Πανηγύρι της Αγίας Τριάδος & Πολυκαστρινά.

 

Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου

   Χρόνια ήρθαν και πέρασαν, πολλά άλλα ακόμη θα έρθουν και θα περάσουν, εμείς θα φύγουμε όπως και οι παλαιότερο που ήρθαν πρόσφυγες πριν από ένα αιώνα, σε αυτό τον ευλογημένο τόπο, από τις αλησμόνητες πατρίδες, εκείνο όμως που θα μένει σταθερά ακλόνητο στο κέντρο του Πολυκάστρου, θα είναι ο νέος περικαλλής Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος.   

   Με αφορμή λοιπόν το πανηγύρι μας και την εορτή της Εκκλησίας μας, Ιερός Ναός "Αγίας Τριάδας" Πολυκάστρου, επαναφέρουμε τρεις παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις μας, για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

  Ο αγώνας που δεν τελείωσε…..ποτέ!!!

Κυριακή 9 Ιουνίου 1957

   Μέρες χαράς, μέρες γιορτής, μέρες πανηγύρεως για τους κατοίκους του Πολυκάστρου κάθε χρόνο η Κυριακή της Πεντηκοστής και η επόμενη ημέρα, Δευτέρα, του Αγίου Πνεύματος, αφού εορτάζει ο Ι. Ν. Της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου και η πόλη μας.

   Τον Ιούνιο του 1957 ακριβώς πριν 69 χρόνια, στο Πολύκαστρο των 3650 κατοίκων είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε 2 ποδοσφαιρικές ομάδες, τον Ολυμπιακό Πολυκάστρου από το 1946 και τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Ανατολικορωμυλιωτών Πολυκάστρου (Π.Ο.Α.) από το 1956.

   Η δημιουργία της δεύτερης ομάδας, Π.Ο.Α, έφερε διχόνοια, δίχασε τους κατοίκους και υπήρχε ένταση, πάθος και έντονες φιλονικίες μεταξύ των Πολυκάστρινών (οι πάνω και οι κάτω).

    Για να μη συναντιούνται και συγκρούονται οι φίλαθλοι στο πρωτάθλημα Κιλκίς που διεξήγετο σε 2 ομίλους, ο μεν Ολυμπιακός συμμετείχε στον όμιλο του Κιλκίς ο δε Π.Ο.Α.στον όμιλο της Παιονίας.

   Κυριακή 9 Ιουνίου 1957, ημέρα της Πεντηκοστής, πανηγύρι στο Πολύκαστρο, ύστερα από προσπάθειες του νέου εφημέριου (1957 -1964) , του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Αρχιμανδρίτη Θεοφάνη Τρατώλου, που κάλυψε την κενωθείσα θέση του θανόντος Παπα-Φώτη Βασιλειάδη και του τότε προέδρου της Κοινότητας Πολυκάστρου, αλησμόνητου Δημητρίου Κουτσουβέλα(Πρόεδρος από 21/1/1955 -17/5/1959), επετεύχθει συνεννόηση με τις Διοικήσεις των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων Πολυκάστρου για διεξαγωγή ενός φιλικού ποδοσφαιρικού αγώνα.

   Έπαθλο ένα κύπελλο από την κοινότητα μας για τον νικητή και από μία εικόνα της Αγίας Τριάδος για κάθε ομάδα από την Εκκλησία μας.

   Στις 17:00 η ώρα χιλιάδες κόσμου, σχεδόν όλο το Πολύκαστρο ἐχει κατακλύσει το γήπεδο που ήταν τότε μπροστά από το Κοινοτικό κατάστημα και τον παλαιό Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου, ο σημερινός αύλειος χώρος του 1ου Δημοτικού Σχολείου και τον κεντρικό δρόμου Μεγάλου Αλεξάνδρου.

   Για πρώτη φορά περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου τοποθετήθηκαν πάσσαλοι ὐψους 50 εκατοστών και συνδέθηκαν με σύρμα από αυτό που δένανε τις “μπάλες”(άχυρο-χόρτο), για να μην εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο οι φἰλαθλοι.

