Τελικός Κυπέλλου… Αύριο.

  Αύριο, Κυριακή 21 Απριλίου, στο Δημοτικό Στάδιο του Κιλκίς και στις 17:00 το απόγευμα, θα διεξαχθεί ο Τελικός του Κυπέλλου, της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς (ΕΠΣ Κιλκίς).

 

 Αντιμέτωποι (Φιναλίστ) ο Κιλκισιακός και η Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου (Α.Ε.Π.), οι οποίοι συναντώνται για πέμπτη φορά, οι δύο ιστορικές ομάδες έχουν κατακτήσει το κύπελλο του Νομού μας ο μεν  Κιλκισιακός 13 φορές η δε Α.Ε.Πολυκάστρου 8 φορές.

  

 Στις προηγούμενες συναντήσεις τους, πρώτη φορά την περίοδο 1974 - 1975, κυπελλούχος αναδείχθηκε η Α.Ε.Πολυκάστρου με σκόρ 2 - 0.

 

  

Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου, 1978 - 1979

Επάνω αριστερά ο αλησμόνητος Πλατανιώτης γίγαντας Στάθης Καγκελίδης, κάτω δεξιά ο αλησμόνητος Δημήτρης Τσαλικόπουλος (παιδικός φίλος και γείτονας) που είναι οι σκόρερ του πρώτου Κυπέλλου κόντρα στον Κιλκισιακό της Α.Ε.Πολυκάστρου το 1974-75.   

Στη φωτογραφία διακρίνονται και οι αλησμόνητοι:

 Γιάννης Καρακασίδης, Νίκος Κοσμίδης και κάτω στο κέντρο Παναγιώτης Σούρλας. 

Φωτογραφία από το σημαντικό ιστορικά φωτογραφικό αρχείο του Παναγιώτη Παυλίδη(Ξαρχάκος)

 

 

Τα τέρματα για την Α.Ε.Πολυκάστρου πέτυχαν οι αλησμόνητοι Δημήτρης Τσαλικόπουλος και Στάθης Καγκελίδης, δύο λεβεντόπαιδα που έχυσαν πολύ ιδρώτα για την αγαπημένη τους Α.Ε.Πολυκάστρου, που δυστυχώς έφυγαν πρόωρα και μαζί με άλλους συναθλητές τους έχουν φτιάξει μια άλλη Α.Ε.Πολυκάστρου “εκεί ψηλἀ”, να ναι καλά εκεί που βρίσκονται. 

  

Την περίοδο 1980 - 81, το κατέκτησε και πάλι η Α.Ε.Πολυκάστρου με τέρμα του Γιώργου Ευθυμιάδη στις καθυστερήσεις.

 

Την περίοδο 1996 - 97 κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Κιλκισιακός με σκόρ 1 - 0 και σκόρερ τον Νίκο Παυλίδη, με πέναλτι στα τελευταία λεπτά του αγώνα.

 

 Την περίοδο 2008 - 2009 στο Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου, η Α.Ε.Πολυκάστρου πήρε το Κύπελλό με σκόρ 1 - 0.

Οι φίλοι του ποδοσφαίρου και των δύο ιστορικών ομάδων του Νομού μας και κάθε φίλαθλος έχει την ευκαιρία αύριο να απολαύσει και να χαρεί ένα συναρπαστικό αγώνα στο Δημοτικό Στάδιο του Κιλκίς.

Ευχή μας να νικήσει ο καλύτερος.

Σε μια άλλη εποχή, στα τέλη τη δεκαετίας του 1950, μια άλλη ιστορική ομάδα της πόλης μας, ο “Ολυμπιακός” Πολυκάστρου, είχε κατακτήσει το κύπελλο ποδοσφαίρου της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. 

 

"Ολυμπιακός" Πολυκάστρου Κυπελλούχος

Στο κέντρο ο μεγάλος Αρχηγός Νίκος Τυφούδης με το Κύπελλο, αριστερά του ο Μιχάλης Μπέλλης και δεξιά του ο Γιάννης Γκουντενούδης (γιατρός), δύο από τους ελάχιστους επιζώντες σήμερα που εμφανίζονται στη φωτογραφία.

Οι παλαιότεροι θα αναγνωρίσουν πολλά αλησμόνητα πρόσωπα που έγραψαν ιστορία στον αθλητισμό και όχι μόνο του Πολυκάστρου. 

* Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Παναγιώτη Παυλίδη (Ξαρχάκος) που σε κάθε κάλεσμα μου δίνει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό του αρχείο.

 

* Στοιχεία από εκτενές αφιέρωμα του Κωνσταντίνου Ίντου στην εφημερίδα "Μαχητής του Κιλκίς".

Βασίλης Αθανασιάδης

Εφέκεν μας υείαν … και ο Τάκης

Ο Τάκης στα βουνά της Αργιθέας παρέα με τον Καραΐσκάκη

 

 Την Παρασκευή το βράδυ, στις 22 Μαρτίου, έτσι ξαφνικά , στο σπίτι του και μπροστά στα αγαπημένα του πρόσωπα μας άφησε για πάντα στα 68 του χρόνια ο αγαπημένος ξάδερφος ο Δημήτρης Ι. Πηλαλίδης, από ανακοπή καρδιάς.

  Με πόνο ψυχής τον αποχαιρετήσαμε την Τρίτη 26 Μαρτίου, πλήθος συγγενών και φίλων και μεγάλος αριθμός συναδέλφων του που εργάζονταν μαζί του στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης, εκεί στα Κοιμητήρια του Δήμου Καλαμαριάς.

   Ο Τάκης γεννήθηκε στο Πολύκαστρο, Κιλκίς, στις 22 Ιουλίου 1956, από γονείς Ποντιακής καταγωγής, η μητέρα του γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παλατιανό (Σαραϊλί) και ο πατέρας του Ιωάννης Δημητρίου Πηλαλίδης ήταν πρόσφυγας που γεννήθηκε στο Κουμπάν της Ρωσίας, το 1920, ήρθε στην Ελλάδα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1939 και εγκαταστάθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1939, μαζί με την χήρα μητέρα του Ελισσάβετ και τις αδελφές του Κλεοπάτρα, Κλεονίκη και Σοφία κοντά σε συγγενείς τους που ήρθαν νωρίτερα στην Ελλάδα, στην Ευκαρπία Κιλκίς (Γραμμάτινα).

   Στα 1949 ο Γιάννης Πηλαλίδης πατέρας του Τάκη παντρεύτηκε την Κυριακή (Κίτσα) Παπαδοπούλου και εγκαταστάθηκε στο Πολύκαστρο, όπου ήδη διέμενε η μεγάλη του αδελφή, Κλεοπάτρα, από τον Δεκέμβριο του 1941, όταν παντρεύτηκε τον Νικόλαο (Κόλια) Αθανασιάδη.

