

"Ολυμπιακός" Πολυκάστρου Κυπελλούχος

Στο κέντρο ο μεγάλος Αρχηγός Νίκος Τυφούδης με το Κύπελλο, αριστερά του ο Μιχάλης Μπέλλης και δεξιά του ο Γιάννης Γκουντενούδης (γιατρός), δύο από τους ελάχιστους επιζώντες σήμερα που εμφανίζονται στη φωτογραφία.

Οι παλαιότεροι θα αναγνωρίσουν πολλά αλησμόνητα πρόσωπα που έγραψαν ιστορία στον αθλητισμό και όχι μόνο του Πολυκάστρου. 

* Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Παναγιώτη Παυλίδη (Ξαρχάκος) που σε κάθε κάλεσμα μου δίνει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό του αρχείο.

 

* Στοιχεία από εκτενές αφιέρωμα του Κωνσταντίνου Ίντου στην εφημερίδα "Μαχητής του Κιλκίς".

Βασίλης Αθανασιάδης

Εφέκεν μας υείαν …τ΄εμέτερον ο Σάββας.

 

Μέλος της χορωδίας των "Ἁκριτών" Πολυκάστρου

   Από το Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου η Ποντιακή οικογένεια του Πολυκάστρου είναι φτωχότερη, αφού μας άφησε για πάντα ο Σάββας Γ. Καλπακίδης στα 86 του χρόνια.

 

Έφηβος ο Σάββας μαζί με τον φίλο και γείτονά του Γρηγόρη Παπαδόπουλο στην κάτω πλατεία.

Πίσω (δεξιά) το παλαιό Παντοπωλείο του Χρήστου Ακοκαλίδη.

 

   Τον αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου, είμασταν όλοι εκεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, της ενορίας μας, συγγενείς και φἰλοι, εκπρόσωποι του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & περιχώρων “Οι Ακρίτες” καθώς και της Αθλητικής Ένωσης Πολυκάστρου (Α.Ε.Π.).

   Οι μεγάλες αγάπες του αλησμόνητου Σάββα, πρώτα και κύρια ήταν η οικογένεια του και μετά ο Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου “Ὁι Ακρίτες”, ο “Ολυμπιακός” Πολυκάστρου και στη συνέχεια η Α.Ε.Πολυκάστρου και ο Π.Α.Ο.Κ., την αγάπη του την πρόσφερε απλόχερα σε ὀλους, μέχρι το τέλος της ζωής του.

   Ήταν μέλος της Τράπεζας Αίματος των “Ακριτών”, πολυαιμοδότης, με σπάνια ομάδα αίματος και τιμήθηκε με “χρυσή καρδιά” και έπαινο.

 Ήταν μέλος της Χορωδίας των “Ἁκριτὠν” και μετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις της.

  Κάθε μέρα περνούσε το πρωί από το “Σπίτι του Πόντου”  φρόντιζε τον κήπο και όλο τον περιβάλλοντα χώρο του οικοπέδου των “Ἁκριτών”, για την αγάπη του αυτή προς τον Σύλλογο μας και την προσφορά του τιμήθηκε από το Δ.Σ. των ”Ακριτών”.

 

 

Σάββας Καλπακίδης, Λάζαρος Παυλίδης (Πρόεδρος "Ακριτών")

 

 

 

  Από τα νεανικά του χρόνια ήταν φανατικός φίλαθλος του ιστορικού “Ολυμπιακού” Πολυκάστρου και αργότερα της Αθλητικής Ένωσης Πολυκάστρου, μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν έλειψε από κανέναν αγώνα εντός ή εκτός έδρας της Α.Ε.Π. και με κρύο και με ζέστη ήταν παρών έστω και μόνος του σε όλους τους αγώνες, για την αγάπη του αυτή προς την Α.Ε.Π. τιμήθηκε από το Δ.Σ. της Α.Ε.Πολυκάστρου ως ο καλύτερος φίλαθλος.

Οι ρίζες μας, ένας αιώνας 1924-2024.

  Ήταν Μἀης του 1924, ακριβώς πριν από 100 χρόνια, όταν ένα ακόμη βαπόρι φορτωμένο με δεκάδες οικογένειες Ελλήνων, αναχωρούσε από το Ρωσικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ, με προορισμό την Ελλάδα, την Μητέρα Πατρίδα, “στην Ελλάδα θα πάμε, στην πατρίδα της πατρίδας μας”, όλοι ήταν Ποντιακής καταγωγής, που μετακινήθηκαν από τον Πόντο στο Κουμπάν της Ρωσίας το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα(1875).

  Το καράβι είναι φορτωμένο με εκατοντάδες ψυχές, που παρ΄ότι γύρω τους μοσχοβολάει η άνοιξη στην καρδιά και στο μυαλό τους, υπάρχει στεναχώρια και προβληματισμός, για το τι θα βρουν και τι θα αντιμετωπίσουν στην “Μάνα Πατρίδα” και θλίψη γιατί εγκαταλείπουν τα πάντα, όλα όσα με τόσο κόπο δημιούργησαν εκεί στην εύφορη γη του Κουμπάν της Ρωσίας, εκεί στις βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

 

Η βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας και το λιμάνι του Νοβοροσίσκ.