Και αρχίζει το μάτς.

  Εστία του Ολυμπιακού προς την Ανατολική πλευρά (Κοινότητα-Αγία Τριάδα).

  Εστία του Π.Ο.Α. η Δυτική πλευρά, οδός Ανατολικής Ρωμυλίας (σύμπτωση;;)

  Ο αγώνας ισορροπημένος ένταση και πάθος και από τις δύο πλευρές, οι φάσεις εναλλάσσονται στις δύο εστίες, τρομερό ενδιαφέρον, αγωνία και τα νεύρα τσιτωμένα.

   Και ήρθε η μοιραία στιγμή, ο νεαρός ταλαντούχος ποδοσφαιριστής του Π.Ο.Α. Βασίλης Π. Παυλίδης (20 ετών τότε), με περίτεχνη ντρίπλα προσπερνά τον νεαρό ταλαντούχο παίκτη του Ολυμπιακού και μετέπειτα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, του Π.Α.Ο.Κ. και της Εθνικής Ελλάδος Μιχάλη Μπέλλη (17 ετών) ενώ επιτίθετο από δεξιά (εκεί που είναι το διώροφο κτίριο του Α΄Δημοτικού ) δέχεται μαρκάρισμα από πίσω από τον Μιχάλη και πέφτει κραυγάζοντας (φυσικά δόθηκε φάουλ). 

  Αυτό όμως δεν ικανοποίησε κανένα οπαδό του Π.Ο.Α. και οργισμένοι εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, έπεσαν με άγριες διαθέσεις πάνω στο Μιχάλη Μπέλλη, ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε, ακόμη και το αυτί του το δαγκώσανε(όνομα δεν λέμε Θεός σχωρέστον τον θύτη).

 

 

Οι πρωταγωνιστές: Βασίλης Π. Παυλίδης & Μιχάλης Κ. Μπέλλης 

   Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια, δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του Πολυκάστρου. Ο αγώνας διεκόπη, ξύλο, κλωτσιές, μπουνιές, βρισιές, κλάματα, γυναικείες τσιρίδες και ότι άλλο μπορεί να βάλει το μυαλό σας, στο γήπεδο και στο δρόμο μπροστά στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, αυτό είχε σαν συνέπεια ο αγώνας να μη συνεχιστεί και φυσικά να μη τελειώσει ποτέ., ούτε χαρές, ούτε πανηγύρια εκείνη τη χρονιά.

   Η ενότητα επανήλθε μετά το 1964 με την ίδρυση της Α.Ε.Π. , αφού δεκάδες νέοι μεταξύ αυτών πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές και του Ολυμπιακού και του Π.Ο.Α. μετανάστευσαν στη Γερμανία και αδρανοποιήθηκαν οι ομάδες, ενώ δημιουργήθηκαν ομάδες στη Γερμανία στις πόλεις όπου εγκαταστάθηκαν Πολυκαστρινοί και σμίξανε, κυρίως στο Χέρτεν (Herten, North Rhine-Westphalia).

Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών  (Π.Ο.Α.) 1956

Όρθιοι από αριστερά: +Παυλίδης Β. Γεώργιος, + Κουρουτζίδης Μιχάλης, + Γκουγκουσίδης Χρήστος, + Κατραμάδας Πασχάλης, + Ανθόπουλος Αντώνης, + Γκουντενούδης Στέργιος,
+ Χαρούδης Χρήστος (παράγοντας).

Καθήμενοι από αριστερά: +Γκουγκουσίδης Νικόλαος, + Στυφούδης Χρήστος,  +Τερζόπουλος Νικόλαος(τερματοφύλακας), + Αραμπατζής Ιορδάνης και Βασίλης (Λακές) Π. Παυλίδης.