   Ο Γιάννης και η Κυριακή, “ευλογία Θεού” απέκτησαν 3 παιδιά, τον Δημήτρη, ο οποίος πέθανε βρέφος το 1950, τον Κώστα (1951 - 1995) και τον αλησμόνητο Τάκη (22/07/1956-22/03/2024).

   Ο πατέρας του Γιάννης πέθανε το 1968 σε ηλικία 48 ετών και άφησε την σύζυγό του Κυριακή με 2 μικρά παιδιά, χωρίς δικά τους χωράφια, να αγωνίζεται ώρες και μέρες ατελείωτες για να μεγαλώσει τα παιδιά της, τα τελευταία χρόνια εργαζόταν και συνταξιοδοτήθηκε από την Γαλακτοβιομηχανία “Κολιός” που εδρεύει στο Πολύκαστρο (σήμερα η βιομηχανία εδρεύει στο Λιμνότοπο).

   Ο Τάκης από μικρό παιδί και μετά την αποφοίτηση του, από το σχολείο, μαθήτευσε την τέχνη του επιπλοποιού, δίπλα στον αλησμόνητο γείτονα του Γιώργο Ευγενίδη, στη συνέχεια άνοιξε δικό του εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη και τέλος προσελήφθη στον Ο.Λ.Θ. ως επιπλοποιός, όπου εργάστηκε για πάρα πολλά χρόνια, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

   Εκεί στην Καλαμαριά, μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, στα 23 του χρόνια θέλημα Θεού, γνώρισε και αγάπησε την γλυκύτατη Βάσω Ρίνη, με καταγωγή των γονέων της από το Βλάσι και το Δροσάτο της πανέμορφης Αργιθέας, Καρδίτσας.

 

30 Δεκεμβρίου 1979 στο σπίτι της Βάσως,

 "δόθηκε ο λόγος" και έσμιξε ο Πόντος με την Αργιθέα

Εγώ, η Βάσω και ο Τάκης 

   Το 1980 παντρεύτηκαν και έτσι έσμιξε ο ιστορικός και αλησμόνητος Πόντος με την αδούλωτη ελεύθερη Ελλάδα(Αργιθέα) της ορεινής Καρδίτσας. Έζησαν αρμονικότατα πάνω από 44 χρόνια, “ευλογία Θεού” απέκτησαν δύο υπέροχα παιδιά, την Κυριακή(Κική) και τον Γιάννη σπουδαίο αθλητή και σήμερα προπονητή του Χάντμπολ. 

 

 

24 Μαΐου 1991

Ο γάμος του αδερφού του Τάκη, του Κώστα με την Λίζα.

Αριστερά του γαμπρού ο αλησμόνητος Τάκης, δίπλα η σύντροφός του Βάσω και στα πόδια του τα παιδιά τους Κυριακή και ο μικρούλης τότε Γιάννης με το κόκκινο πουλοβεράκι του.

 

   Τον διέκρινε η αγάπη για την τέχνη του επιπλοποιού, η εργατικότητα του, η εντιμότητά του, το ήθος του, η αγωνιστικότητά του, για τα δίκαια των εργαζομένων συναδέλφων του και η συμμετοχή του σε όλους του αγώνες (Απεργίες, Πορείες, Διαδηλώσεις κ.α. )τον ανέδειξαν, κατ΄επανάληψιν, μέλος στη Διοίκηση των εργαζομένων του Ο.Λ.Θ..

   Ο αλτρουισμός του και η αγάπη του προς τον συνάνθρωπο ήταν διαρκής, ήταν μέλος της Τράπεζας Αίματος των “Ακριτών” Πολυκάστρου, πολυαιμοδότης :και έχει βραβευτεί για αυτό από των Σύλλογο Ποντίων Πολυκάστρου.

   Κοινωνικότατος, αγαπητός από όλους, συγγενείς και φίλους, δεν έλειπε από καμιά παρέα, απολάμβανε την γράππα του, κάθε φορά που ανέβαινε στο γενέθλιο τόπο του, στην "καντίνα", στον Βαγγέλη(Ζάικος), στον Οτάρι (Πευκόδασος), στον Θόδωρο τον Κουταλίδη (Αξιούπολη), ή στο μπαλκόνι του Βασίλη.

   Δυστυχώς μας έφυγε έτσι ξαφνικά και δεν θα τον ξαναδούμε στα γνώριμα στέκια, θα μας λείψει το κέφι του, τα πειράγματα του, η καλή του διάθεση, η παρέα του.

   Θα μείνει όμως και θα υπάρχει στις σκέψη μας, στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, όσο ζούμε γιατί άνθρωποι σαν τον Τάκη (Δημήτριο Πηλαλίδη) δεν μπορούν να ξεχαστούν.

Λόγω του Τάκη και της Βάσως, γνωρίσαμε και αγαπήσαμε και εμείς την Αργιθέα, 

Τα τρία ξαδέρφια:

 Κώστας Αθανασιάδης, Δημήτρης Πηλαλίδης και Γιώργος Αθανασιάδης 

Οι δυο τελευταίοι ξανασμίξανε στους "ούρανούς" ύστερα από 2,5 χρόνια, 

ο Γιώργος τον περίμενε και είχε έτοιμη την γράππα.

   Η απουσία του πέρα από τον γενέθλιο τόπο του, το Πολύκαστρο, και την Καλαμαριά όπου ζούσε οικογενειακώς, αισθητή θα γίνει και στην αδούλωτη και πανέμορφη Αργιθέα, ιδιαίτερα στο Βλάσι όπου μαζί με τους δύο συγαμπρούς του, “μπατζανάκια”, τον Γιώργο και τον Δημήτρη,(ιδανική σχέση αγάπης, σεβασμού και αλληλοεκτίμησης), βρίσκονταν συχνά-πυκνά και απολάμβαναν τις φυσικές ομορφιές, τις παρέες των Αργιθεατών, τα γλέντια τους και γίνονταν η αιτία να αντιλαλεί ο ήχος της Ποντιακής λύρας στα βουνά της Καρδίτσας.

 

Ο αλησμόνητος Τάκης πεζοπορώντας στα βουνά της Αργιθέας

Αλησμόνητε Τάκη δεν σε ξεχνούμε όσο ζούμε θα είσαι πάντα στο νου μας στην ψυχή μας και στην καρδιά μας, στο τραπέζι και στις παρέες μας θα υπάρχει πάντα και το δικό σου ποτήρι.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ

 ΚΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΚΕΠΑΖΕΙ.

Βασίλης Αθανασιάδης

Εννέα παλικάρια… πριν 60 χρόνια

 

 Άνοιξη του 1964, ακριβώς πριν 60 χρόνια, εννέα παλικάρια, απόγευμα Κυριακής λίγο πριν αρχίσει η βόλτα (νυφοπάζαρο) στην κεντρική οδό του Πολυκάστρου, Μ. Αλεξάνδρου, στο ύψος της Αγίας Τριάδος.

   Η φωτογραφία είναι βγαλμένη στην αυλή του τότε “Σπιτιού του Παιδιού” της Βασιλικής Πρόνοιας, σημερινό Ειρηνοδικείο Πολυκάστρου, πίσω τα δέντρα-πεύκα στην αυλή του σημερινού Γυμνασίου, εκεί ήταν το σημείο συνάντησης των νέων, εκεί μάθαμε το σκάκι, την δεκαεξάρα, το πινγκ πονγκ, εκεί μάθαμε να αγαπάμε τα βιβλία από την πλούσια βιβλιοθήκη και πολλά άλλα.

Διακρίνονται:

Άνω από αριστερά: Γιώργος Ι. Μπαρτακτσόγλου (1946-2022) , Δημήτρης Φ. Τσαγκάκης (1945), Γιώργος Ι. Σμυρνάκος (1945), Κυριάκος Κορκοτάς (1943-1999), Δημήτρης Βλ. Ζησάκος (1944-2013 ), Κώστας Γ. Καλπακίδης(1948)

Κάτω από αριστερά:  Χρήστος Κυρ. Αραβιάδης(1948), Δημήτριος Ι. Μπαρτακτσόγλου (1944) και Γιώργος Ν. Αθανασιάδης (1944-2021).

  Στα παιδικά τους χρόνια, ήταν όλοι φίλαθλοι/οπαδοί του θρυλικού “Ολυμπιακού” Πολυκάστρου και αργότερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, φανατικοί φίλαθλοι της Α.Ε.Πολυκάστρου.

Ζήσανε χρόνια δύσκολα, φτωχά, κοντά στη φύση,

μα είχαν μέσα τους βαθειά, τη θέληση για ζήση.

Ύστερα όλοι σκόρπισαν σ΄Ανατολή και δύση,

άλλος για Κύπρο τράβηξε άλλοι για Γερμανία,

αλλος στις ΗΠΑ βρέθηκε και άλλοι στη Σουηδία.

Σήμερα κάποιοι μας βλέπουν από ψηλά, να είναι καλά εκεί που είναι.

Βασίλης Αθανασιάδης

Εφέκεν μας υείαν …τ΄εμέτερον ο Σάββας.

 

Μέλος της χορωδίας των "Ἁκριτών" Πολυκάστρου

   Από το Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου η Ποντιακή οικογένεια του Πολυκάστρου είναι φτωχότερη, αφού μας άφησε για πάντα ο Σάββας Γ. Καλπακίδης στα 86 του χρόνια.

 

Έφηβος ο Σάββας μαζί με τον φίλο και γείτονά του Γρηγόρη Παπαδόπουλο στην κάτω πλατεία.

Πίσω (δεξιά) το παλαιό Παντοπωλείο του Χρήστου Ακοκαλίδη.

 

   Τον αποχαιρετήσαμε με πόνο ψυχής την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου, είμασταν όλοι εκεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Πολυκάστρου, της ενορίας μας, συγγενείς και φἰλοι, εκπρόσωποι του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & περιχώρων “Οι Ακρίτες” καθώς και της Αθλητικής Ένωσης Πολυκάστρου (Α.Ε.Π.).

   Οι μεγάλες αγάπες του αλησμόνητου Σάββα, πρώτα και κύρια ήταν η οικογένεια του και μετά ο Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου “Ὁι Ακρίτες”, ο “Ολυμπιακός” Πολυκάστρου και στη συνέχεια η Α.Ε.Πολυκάστρου και ο Π.Α.Ο.Κ., την αγάπη του την πρόσφερε απλόχερα σε ὀλους, μέχρι το τέλος της ζωής του.

   Ήταν μέλος της Τράπεζας Αίματος των “Ακριτών”, πολυαιμοδότης, με σπάνια ομάδα αίματος και τιμήθηκε με “χρυσή καρδιά” και έπαινο.

 Ήταν μέλος της Χορωδίας των “Ἁκριτὠν” και μετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις της.

  Κάθε μέρα περνούσε το πρωί από το “Σπίτι του Πόντου”  φρόντιζε τον κήπο και όλο τον περιβάλλοντα χώρο του οικοπέδου των “Ἁκριτών”, για την αγάπη του αυτή προς τον Σύλλογο μας και την προσφορά του τιμήθηκε από το Δ.Σ. των ”Ακριτών”.

 

 

Σάββας Καλπακίδης, Λάζαρος Παυλίδης (Πρόεδρος "Ακριτών")

 

 

 

  Από τα νεανικά του χρόνια ήταν φανατικός φίλαθλος του ιστορικού “Ολυμπιακού” Πολυκάστρου και αργότερα της Αθλητικής Ένωσης Πολυκάστρου, μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν έλειψε από κανέναν αγώνα εντός ή εκτός έδρας της Α.Ε.Π. και με κρύο και με ζέστη ήταν παρών έστω και μόνος του σε όλους τους αγώνες, για την αγάπη του αυτή προς την Α.Ε.Π. τιμήθηκε από το Δ.Σ. της Α.Ε.Πολυκάστρου ως ο καλύτερος φίλαθλος.

Οι ρίζες μας, ένας αιώνας 1924-2024.

  Ήταν Μἀης του 1924, ακριβώς πριν από 100 χρόνια, όταν ένα ακόμη βαπόρι φορτωμένο με δεκάδες οικογένειες Ελλήνων, αναχωρούσε από το Ρωσικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ, με προορισμό την Ελλάδα, την Μητέρα Πατρίδα, “στην Ελλάδα θα πάμε, στην πατρίδα της πατρίδας μας”, όλοι ήταν Ποντιακής καταγωγής, που μετακινήθηκαν από τον Πόντο στο Κουμπάν της Ρωσίας το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα(1875).

  Το καράβι είναι φορτωμένο με εκατοντάδες ψυχές, που παρ΄ότι γύρω τους μοσχοβολάει η άνοιξη στην καρδιά και στο μυαλό τους, υπάρχει στεναχώρια και προβληματισμός, για το τι θα βρουν και τι θα αντιμετωπίσουν στην “Μάνα Πατρίδα” και θλίψη γιατί εγκαταλείπουν τα πάντα, όλα όσα με τόσο κόπο δημιούργησαν εκεί στην εύφορη γη του Κουμπάν της Ρωσίας, εκεί στις βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

 

Η βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας και το λιμάνι του Νοβοροσίσκ.