 

   Η επικράτηση των Μπολσεβίκων (κόκκινων), επί των Τσαρικών (λευκών) στην περιοχή του Κουμπάν είναι οριστική και αυτό το γεγονός δημιουργεί ανασφάλεια και προβληματισμό στις χιλιάδες των Ελλήνων που κατοικούν σ΄αυτή την ευλογημένη γη.

Ανάμεσα στις οικογένειες που αναχωρούν για την Ελλάδα, είναι και η οικογένεια του Νικολάου και της Σοφίας(1895 - 1975) Αθανασιάδη μαζί με τα δυο τους παιδιά, τη δωδεκάχρονη Ζωή(Ζὠγια 1912-1943) και την δίχρονη Ελισσάβετ (Λιζίκα 1922 - 2016).

  Η οικογένεια ζούσε στο χωριό Ρεσέτνικο του Τουαψέ, όπου εκεί ζούσαν και άλλες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν αργότερα την δεκαετία του 1930 στο Πολύκαστρο, όπως οι οικογένειες των αδελφών Κρουκλίδη (Θεόδωρος, Σάββας, Ιωάννης, Ευθύμης ) καθώς και η αδελφή τους Βασιλική (γιαγιά μας) χήρα Ιωάννη Αθανασιάδη, Αχιλλέα Κεσκινίδη, Ιωάννη Αλτιπαρμακίδη και πολλές άλλες που εγκαταστάθηκαν και στην Ευκαρπία(Γραμμάτινα).

  Περνώντας τά στενά του Βοσπόρου, εκατοντάδες μάτια βουρκώνουν βλέποντας την πανέμορφη πόλη και την Αγιά Σοφιά, κάτι που στην καρδιά και τις ψυχές τους ήταν όλο το μεγαλείο, οι θρύλοι και οι παραδόσεις της Ρωμιοσύνης, δεν ξέρουν αν θα την ξαναδούν. 

  Μέσα στο καράβι ταξιδεύουν και αρκετοί Ρώσοι φυγάδες πρώην αξιωματούχοι που έχουν χάσει πλέον τα αξιώματά τους, μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων, όμως έχουν μαζί τους αρκετά χρήματα και τιμαλφή, μία οικογένεια Ρώσων (άτεκνη),πάνω στο καράβι βλέπει την πανέμορφη μικρή Λιζίκα και απευθυνόμενη στην μητέρα της Σοφία, βλέποντας τη φτώχεια και τη δυστυχία και το άγνωστο μέλλον της, ζήτησε να της δώσει για υιοθεσία τη μικρή Λιζίκα και να της δώσει όσα χρήματα θέλει. Η αλησμόνητη γιαγιά Σοφία παρ΄ότι ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί τον Ευστάθιο (1925 - 1994), δεν δέχτηκε κάτι τέτοιο με τίποτα.

  Τέλος Μαΐου φτάνουν στον Πειραιά, πρώτος προορισμός Αιδηψός, από εκεί αναχωρούν για τον Νικηφόρο Δράμας, εκεί γεννιέται ο Στάθης, από τον Νικηφόρο Δράμας μετά από λίγους μήνες μετακομίζουν στην Κατερίνη όπου εκεί έχουν εγκατασταθεί και άλλοι Έλληνες από το Κουμπάν, τελικά αποφασίζουν να εγκατασταθούν οριστικά στην Ευκαρπία (Γραμμάτινα) Κιλκίς, όπου εκεί ήδη είναι εγκατεστημένες άλλες συγγενικές οικογένειες, όπως Αθανασιάδη, Μοσκωφίδη, Τσιτλακίδη, κ.α

  Στην Ευκαρπία μένουν μέχρι το 1955 και στη συνέχεια εγκαθίστανται στο Πολύκαστρο μέχρι και σήμερα.

  Στα 1935 η μεγάλη κόρη Ζωή(Ζώγια) ερχόμενη στο Πολύκαστρο σε συγγενείς γνωρίζει και παντρεύεται τον Γιώργο Καλπακίδη, με τον οποίο αποκτά τρία παιδιά, τον Μιχάλη(1936), τον Σάββα(1938) και τελευταία την Σοφία(Φούλα) (1942).

  Το 1943, χρόνια δύσκολα φτώχεια, κατοχή, κακουχίες, στα 31 της χρόνια, η Ζώγια φεύγει απ΄τη ζωή αφήνοντας τρία ορφανά, με μικρότερη οκτώ μηνών την Σοφία(Φούλα).

  Τα τρία ορφανά επιστρέφουν στην Ευκαρπία, κοντά στη γιαγιά Σοφία και μετά από λίγους μήνες αφού ο Γ. Καλπακίδης ξαναπαντρεύεται την χήρα Άννα (Νιούρα), τα αγόρια επιστρέφουν στο Πολύκαστρο και τα φροντίζει η θετή τους μητέρα ενώ η μικρή Φούλα παραμένει στην Ευκαρπία μέχρι τα 13 της χρόνια.