Ολυμπιακός Πολυκάστρου 1957 - 1958

Όρθιοι από αριστερά:+Γιακουμάκος Ιωακείμ(1936-2018), +Τυφούδης Γιώργος(1938-2001), +Τυφούδης Νίκος (αρχηγός Ολυμπιακού)(1932-2017), +Φάκας Κυριάκος(1936-2015), +Μπουσμπούκης Κώστας(1930-1994), Σταυρόπουλος Γιώργος(1936)

Καθήμενοι από αριστερά: +Τυφούδης Δημήτρης(1934-2021), +Ναούμ Σπύρος(1937-2005), +Κοσμίδης Επαμεινώνδας(1937-;;;;), Μπέλλης Μιχάλης(1940) και +Παπαδάκης(!Παπαδόπουλος) Θεόδωρος(1937-2017). 

 
** Δεξιά διακρίνεται ο παλαιός Ι.Ν. Της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου.

 Πριν 55 χρόνια, στην αυλή των Σχολείων.

Τρεις φωτογραφίες που μας ήρθαν, από το Βερολίνο. 

   Ιούνιος του 1971, Πανηγύρι στο Πολύκαστρο, ο μοναδικός τότε Πολιτιστικός Σύλλογος του Πολυκάστρου, αυτός των "Ακριτὠν", σε εκδηλώσεις που έγιναν στον αύλειο χώρο των Σχολείων μας, απέναντι από το κτίριο της τότε κοινότητας Πολυκάστρου και τον παλαιό Ι.Ν. Αγίας Τριάδος.

Χορευτές από αριστερά: Θόδωρος Απουσίδης(Μ.Δάσος), Μυροφόρα (Μαίρη) Καραγιαννίδου-Τσουμάνη, Ελένη Κεσκινίδου-Μπατσή και (+)Σάββας Καρδόπουλος.

Η φωτογραφία είναι του 1971 και διακρίνεται ο τότε πρόεδρος της κοινότητας (διορισμένος) (+)Αθανάσιος Μήκας και άλλοι εκπρόσωποι του στρατού και της αστυνομίας. 

Χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων η μεγάλη συμμετοχή κόσμου-θεατών.

Μουσική-Λύρα Πόντου ο αλησμόνητος λυράρης του Συλλόγου των “Ἁκριτών” Νίκος (Κόλιας) Κρουκλίδης, το μικρόφωνο κρατάει ο αλησμόνητος Κώστας Καλαϊτζίδης μέλος του Δ.Σ. των “Ακριτών”.

Και εδώ βλέπουμε το μεγάλο πλήθος που παρακολουθεί τις εκδηλώσεις  και τον διάκοσμο της εποχής, (21 Απριλίου), καθώς και το παλαιό κοινοτικό κατάστημα,

  Την απουσία άλλου Πολιτιστικού Συλλόγου, κάλυπτε το τότε “Σπίτι του Παιδιού¨της Βασιλικής Πρόνοιας που τα τελευταία χρόνια στέγαζε το Ειρηνοδικείο Πολυκάστρου(σήμερα κλειστό και αυτό),  εκεί μάθαμε και γνωρίσαμε για πρώτη φορά την επιτραπέζια αντισφαίριση (πίνγκ-πόνγκ), το σκάκι, την δεκαεξάρα κ.α. καθώς και την ανάγνωση των βιβλίων Ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας που είχε η πλούσια βιβλιοθήκη του.

  Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ χρωστάμε σε όλες τις κυρίες που είχαν την ευθύνη λειτουργίας του.

 

** Τις φωτογραφίες μας τις έστειλε ο συνδημότης μας και ξάδερφος μου Νίκος Ε. Αθανασιάδης από το Βερολίνο όπου διαμένει. 

 

Κυριακή 10 Ιουνίου 1979

Η νέα αρχή.

  Ακριβώς πριν 47 χρόνια, έγινε μια νέα αρχή για τον εορτασμό της τοπικής πανήγυρις της Αγίας Τριάδας του Πολυκάστρου.  Πρόεδρος της Κοινότητος Πολυκάστρου (1979 - 1982) ήταν ο αλησμόνητος Χρήστος Παπαδόπουλος (Φράγκος), ο μετέπειτα 1ος αιρετός Δήμαρχος (1987-1990).