 

   Η επικράτηση των Μπολσεβίκων (κόκκινων), επί των Τσαρικών (λευκών) στην περιοχή του Κουμπάν είναι οριστική και αυτό το γεγονός δημιουργεί ανασφάλεια και προβληματισμό στις χιλιάδες των Ελλήνων που κατοικούν σ΄αυτή την ευλογημένη γη.

Ανάμεσα στις οικογένειες που αναχωρούν για την Ελλάδα, είναι και η οικογένεια του Νικολάου και της Σοφίας(1895 - 1975) Αθανασιάδη μαζί με τα δυο τους παιδιά, τη δωδεκάχρονη Ζωή(Ζὠγια 1912-1943) και την δίχρονη Ελισσάβετ (Λιζίκα 1922 - 2016).

  Η οικογένεια ζούσε στο χωριό Ρεσέτνικο του Τουαψέ, όπου εκεί ζούσαν και άλλες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν αργότερα την δεκαετία του 1930 στο Πολύκαστρο, όπως οι οικογένειες των αδελφών Κρουκλίδη (Θεόδωρος, Σάββας, Ιωάννης, Ευθύμης ) καθώς και η αδελφή τους Βασιλική (γιαγιά μας) χήρα Ιωάννη Αθανασιάδη, Αχιλλέα Κεσκινίδη, Ιωάννη Αλτιπαρμακίδη και πολλές άλλες που εγκαταστάθηκαν και στην Ευκαρπία(Γραμμάτινα).

  Περνώντας τά στενά του Βοσπόρου, εκατοντάδες μάτια βουρκώνουν βλέποντας την πανέμορφη πόλη και την Αγιά Σοφιά, κάτι που στην καρδιά και τις ψυχές τους ήταν όλο το μεγαλείο, οι θρύλοι και οι παραδόσεις της Ρωμιοσύνης, δεν ξέρουν αν θα την ξαναδούν. 

  Μέσα στο καράβι ταξιδεύουν και αρκετοί Ρώσοι φυγάδες πρώην αξιωματούχοι που έχουν χάσει πλέον τα αξιώματά τους, μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων, όμως έχουν μαζί τους αρκετά χρήματα και τιμαλφή, μία οικογένεια Ρώσων (άτεκνη),πάνω στο καράβι βλέπει την πανέμορφη μικρή Λιζίκα και απευθυνόμενη στην μητέρα της Σοφία, βλέποντας τη φτώχεια και τη δυστυχία και το άγνωστο μέλλον της, ζήτησε να της δώσει για υιοθεσία τη μικρή Λιζίκα και να της δώσει όσα χρήματα θέλει. Η αλησμόνητη γιαγιά Σοφία παρ΄ότι ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί τον Ευστάθιο (1925 - 1994), δεν δέχτηκε κάτι τέτοιο με τίποτα.

  Τέλος Μαΐου φτάνουν στον Πειραιά, πρώτος προορισμός Αιδηψός, από εκεί αναχωρούν για τον Νικηφόρο Δράμας, εκεί γεννιέται ο Στάθης, από τον Νικηφόρο Δράμας μετά από λίγους μήνες μετακομίζουν στην Κατερίνη όπου εκεί έχουν εγκατασταθεί και άλλοι Έλληνες από το Κουμπάν, τελικά αποφασίζουν να εγκατασταθούν οριστικά στην Ευκαρπία (Γραμμάτινα) Κιλκίς, όπου εκεί ήδη είναι εγκατεστημένες άλλες συγγενικές οικογένειες, όπως Αθανασιάδη, Μοσκωφίδη, Τσιτλακίδη, κ.α

  Στην Ευκαρπία μένουν μέχρι το 1955 και στη συνέχεια εγκαθίστανται στο Πολύκαστρο μέχρι και σήμερα.

  Στα 1935 η μεγάλη κόρη Ζωή(Ζώγια) ερχόμενη στο Πολύκαστρο σε συγγενείς γνωρίζει και παντρεύεται τον Γιώργο Καλπακίδη, με τον οποίο αποκτά τρία παιδιά, τον Μιχάλη(1936), τον Σάββα(1938) και τελευταία την Σοφία(Φούλα) (1942).

  Το 1943, χρόνια δύσκολα φτώχεια, κατοχή, κακουχίες, στα 31 της χρόνια, η Ζώγια φεύγει απ΄τη ζωή αφήνοντας τρία ορφανά, με μικρότερη οκτώ μηνών την Σοφία(Φούλα).

  Τα τρία ορφανά επιστρέφουν στην Ευκαρπία, κοντά στη γιαγιά Σοφία και μετά από λίγους μήνες αφού ο Γ. Καλπακίδης ξαναπαντρεύεται την χήρα Άννα (Νιούρα), τα αγόρια επιστρέφουν στο Πολύκαστρο και τα φροντίζει η θετή τους μητέρα ενώ η μικρή Φούλα παραμένει στην Ευκαρπία μέχρι τα 13 της χρόνια.

  Στα 1955 μετακομίζουν στο Πολύκαστρο, όπου και εγκαθίστανται, η γιαγιά Σοφία, η εγγονή Φούλα και ο Ευστάθιος, ο οποίος έχει παντρευτεί την Αφροδίτη Σπυρίδου από την Πηγή (Ισβορο) της Αξιούπολης.

Τεμέτερον ο Σάββας

  Ο Σάββας την περίοδο της κατοχής και το τέλος του εμφυλίου (1949) μαζί με τους γονείς του περνά χρόνια δύσκολα φτωχικά, όπως όλοι οι συγχωριανοί μας, βοηθώντας τον πατέρα του στις αγροτικές ασχολίες, στα εφηβικά του χρόνια και μέχρι τον Οκτώβρη του 1958 που στρατεύεται εργάζεται με μεροκάματα σε διάφορες εργασίες.

 

Στρατιωτική θητεία στο Μηχανικό (1960).

  Η στρατιωτική του θητεία, στο Μηχανικό, ξεκινάει με την βασική εκπαίδευση τους πρώτους τρεις μήνες στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως στο Ναύπλιο, όπου εκεί κατά “καλή του τύχη”, υπηρετεί ο κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος του Πολυκαστρινός, (Λοχίας) Νίκος Μ. Καρακατσανίδης, ο οποίος τον βοηθάει όσο μπορεί καλύτερα και έτσι ο Σάββας αν και νεοσύλλεκτος, θυμόταν πάντα πόσο καλά πέρασε, χάρις στον συγχωριανό του.

  Μετά το Στρατό (θητεία δύο χρόνια), επιστρέφει στο χωριό αναζητώντας το μεροκάματο, σε λίγο όμως ανοίγει ο δρόμος για τη Γερμανία, όπου μαζί με άλλους Έλληνες ιδιαίτερα από όλα τα χωριά της Μακεδονίας, παίρνει και αυτός το δρόμο της ξενιτιάς (1963).