  Στα 1955 μετακομίζουν στο Πολύκαστρο, όπου και εγκαθίστανται, η γιαγιά Σοφία, η εγγονή Φούλα και ο Ευστάθιος, ο οποίος έχει παντρευτεί την Αφροδίτη Σπυρίδου από την Πηγή (Ισβορο) της Αξιούπολης.

Τεμέτερον ο Σάββας

  Ο Σάββας την περίοδο της κατοχής και το τέλος του εμφυλίου (1949) μαζί με τους γονείς του περνά χρόνια δύσκολα φτωχικά, όπως όλοι οι συγχωριανοί μας, βοηθώντας τον πατέρα του στις αγροτικές ασχολίες, στα εφηβικά του χρόνια και μέχρι τον Οκτώβρη του 1958 που στρατεύεται εργάζεται με μεροκάματα σε διάφορες εργασίες.

 

Στρατιωτική θητεία στο Μηχανικό (1960).

  Η στρατιωτική του θητεία, στο Μηχανικό, ξεκινάει με την βασική εκπαίδευση τους πρώτους τρεις μήνες στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως στο Ναύπλιο, όπου εκεί κατά “καλή του τύχη”, υπηρετεί ο κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος του Πολυκαστρινός, (Λοχίας) Νίκος Μ. Καρακατσανίδης, ο οποίος τον βοηθάει όσο μπορεί καλύτερα και έτσι ο Σάββας αν και νεοσύλλεκτος, θυμόταν πάντα πόσο καλά πέρασε, χάρις στον συγχωριανό του.

  Μετά το Στρατό (θητεία δύο χρόνια), επιστρέφει στο χωριό αναζητώντας το μεροκάματο, σε λίγο όμως ανοίγει ο δρόμος για τη Γερμανία, όπου μαζί με άλλους Έλληνες ιδιαίτερα από όλα τα χωριά της Μακεδονίας, παίρνει και αυτός το δρόμο της ξενιτιάς (1963).

Νέα ζωή ξεκινάει στη Γερμανία.

 
  Εκεί συναντάται με πάρα πολλούς άλλους συγγενείς και αρχίζει ο αγώνας για μια άλλη ζωή σε ένα ξένο τόπο.

 

Στη Γερμανία, Στουτγκάρδη(1964), πάνω αριστερά ο μοναδικός Θείος Βάνιας(Ιωάννης Κρουκλίδης), δίπλα του ο Σάββας και δεξιά η αλησμόνητη Ταμάρα(σύζυγος Βάνια).

Στο μέσο με το καπέλο Αγάπιος Αποστολίδης, δίπλα του ο Πόλυς Αβραμίδης, και κάτω απο αριστερά Λιζίκα (σύζυγος Αγάπιου), Αφροδίτη(σύζυγος Στάθη Αθανασιάδη) και η μοναδική ενζωή Σοφία (Φούλα) αδελφή του Σάββα (σύζυγος Πόλυ Αβραμίδη).

 

   Ευλογία Θεού εκεί γνωρίζεται με την ξενιτεμένη και αυτή από την Στέρνα Παρανεστίου Δράμας Μαριάνθη Κουρτίδου την οποία και παντρεύεται στις 29 Αυγούστου του 1965.

 

Ο αλησμόνητος Σάββας με την πολυαγαπημένη του σύζυγο Μαριάνθη. 

59 χρόνια αρμονικής συμβίωσης, αγάπη και μόνον αγάπη.

Αποκτούν δύο παιδιά τον Γιώργο(1967) ο και την Ζωή (Σόνια) (1971).

  Το 1978 επιστρέφουν οικογενειακός στην Ελλάδα και εργάζεται ως ταξιτζής έχοντας αγοράσει άδεια ταξί με έδρα το Πευκόδασος. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα με το χαμόγελο, με ευγένεια και μεγάλη υπομονή με την αγαπημένη του σύζυγο Μαριάνθη έζησε αρμονικά πενήντα εννιά χρόνια με πολύ αγάπη και αλληλοσεβασμό, μεγάλωσαν τα δυο τους παιδιά με αρχές Ελληνοχριστιανικές και με αγάπη στην Ποντιακή παράδοση. 

 

Ο Σάββας και το ταξί του.

 

Στιγμές χαράς και ευτυχίας.

Αντάμωμα όλων των συγγενών απο το σόι της πολυαγαπημένης του συζύγου Μαριάνθης στη Σταυρούπολη της Ξάνθης.

Κάτω αριστερά ο Σάββας με την συζυγό του Μαριάνθη.

 

Ένας κύκλος ζωής 86 χρόνων για τον αλησμόνητο Σάββα, με χαρές και λύπες έκλεισε και τώρα αναπαύεται με τους γονείς του, με τη γιαγιά Σοφία και τον αδερφό του Μιχάλη.

Σάββα καλό παράδεισο, ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

 

Βασίλης Αθανασιάδης