  Στον παλαιότερο Σύλλογο του Δήμου μας (έτος ιδρύσεως 1966), στο Σύλλογο Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων “Οι Ακρίτες”, από τις 04/12/1978 είχε επέλθει σημαντική ανανέωση στο Δ.Σ. στο οποίο δίπλα στους παλαιούς και αλησμόνητους Χρήστο Αδαμίδη & Γιάννη Καραγιαννίδη, βρέθηκαν και συμπορεύθηκαν τα νέα μέλη Έλενα Λούση(Έδεσσα), Βασίλης Αθανασιάδης και +Στέφανος Αμβροσίδης(Μικρό Δάσος).

   Το 1979 ξεκίνησε για τους “Ακρίτες”, με μια νέα δυναμική και διάθεση για εργασία και προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας, καθιερώθηκε η “Κοπή Βασιλόπιτας” με τελετουργικό (18 Ιανουαρίου 1979), ξεκίνησε η δημιουργία της δανειστικής βιβλιοθήκης (Φεβρουάριος 1979), δημιουργήθηκε το παιδικό χορευτικό τμήμα και καθιερώθηκαν μια σειρά εκδηλώσεων με τη συνεργασία άλλων Συλλόγων του τόπου μας και της Κοινότητος μας.

    Για την πανήγυρι μας, την Κυριακή, 10 Ιουνίου 1979 στο μεγάλο αύλειο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου, στο κέντρο της πόλης μας, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά 3 χορευτικά συγκροτήματα και αυτά ήταν, το πρωτοεμφανιζόμενο παιδικό χορευτικό των “Ακριτών”, το χορευτικό του Συλλόγου “Ανατολικορωμυλιωτών” Πολυκάστρου και του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Νομού Κιλκίς “Ο Φλάμπουρας” (τότε ακόμη δεν υπήρχαν ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Πολυκάστρου “Τα Σταυραδέρφια”, ούτε ο Σύλλογος Μικρασιατών Πολυκάστρου κ& Περιχώρων.
 
  Την εμφάνιση των χορευτικών παρακολούθησαν χιλιάδες Πολυκαστρινοί και χειροκρότησαν θερμά όλα τα χορευτικά για τη θαυμάσια εμφάνιση τους , την παρουσίαση των συγκροτημάτων και στοιχεία για τη δράση των Συλλόγων, έκανε ο γράφων και τότε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου Περιχώρων “Οι Ακρίτες”.

    Μια φωτογραφία από αυτήν την πρώτη εμφάνιση του παιδικού χορευτικού των “Ακριτών” διακρίνονται (αν και δυστυχώς δεν είναι τόσο καλή η ανάλυση η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια μας) με πρώτη από αριστερά την αλησμόνητη Ιωάννα Δ.Τυφούδη (κόρη του Τοκαρίκα), δεύτερη την Γιώτα Π. Καλπακίδου, τρίτη την Γιώτα Γ. Σαμλίδου, τέταρτη την Αθηνά (μας διαφεύγει το επώνυμο), πέμπτη την Χριστίνα Χ. Μαυροφρύδου και στο δεξιό άκρο την Μαρία Π. Σαγματοπούλου.

Αυτή ήταν η αρχή.

 Κυριακή 10 Ιουνίου 1979, ακριβώς πριν 47 χρόνια.