Νέα ζωή ξεκινάει στη Γερμανία.

 
  Εκεί συναντάται με πάρα πολλούς άλλους συγγενείς και αρχίζει ο αγώνας για μια άλλη ζωή σε ένα ξένο τόπο.

 

Στη Γερμανία, Στουτγκάρδη(1964), πάνω αριστερά ο μοναδικός Θείος Βάνιας(Ιωάννης Κρουκλίδης), δίπλα του ο Σάββας και δεξιά η αλησμόνητη Ταμάρα(σύζυγος Βάνια).

Στο μέσο με το καπέλο Αγάπιος Αποστολίδης, δίπλα του ο Πόλυς Αβραμίδης, και κάτω απο αριστερά Λιζίκα (σύζυγος Αγάπιου), Αφροδίτη(σύζυγος Στάθη Αθανασιάδη) και η μοναδική ενζωή Σοφία (Φούλα) αδελφή του Σάββα (σύζυγος Πόλυ Αβραμίδη).

 

   Ευλογία Θεού εκεί γνωρίζεται με την ξενιτεμένη και αυτή από την Στέρνα Παρανεστίου Δράμας Μαριάνθη Κουρτίδου την οποία και παντρεύεται στις 29 Αυγούστου του 1965.

 

Ο αλησμόνητος Σάββας με την πολυαγαπημένη του σύζυγο Μαριάνθη. 

59 χρόνια αρμονικής συμβίωσης, αγάπη και μόνον αγάπη.

Αποκτούν δύο παιδιά τον Γιώργο(1967) ο και την Ζωή (Σόνια) (1971).

  Το 1978 επιστρέφουν οικογενειακός στην Ελλάδα και εργάζεται ως ταξιτζής έχοντας αγοράσει άδεια ταξί με έδρα το Πευκόδασος. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα με το χαμόγελο, με ευγένεια και μεγάλη υπομονή με την αγαπημένη του σύζυγο Μαριάνθη έζησε αρμονικά πενήντα εννιά χρόνια με πολύ αγάπη και αλληλοσεβασμό, μεγάλωσαν τα δυο τους παιδιά με αρχές Ελληνοχριστιανικές και με αγάπη στην Ποντιακή παράδοση. 

 

Ο Σάββας και το ταξί του.

 

Στιγμές χαράς και ευτυχίας.

Αντάμωμα όλων των συγγενών απο το σόι της πολυαγαπημένης του συζύγου Μαριάνθης στη Σταυρούπολη της Ξάνθης.

Κάτω αριστερά ο Σάββας με την συζυγό του Μαριάνθη.

 

Ένας κύκλος ζωής 86 χρόνων για τον αλησμόνητο Σάββα, με χαρές και λύπες έκλεισε και τώρα αναπαύεται με τους γονείς του, με τη γιαγιά Σοφία και τον αδερφό του Μιχάλη.

Σάββα καλό παράδεισο, ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

 

Βασίλης Αθανασιάδης

ΔΥΝΑΜΙΚΑ , ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ

Κοινότης Λιμνοτόπου, Νέες Καβάλες.

    Καλά ξεκίνησε, καλά πορεύεται και καλά θα συνεχίσει μέχρι τέλους, το έργο της η νέα Διοίκηση της Τοπικής Κοινότητας Λιμνοτόπου, των Καβαλιωτών του Δήμου μας.

  

Για την ιστορία της ανέγερσης του Κοινοτικού καταστήματος Λιμνοτόπου.

Ο λαός μας λέει “η καλή ημέρα, από το πρωί φαίνεται”.

  Δυναμικά, συλλογικά και με αισιοδοξία η νέα Διοίκηση με Πρόεδρο την δυναμική αγρότισσα από την Σιταριά, την κα Μαρία Κρίτη και άξιους συνεργάτες, την κα Ευαγγελία Οικονόμου από το Λιμνότοπο και τον κο Χρήστο Μ. Βαφειάδη από την Νέα Καβάλα(70) θα εργασθεί με όλες τις δυνάμεις για την κοινωνική, την πολιτιστική και την οικονομική ανάπτυξη όλων των οικισμών της Κοινότητας Λιμνοτόπου.

   Το χρωστάνε στους πατεράδες και στους παππούδες τους, σε όλους αυτούς (200 οικογένειες) που ακριβώς πριν 90 χρόνια (1934), εγκαταστάθηκαν και αποκαταστάθηκαν γεωργικά, στα αποξηραθέντα εδάφη των λιμνών Αρτζάν - Αματόβου, στους 3 νέους οικισμούς της Νέας Καβάλας, του Χρυσοκάμπου και της Σιταριάς, καθώς και στον και τον προϋπάρχοντα οικισμό του Βάρδενου(Λιμνοτόπου), όπου υπήρχε και Σιδηροδρομικός Σταθμός(1872-1944).

 

    Η καλή αρχή, πρώτη εκδήλωση, έγινε με επιτυχία ανήμερα των Θεοφανείων, στη Νέα Καβάλα.

 

Προσφορές κεράσματα από τον Δήμο και κατοίκους των οικισμών.

Τα κρασιά είναι προσφορά της κας Άννας Σακαλάκη " Οινοποιείον Πλαγίων Παιονίας".   

 

Όλα έτοιμα πλήθος κόσμου και έξω από το Κοινοτικό κατάστημα.

 

   Η δεύτερη εκδήλωση με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία, συμμετοχή εκπροσώπων του Δήμου και Πολιτιστικών φορέων και πλήθος κόσμου ἐγινε την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου στις 11:00 το πρωί στο Κοινοτικό Κατάστημα της Κοινότητος στο Λιμνότοπο.

Ο Πατήρ-Τριαντάφυλλος τελεί τον Αγιασμό και στη συνέχεια ευλογεί την Βασιλόπιτα.

 

   Εκεί έγινε Αγιασμός από τον Αιδεσιμότατο Πατέρα-Τριαντάφυλλο, εφημέριο των Ιερών Ναών Αγίου Γεωργίου Λιμνοτόπου και Κοιμήσεως Της Θεοτόκου του οικισμού Σιταριάς, καθώς και κοπή Βασιλόπιτας από την Πρόεδρο της Κοινότητας Λιμνοτόπου κα Μαρία Κρίτη.

 

Κοπή Βασιλόπιτας από την Πρόεδρο της Κοινότητος κα Μαρία Κρίτη.