   Τις μικρές "Αμαζόνες" των Ακριτών, τα αμέσως επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες άλλα παιδιά, όπως  Στέλλα Ευγενίδου, Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Αντωνία Ευθυμιάδου, Χαρίκλεια & Άννα Χαρτοματσίδου, Τσάκου Χαϊδω, Ρένα Παπαθανασίου, Αγγελική Χαρισιάδου, Αγάπη & Κική Κοντοπούλου, Όλγα Π. Κρουκλίδου, Μαρία & Ιωάννα Χατζηπροδρομίδου, Κατερίνα Ζησιμοπούλου, Κίτσα & Ντίνα Στεφ. Παπαδοπούλου, Σοφία Τσανασίδου, Ζωή & Μαρία Παπαδοπούλου, Δέσποινα & Φωτεινή Σαγματοπούλου, Κλεοπάτρα Δεβετζοπούλου, Σοφία Λεβαντή, Σοφία Κωνσταντινίδου, Μαρία Γ. Δαμιανίδου, Σόνια Καλπακίδου, Ευαγγελία Γ. Αθανασιάδου, Νένα Φαρσιαρώτα, Ειρήνη Εκμεκτσόγλου, Βαρρβάρα Γεωργιάδου, Σοφία Βασιλακάκη, Λίνα Οδ. Βαφειάδου,  Μαρία Δ. Γεωργιάδου, Σάσα Κουκλίδου(Πλατανιά), Σοφία Κοτσαηλίδου(Πλατανιά), Έφη Τοπαλίδου, Θωμαή Δουκάογλου, Βάσω Δελήπαλτα, Κατερίνα Χαραλαμποποὐλου, Δέσποινα & Ισιδώρα Σιάνα, Μαρία Ιωαννίδου,Κατερίνα Τοψαχαλίδου, Κική & Ισιδώρα Ν. Ιωαννίδου, Ματούλα Ι.Παπαδοπούλου, Σοφία Ιορδανοπούλου (Σιταριά) Έλενα Αφεντουλίδου, Λιζέτα Αποστολίδου, Ευγενεία Εκμεκτσόγλου, Ελένη &Κική Αλ. Αδαμίδου, Φρόσω & Αλέκα Ευαγ. Μπαλάκου, Καλλιόπη & Αναστασία Γ. Τοπαλίδη, Αθηνά & Γεωργία Ηλ. Τσέλιου, Ράνια& Γεωργία Ι. Παπαδοπούλου, Ράνια Αν. Παπαδοπούλου, Μαριά Οργανατοπούλου, Νίκη Αμανατίδου, Λευκή Γρηγοριάδου(Αξιοχώρι), Ελπίδα Β. Ιακωβίδου(Πευκόδασος) Ελπίδα Μουρουσιάδου, Πόπη Σ. Καρδοπούλου, Μαρία & Αλίκη Καραθοδώρου, Μαρία Αν. Παυλίδου, Όλγα Θ. Ασλανίδου, Ελένη Π. Λεντίδου, Άννα Γρ. Λεοντίδου και πλήθος άλλων κοριτσιών από όλο το Πολύκαστρο και τα περίχωρα.

Το συντονισμό του προγράμματος των εκδηλώσεων για την Αγία Τριάδα και την παρουσίαση των χορευτικών μέχρι και το 1985 την έκανε ο γράφων.

    Αυτές που έγραψαν ιστορία κατά την δεκαετία του 1980, τις οποίες αποκαλώ, “Αμαζόνες” των “Ακριτών” και οι οποίες είχαν την τύχη να έχουν ως χοροδιδάσκαλο τον Δαμιανό Χαραλαμπίδη, (μέλος του χορευτικού συγκροτήματος του Κώστα Κυριαζή (Ξυμύτ), στην Ένωση Ποντίων Φοιτητών του Α.Π.Θ και στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας χοροδιδάσκαλος στο Λύκειο των Ελληνίδων της Νάουσας.φοιτητή της ιατρικής) ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την περίοδο την στρατιωτική του θητεία σε μονάδα της 33ης Ταξιαρχίας στο Πολύκαστρο.

  Αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα τους (με αλφαβητική σειρά):

  Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα-Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Στέλλα Ευγενίδου, Αντωνία Ευθυμιάδου, Γιώτα Καλπακίδου, Χριστίνα Μαυροφρίδου &Μαρία Σαγματοπούλου.

Ο πρώτος και επί σειρά ετών πρόεδρος των “Ακριτών” αείμνηστος Χρήστος Αδαμίδης με τις "Αμαζόνες των Ακριτών” στο πανηγύρι της Πηγής (Ίσβορο).