   Μετά το τελετουργικό, η κα Πρόεδρος, ευχαρίστησε , τους εκπροσώπους του Δήμου των Πολιτιστικών Φορέων και όλο τον κόσμο για την παρουσία τους, όλους όσους βοήθησαν για την απόλυτα επιτυχημένη εκδήλωση στο κατάμεστο Κοινοτικό κατάστημα του Λιμνοτόπου και διαβεβαίωσε όλους ότι μαζί με τους δύο συμβούλους - συνεργάτες θα εργαστούν με όλες τις δυνάμεις τους για την ανάπτυξη των οικισμών με τη βοήθεια βεβαίως της Δημοτικής Αρχής.

  Μετά την κυρία Πρόεδρο, χαιρετισμό απηύθυνε ο Αντιδήμαρχος, κος Αθανάσιος Τζούρτζος που βοήθησε οικονομικά την εκδήλωση και υποσχέθηκε στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων του Δήμου να στηρίξει κάθε προσπάθεια και πρόταση, που στοχεύει στην ανάπτυξη των οικισμών.

 

Ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών κος Αθανάσιος Τζούρτζος απευθύνει χαιρετισμό και υπόσχεται στήριξη έργου της νέας Διοίκησης της Κοινότητος Λιμνοτόπου.

  Για την ιστορία της Κοινότητος Λιμνοτόπου και την συμβολή της στο να γίνει Δήμος η κοινότητα Πολυκάστρου ύστερα από ομόφωνη απόφαση του τότε Κοινοτικού Συμβουλίου, με Πρόεδρο τον αλησμόνητο Γιάννη Συμεωνίδη το 1986 (εθελούσια συνένωση όμορων Κοινοτήτων), με συνέπεια τον Οκτώβριο του 1986 να πραγματοποιηθούν οι πρώτες Δημοτικές εκλογές, αναφέρθηκε ο γράφων, επίτιμος Πρόεδρος των “Ακριτών” Πολυκάστρου και υποψήφιος Δήμαρχος τότε.

   Οι πρώτοι εκλεγμένοι Δημοτικοι Σύμβουλοι της Κοινότητας Λιμνοτόπου ήταν με τον εκλεγέντα Δήμαρχο (+)Χρήστο Παπαδόπουλο ήταν οι (+)Χάρης Μαυρομάτης από Σιταριά και (+) Δημήτρης Τσομπανίδης από Νέα Καβάλα και με τον γράφοντα ο (+) Νίκος Χατζηβαρίτης από Σιταριά και ο (+) Γιάννης (Γιαννίκος) Παπαδόπουλος από τη Νέα Καβάλα, μετά την παραίτηση του αρχηγού του 3ου συνδυασμού (+) Νίκου Στάμου την θέση του κατέλαβε ο (+) Κώστας Χαϊλάζης με καταγωγή από Χρυσόκαμπο.

   Για τον εορτασμό των 90 χρόνων της εγκατάστασης των Καβαλιωτών στο Δήμο μας, ζήτησε τη στήριξη του Δήμου γι αυτό το ιστορικό γεγονός και δήλωσε παρών ο ίδιος σε ότι χρειαστεἰ και πρότεινε πέρα από τις εκδηλώσεις που πρέπει να πραγματοποιηθούν στο Λιμνότοπο τον Μάιο, στη Νέα Καβάλα τον Ιούλιο και στη Σιταριά τον Αύγουστο σε συνδυασμό με τον εορτασμό των Ιερών Ναών των οικισμών αυτών, να εκδοθεί ένα λεύκωμα με πληροφοριακό και φωτογραφικό υλικό για την ιστορία των οικισμών αυτών.

Απο δεξιά Αθανάσιος Τζούρτζος, Δημήτρης Μουτσάκης, Κύρος Καλαβάζης, Γαρυφαλλιά Καρβουνιάρη κ.α.  
 

 

Δυναμικό παρόν των Πλαγίων-Παιονίας, με τον Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου "Αγία Παρασκευή" και μέλη του Δ.Σ.

   Το παρόν τους στην επιτυχημένη από κάθε άποψη εκδήλωση, έδωσαν οι Αντιδήμαρχοι κος Αθανάσιος Τζούρτζος(οικονομικών), κος Κύρος Καλαβάζης(πολιτισμού-αθλητισμού), ο Συμπαραστάτης του Δημότη κος Αιμίλιος Δεβετζόπουλος , ο Δημοτικός Σύμβουλος και προηγούμενος Πρόεδρος της Κοινότητος Λιμνοτόπου κος Λάμπρος Σκαντζούρης , ο Πρόεδρος της Κοινότητος των Πλαγίων κος Δημήτρης Μουτσάκης, η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών “ Ευκράντη” κα Γαρυφαλλιά Καρβουνιάρη, ο Πρόεδρος του Νέου Πολιτιστικού Συλλόγου Πλαγίων “Η Αγία Παρασκευή” κος Δημήτρης Μυτικάκης, το μέλος του Νέου Δ.Σ. Του συλλόγου Ανατολικορωμυλιωτών Πολυκάστρου και βετεράνος αθλητής στίβου κος Κώστας Χαμουρούδης και πλήθος κόσμου που κατέκλυσαν το Κοινοτικό κατάστημα του Λιμνοτόπου.

 

Ο γράφων με την Πρόεδρο του Συλλόγου Γυναικών "Ευκράντη" κα Γαρυφαλλιά Καρβουνιάρη και την Πρόεδρο της Κοινότητος Λιμνοτόπου κα Μαρία Κρίτη.

Δυναμικά, συλλογικά και με αισιοδοξία πορεύεται η Διοίκηση της Κοινότητος Λιμνοτόπου.

Ευχόμεθα ολόψυχα καλή επιτυχία στο έργο τους.

 

 

* Η εθιμοτυπική Βασιλόπιτα ήταν προσφορά του Τεχνικού Γραφείου Παναγιώτη Μαυρομάτη με καταγωγή απο τη Σιταριά.

Βασίλης Αθανασιάδης

Τρόμος, δράμα, θρήνος.

Ακριβώς πριν από 80 χρόνια, στο Πολύκαστρο.

   Είμαστε στον τελευταίο χρόνο της Γερμανικής κατοχής (1941-1944) , Φεβρουάριος μήνας, Αλκυονίδες ημέρες, χαρά Θεού, παρά τους δύσκολους καιρούς, με κλειστά τα σχολεία και τα παιδιά να παίζουν στις γειτονιές, η ζωή συνεχίζεται, στο Πολύκαστρο των 2800 κατοίκων.

  Ήταν 4 Φεβρουαρίου ημέρα Παρασκευή, στην αυλή του μεγάλου οικοπέδου της οικογένειας του Ανδρέα Λάζου(1894-1987) και της συζύγου του Ελένης(1908-2006), μεταξύ των οδών Πόντου, Μιαούλη και Κιλκισίου, παίζουν αμέριμνα τα δύο κορίτσια της οικογένειας, Μαριάνθη (1933-1944) και η Φωτεινή(1935-1944) και ο μικρότερος γιος τους ο Θεοδόσης 3 ετών(1941), τα άλλα 2 παιδιά της οικογένειας ο Θανάσης(1929-2017) και ο Λευτέρης(1931-2009) έλειπαν εκείνη την ώρα.