(Από τη συγκεκριμένη φωτογραφία απουσιάζει η Χριστίνα Μαυροφρίδου)

 

  Τις στολές (ανδρικές/παιδικές) έραψε η αλησμόνητη Μηνοδώρα Καλαϊτζίδου και τα δερμάτινα εξαρτήματα(μπότες κτλ)κατασκεύασε ο αλησμόνητος Γιώργος Ιωαννίδης(πεθερός μου).

Εννοείται πως όλα ήταν προσφορές, δωρεάν.

Βασίλης Αθανασιάδης

 

 

 

Κατά μάνα, κατά κύρη...ή το μήλο κάτω από τη μηλιά.

 

Ο Θωμάς Χρ. Γκαντίδης στην Προεδρική Φρουρά 

με πέντε διαφορετικές στολές.

 Ο θυμόσοφος λαός μας, αυτός που χαρακτηρίζει επιγραμματικά πρόσωπα και καταστάσεις, λέει "κατά μάνα, κατά κύρη...φτιάξανε και γιό ζαφείρι", ή με άλλα λόγια, "το μήλο, κάτω από τη μηλιά".

  Ήταν Δεκέμβριος του 1978 όταν για πρώτη φορά μετείχα στην Διοίκηση, ως Γ.Γραμματέας στον παλαιότερο Πολιτιστικό Σύλλογο της πόλης μας, του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων " Οι Ακρίτες".

  Ο Σύλλογος τότε στεγαζόταν σε ενοικιαζόμενο κτίριο κοντά στην κεντρική πλατεία, στην οδό Περικλέους 10 και ακριβώς απέναντι στον αριθμό 11 της Περικλέους λειτουργούσε χώρος εστίασης-ταβέρνα, αυτή του κ. Γιάννη Γκαντίδη. 

 

  Εκεί πρωτογνώρισα τα δύο υπέροχα παιδιά του κ. Γιάννη Γκαντίδη, τον 11χρονο τότε Χρήστο και την αδελφή του Ιωάννα, η οποία ήταν και μέλος του χορευτικού μας για αρκετά χρόνια.

  Χαρακτηριστική ήταν η ευγένεια αυτών των παιδιών, ο χαρακτήρας, το ήθος τους, η φιλομάθεια τους και η αγάπη τους για την παράδοση, Ποντιακή και Θρακιώτικη. 

  Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν, σπούδασαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες και πορεύονται στη ζωή τους.

   Ο Χρήστος Ι. Γκαντίδης μετά το πέρας των πανεπιστημιακών του σπουδών, εντάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα, στο οποίο υπηρέτησε ευδοκίμως ως Διοικητής των Πυροσβεστικών Υπηρεσιών του Νομού Κιλκίς με το βαθμό του Πυράρχου.

  Στις τακτικές κρίσεις του Πυροσβεστικού Σώματος, προήχθη στο βαθμό του Αρχιπυράρχου και με την ολοκλήρωση της θητείας του πριν από λίγο καιρό αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία του Πυροσβεστικού Σώματος.

Η οικογένεια

  Στο δρόμο της ζωής του Χρήστου μας, ευλογία Θεού, βρέθηκε η Μαρία Συμεωνίδου του Μιχαήλ, από Αξιούπολη, με πατέρα Πόντιο και μητέρα Πολυκαστρινή Σιναπλιώτισα. 

  Πορεύονται στη ζωή τους αρμονικά, με πολύ αγάπη, με αλληλοεκτίμηση, σεβασμό και τήρηση των Ελληνοχριστιανικών πααδόσεων, όπως διδάχθηκαν απ΄τους γονείς τους.

  Η οικογένεια είναι παράδειγμα προς μίμηση, ακόμα μεγαλύτερη ευλογία ήταν η απόκτηση τριών παιδιών, όλα αγόρια, λεβεντόπαιδα, τιμή και καμάρι, των γονιών, των παππούδων τους, αλλά και όλης της κοινωνίας του Πολυκάστρου, της Αξιούπολης και όχι μόνον.

 Ο Εύζωνάς μας

 Το τρίτο τέκνο της οικογένειας.

   O Γκαντίδης Θωμάς του Χρήστου και της Μαρίας γεννήθηκε την 27 Μαρτίου 2001. 

  Τα μαθητικά του χρόνια έως και το Γυμνάσιο μαθήτευσε στην γενέτειρα πόλη του, το Πολύκαστρο.

  Ταλαντούχος στο άθλημα του «μπάσκετ», έκανε τα πρώτα μπασκετικά του βήματα στις Ακαδημίες του "Εύαθλου" Πολυκάστρου (2010 – 2014) μεταπήδησε στο "Αετό" Κιλκίς (2014 – 2016) και στην συνέχεια από 2016 – 2019 στα "Εκαπαιδευτήρια Μαντουλίδη" Θεσσαλονίκη, όπου και μαθήτευσε με υποτροφία στις τρεις τάξεις (Α΄, Β΄& Γ΄) του Γενικού Λυκείου. 

  Ο Θωμάς αποκόμισε πολλές μαθητικές διακρίσεις τόσο στο Γυμνάσιο Πολυκάστρου όσο και στα "Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη".

   Από εκεί ως τελειόφοιτος πέτυχε την εισαγωγή του το έτος 2019, στην Γ΄βάθμια εκπαίδευση και συγκεκριμένα στο Πολυτεχνείο του Α.Π.Θ. στην Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών.

  Είναι κάτοχος Διπλώματος "Διαιτητού Καλαθοσφαίρισης" από το έτος 2019 & "Αξιολογημένος Διαιτητής Εθνικών Κατηγοριών" από το 2023.

   Την στρατιωτική του θητεία επέλεξε ο ίδιος να καταταγεί στο "Τιμητικό Λόχο Ευζώνων" της "Προεδρικής Φρουράς Ελλάδας", όπου υπηρέτησε ολοκληρώνοντας επιτυχώς την δύσκολη ψυχοσωματική εκπαίδευση, αποκομίζοντας τίτλους και εύφημες μνείες ως «καλύτερο ζευγάρι Φρουράς Μ.Α.Σ.» και αργότερα ως «εκπαιδευτής νέας σειράς» για την αποδοτικότητα, την πειθαρχεία του και ακεραιότητα του, αλλά και για τις ώρες (πάνω από 220 ώρες) υπηρεσίας του, στο Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη (Μ.Α.Σ.). /

 

Ακοίμητος φρουρός ο Θωμάς μας μπροστά στο Μ.Α.Σ.

 

Ο Θωμάς μας με Κρητική στολή στην Ακρόπολη.

 

Στο Μ.Α.Σ. σε διαδικασία αλλαγής φρουράς.

 

Παρέλαση Ευζώνων.

 

Ο Θωμάς με την Κρητική στολή, 

σε υποστολή της Σημαίας στην Ακρόπολη. 

 

Η Μαρία, ο Γιάννης και ο Εύζωνας μας, ο Θωμάς,

  με την στολή των Μακεδονομάχων.

 

Παρέλαση Ευζώνων στο κέντρο της Αθήνας

  Μέχρι και την ημέρα απολύσεως του, 20 Φεβρουαρίου το 2026 ο Θωμάς φόρεσε σχεδόν όλες τις στολές της Προεδρικής Φρουράς, φυσικά και την Ποντιακή Στολή με ιδιαίτερη υπερηφάνεια δίνοντας, μεγάλη χαρά και στον Πόντιο Αξιουπολίτη παππού τον κ. Μιχάλη Συμεωνίδη.

  Με αφορμή την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου), προβάλουμε και καμαρώνουμε τον Θωμά με την Ποντιακή στολή που με περηφάνια φοράει κατά τη θητεία του στην Προεδρική φρουρά. 

 

Ο Θωμάς στο άγημα της Προεδρικής Φρουράς "Ζιπκοφόρος" δηλαδή φορώντας την παραδοσιακή στολή

 των ένοπλων Ελλήνων του Πόντου (Ζίπκα). 