 

 

Η τεράστια αυλή της οικογένειας Λάζου ανάμεσα στις οδούς Πόντου, Μιαούλη και Κιλκισίου, όπως φαίνεται σήμερα στο Google maps.

   Η αυλή είναι μεγάλη και προσφέρεται για παιχνίδια, μέχρι τις 10:00 το πρωί, η παρέα μεγαλώνει συνεχώς, οι γειτονοπούλες όλες προσφυγάκια, Ποντιακής καταγωγής που πολλές ήρθαν τα τελευταία χρόνια μέχρι το 1939, από την Ρωσία (Ρουσάκια).

   Οι πρώτες που καταφθάνουν είναι η Σοφία Αλτιπαρμακίδου-Ανδρεάδου 11 ετών, η μικρότερη αδελφή της Κυριακή(Κούλα) 8 ετών, η Ταμάρα Ηλιάδου (Κρουκλίδου) 11 ετών, η Σεβαστή Γεωργιάδου 8 ετών και η Ρωξάνη Κωνσταντινίδου (9 ετών) η κόρη του Τηλέμαχου Κωνσταντινιδη του μυλωνά,

  Η αυλή της οικογένειας Λάζου(Μικρασιάτες στην καταγωγή) γέμισε με Ποντιοπούλες της γειτονιάς, οι φωνές και τα γέλια των παιδιών ακούγονταν σε όλο το κάτω Πολύκαστρο, τα παιχνίδια των κοριτσιών με της “πάνινες χειροποίητες κούκλες” τούς είναι στην πρώτη σειρά, αργότερα ασχολούνται(παίζουν) και με τη "μαγειρική", με λίγα όσπρια και άλλα υλικά που έφεραν από τα σπίτια τους.

   Μετά τις 12:00, οι γειτονοπούλες έφυγαν και έμειναν οι αδελφές Λἀζου με τον μικρό Θεοδόση. Γύρω στις 12:30 από την οδό Πόντου κατηφόριζε η 17χρονη Βάσω Δαμιανίδου κόρη του Δημήτρη (Μήτκα), με κατεύθυνση προς τη σημερινή οδό Δαβάκη όπου το σπίτι του θείου της Παύλου Δαμιανίδη (1908 - 1973), ο οποίος είχε 4 αγόρια (+Γιάννης, +Κώστας, +Απόστολος και Γιώργος), εξαδέρφια της Βάσως, απέναντι από την είσοδο του σημερινού 2ου Δημοτικού Σχολείου Πολυκάστρου.

   Η Βάσω φτάνοντας στο ύψος της κατοικίας της οικογένειας Λάζου είδε τα κορίτσια, τη Μαριάνθη και τη Φωτεινή να παίζουν και δίπλα τους την φωτιά που είχαν ανάψει για να “μαγειρέψουν” (ως παιχνίδι), μέσα σε ένα αυλάκι που υπήρχε στην αυλή, τότε πλησίασε τα παιδιά για να δει τι κάνουν και εκείνη τη στιγμή έγινε το μεγάλο κακό.

Η έκρηξη και ο τρόμος.

   Ένα μεγάλο ΜΠΑΜ ακούστηκε σε όλο το Πολύκαστρο και μέχρι τα χωράφια του κάμπου, δίπλα στη φωτιά που είχαν ανάψει τα παιδιά εκεί παραχωμένη, στο χώμα υπήρχε μια βόμβα η οποία υπερθερμάνθηκε και εξερράγη, ήταν κατάλοιπο του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

   Τρόμος, σοκ και δέος σε όλο το Πολύκαστρο εκείνη την ημέρα, πανικόβλητες οι Γερμανικές αρχές, συνέλαβαν τον πατέρα των παιδιών, Ανδρέα Λάζο, διερευνώντας τα αίτια της έκρηξης και τον εκρηκτικό μηχανισμό και τον άφησαν αφού βρέθηκαν υπολείμματα της βόμβας όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν Γερμανική βόμβα του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Το δράμα.

Οι συνέπειες του τρομακτικού αυτού γεγονότος ήταν, ο ακαριαίος θάνατος (διαμελισμός) της Μαριάνθης Λάζου(11 ετών) και της Βάσως Δαμιανίδου(17 ετών), ο βαρύτατος τραυματισμός της Φωτεινής Λάζου (9 ετών) και ο ελαφρύς τραυματισμός του μικρού Θεοδόση (3 ετών).
   Οι Γερμανικές αρχές με δικό τους μέσον μετέφεραν τη μικρή Φωτεινή βαριά τραυματισμένη στη Θεσσαλονίκη για να την σώσουν, το οποίο δεν επετεύχθη και αυτό τους λύπησε βαθύτατα.

 

Οι αλησμόνητες,  τραγική μητέρα Ελένη Λάζου και οι δύο κόρες της Μαριάνθη και Φωτεινή, θύματα του τραγικού γεγονότος της Παρασκευής 4 Φεβρουαρίου 1944.

Ο θρήνος.

   Την επόμενη ημέρα έγιναν οι κηδείες της Μαριάνθης Λάζου και της Βάσως Δαμιανίδου με πάνδημη συμμετοχή στον Ι.Ν. Του Αγίου Αθανασίου, όπου εκεί στον περίβολο ήταν και τα παλαιά κοιμητήρια του Καρασουλίου - Πολυκάστρου, θρήνος και θλίψη, σε όλο το Πολύκαστρο και όχι μόνον για το τραγικό αυτό γεγονός.

   Μετά την κηδεία των δύο κοριτσιών (5 Φεβρουαρίου 1944), την επόμενη ημέρα Κυριακή 6 Φεβρουαρίου, οι Γερμανικές αρχές με εμφανή θλίψη έφεραν από τη Θεσσαλονίκη νεκρή και την μικρή Φωτεινή, ακολούθησε η κηδεία - ταφή και πάλι στον Άγιο Αθανάσιο.
   Το τραγικό αυτό γεγονός σημάδεψε για όλη της τη ζωή την οικογένεια Ανδρέα Λάζου καθώς και την οικογένεια του Δημήτρη (Μήτκα) Δαμιανίδη.
    Ήταν ένα από τα τραγικότερα γεγονότα στη διάρκεια της κατοχής στην ιστορία του Πολυκάστρου, που συνέβη ακριβώς πριν 80 χρόνια, τον Φεβρουάριο του 1944.