Τα άλλα δύο παιδιά-διαμάντια, 

 του Χρήστου και της Μαρίας

   Τα αδέρφια του Θωμά, ο πρωτότοκος Ιωάννης (γεν. 1996) υπηρετεί ως Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού (απόφοιτος Σ.Σ.Ε.) και σήμερα φέρει τον βαθμό του Υπολοχαγού Ειδικών Δυνάμεων (Αλεξιπτωτιστής, Καταδρομέας), ενώ ο δευτερότοκος Μιχάλης υπηρετεί ως Ιατρός την ειδικότητα του Ορθοπεδικού Χειρούργου στην Κλινική του Γ.Ν. Κιλκίς (απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Α.Π.Θ.).  

   Εδώ μπορούμε να πούμε, "τα μήλα, κάτω από τη μηλιά.

  Θερμά συγχαρητήρια στους αγαπητούς μας Χρήστο και Μαρία και βέβαια στους περήφανους παππούδες, τον κ. Γιάννη και τον κ. Μιχάλη, για τα υπέροχα παιδιά και εγγόνια τους, που τιμούνε και προβάλουν το τόπο μας.

 

 

 

Βασίλης Αθανασιάδης

1η/14η Μάη 1917, Μάχη στο Ραβινέ.

Εορτασμός 109ης Επετείου της μάχης του ΡΑΒΙΝΕ, στο Χαμηλό.

Το μνημείο στην κορυφή του λόφου Ραβινέ

 

ΧΑΜΗΛΟ, το μοναδικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, 

δυτικά του Αξιού, ακριβώς επάνω στα σύνορα.

  Η πρώτη Μεγάλη Νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των "Παιδιών της Εθνικής Αμύνης" στο πλευρό των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π. (1914-1918), έγινε εκεί ψηλά στα σύνορα μας στο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο ακριτικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, στο ΧΑΜΗΛΟ.

 

Ο ιστορικός λόφος Ραβινέ

  Η κατάληψη του λόφου του Ραβινέ από τους ήρωες του 2ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος της Μεραρχίας των Σερρών, με επικεφαλής τον ήρωα Γρηγόριο Γουλιανό (με καταγωγή από τον Παλαμά της Καρδίτσας) έγινε την 1η / 14η Μαΐου του 1917

   Δεκάδες οι ήρωες "ΑΘΑΝΑΤΟΙ" νεκροί, εκεί στον αιματοποτισμένο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο παλιό χωριό "Αλτσάκ" , το σημερινό Χαμηλό.

  Μετά την αιματηρή μάχη και την κατάληψη του Ραβινέ το ηθικό και το γόητρο του Ελληνικού Στρατού στα ύψη, η νίκη αυτή άνοιξε το δρόμο για την επόμενη μεγάλη, κοσμοϊστορική, νικηφόρο μάχη του Σκρά, της 17 Μαΐου το 1918, ένα χρόνο μετά και 16 ημέρες.

 Αυτά τα ιστορικά γεγονότα πριν 109 χρόνια, συνέβησαν εδώ στον τόπο μας, στα ακριτοχώρια του Δήμου μας, δυτικά του Αξιού.

 

Άνδρες της Μεραρχίας Σερρών

Πηγή: Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Τα παιδιά της "Εθνικής Αμύνης" στα μέρη μας εκείνη την εποχή.

Φωτογραφία από άρθρο του δικού μας κ. Χρήστου Ίντου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Μαχητής του Κιλκίς" την 11η Μαΐου 2023, με τίτλο "Η μάχη του Ραβινέ 1/14 Μαΐου 1917"  

  Αυτούς τους ήρωες μας θα τιμήσουμε την Κυριακή 3 Μαΐου 2026 στο χωριό ΧΑΜΗΛΟ και στον λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα του Δήμου μας, της Δ.Ε. Αξιούπολης και της Κοινότητος Ειδομένης.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ 

 

Βασίλης Αθανασιάδης