Ευχαριστώ θερμά για τις πληροφορίες

την κα Σοφία Αλτιπαρμακίδου (91 ετών σήμερα) φίλη και γειτόνισσα των κοριτσιών

τον κο Θεοδόση Λάζο (83 ετών σήμερα) επιζώντα του τραγικού γεγονότος

τον κο Γεώργιο Π. Δαμιανίδη ( 82 ετών) τέως Δήμαρχο Πολυκάστρου, εξάδελφο της Βάσως Δ. Δαμιανίδου.

Βασίλης Αθανασιάδης

34η Αιμοδοσία “Τράπεζας Αίματος”, Άσπρου - Αξιοχωρίου

  Κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Φεβρουαρίου πραγματοποιείται εθελοντική αιμοδοσία των μελών της ¨Τράπεζας Αίματος" Άσπρου - Αξιοχωρίου.

   Την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024, με την έναρξη του 18ου χρόνου λειτουργίας της Τράπεζας μας, πραγματοποιήθηκε η 34η Εθελοντική Αιμοδοσία των μελών μας.

 

Γραμματεία, προετοιμασία, αναμονή.

  Για άλλη μια φορά συγκινητική η ανταπόκριση των εθελοντών που προσήλθαν και πρόσφεραν λίγο από το αίμα τους, μεταξύ αυτών 3 νέα μέλη προστέθηκαν, τους καλωσορίζουμε και τους ευχαριστούμε.

 

 

Αιμοδοτούν, από αριστερά, Βάσω Βουζελάκη, Μάλαμα Κεραμιδά και γιος της Βασίλης Κόκκινος, για πολλοστή φορά, γεροί να είναι.

   Τα νέα μέλη είναι η κα Σταυρούλα Γιαννακίδου(Πρόεδρος τοπικής κοινότητας Άσπρου), η κα Χρύσα Τύπη(μέλος του Δ.Σ. του Συλ. “Ανατολική Ρωμυλία” Άσπρου) και ο κος Περχανίδης Αθανάσιος από το Μικρό Δάσος.

 

 

Το νέο μέλος και Πρόεδρος της τ.κ. Άσπρου(για 3η συνεχή θητεία) κα Σταυρούλα Γιαννακίδου, στα αριστερά της ο σύζυγός και αιμοδότης μας κος Σταύρος Μάγγος,   ο γράφων και η κα Ιωάννα Δροσαλάκη. 

 

Το νέο μέλος της Τράπεζας μας και μέλος του Δ.Σ. του Συλ. "Ανατολική Ρωμυλία" Άσπρου κα Χρύσα Τύπη  

 
  Ευχαριστούμε τον γιατρό κο. Αθανάσιο Γιακαμόζη και τις κυρίες Σοφιά Διαμαντίδου, Ιωάννα Δροσαλάκη και Ελένη Τούλια του Τμήματος Αιμοδοσίας του Ν.Γ.Νοσοκομείου Κιλκίς για την άψογη για άλλη μια φορά συνεργασία τους.

 

Αποστολή εξετελέσθη, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ όλο το προσωπικό του Τμήματος Αιμοδοσίας του Ν.Γ.Νοσοκομείου Κιλκίς για την άψογη συνεργασία. 

   Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ τις κυρίες Βασιλειάδου Ιωάννα, Βουζελάκη Βάσω, Γιαννακίδου Σταυρούλα, Δελησταύρου Ζωή, Ζαβουδάκη Γεωργία, Καλαϊτζή Πανωραία, Μενεξιά Κυριακή, Συκούδη-Γαϊτανάκη Στέλλα, Παρπουτσιάδου Ντίνα, Τσιτουρούδη Γεωργία, Τύπη Χρύσα και τους κύριους Μαυρομάτη Παναγιώτη(Τεχνικό Γραφείο), Παπαδόπουλο Στέργιο, Παπά Λουκά, Σιάνα Ιωάννη, Παναγιωτίδη Γεώργιο και τον κύριο Χαμουρούδη Σάκη για τις προσφορές τους.

  Τέλος ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στις κυρίες Σταυρούλα Γιαννακίδου και Χρύσα Τύπη για την διαρκή παρουσία και βοήθειά τους, σε όλη τη διάρκεια της διεξαγωγής της Αιμοδοσίας και στο ιδρυτικό μέλος της Τράπεζας Αίματος κο Γουδαμάνη Παναγιώτη για τη βοήθειά του. 

 

  Η επόμενη Αιμοδοσία της Τράπεζάς μας (35η) θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου 2024 στο Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο του Αξιοχωρίου.

 Όσοι από τα μέλη επιθυμούν να αιμοδοτήσουν μπορούν να το κάνουν προσερχόμενοι σε οποιοδήποτε Κρατικό Νοσοκομείο δηλώνοντας για την Τράπεζά μας, με κωδικό αριθμό 11688

* Φωτό του Π. Γουδαμάνη και Ν. Πετρίδη

Υπ. Συντονισμού της Τράπεζας

Βασίλης Αθανασιάδης      

Η ώρα της έμπρακτης αγάπης... έφτασε

  Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία, τους μήνες  Φεβρουάριο και Αύγουστο, μεγάλες ελλείψεις σε αίμα με συνέπεια αναβολές προγραμματισμένων χειρουργείων στα Νοσοκομεία μας.

    Η Τράπεζα αίματος Άσπρου - Αξιοχωρίου, για άλλη μια φορά δίνει το παρόν και καλεί τα μέλη και όσους επιθυμούν να γίνουν μέλη της Τράπεζας μας, να δώσουν το παρόν κατά την 34η αιμοδοσία που θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άσπρου την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου.

Χρέος όσων μπορούν, να προσέλθουν για να βοηθήσουν τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας.

 

Υπεύθυνος Συντονισμού

Βασίλης Αθανασιάδης

 

 

Η Αγάπη στην πράξη, 18ος χρόνος προσφοράς ζωής.

 Τράπεζα Αίματος Άσπρου-Αξιοχωρίου

  Τέτοιες μέρες πριν από 17 χρόνια με πρωτοβουλία του Π.Α.Σ. ΔΟΞΑ Άσπρου αποφασίστηκε η επαναλειτουργία της τράπεζας αίματος ΆΣΠΡΟΥ στην οποία μετέπειτα συνέπραξε και το ΑΞΙΟΧΏΡΙ και συνεχίζει πλέον ως μία και ενιαία και για τα δύο γειτονικά χωριά του Δήμου μας.
  Αφορμή ήταν η απώλεια ενός πολύ αγαπητού συναδέλφου (Σιδηροδρομικού) και φίλου του αλησμόνητου Λευτέρη Γιώρτσου που έδινε την "ψυχή" του για τον τόπο του και ιδιαίτερα για την “Δόξα” Άσπρου. Η μεγάλη ανάγκη σε αίμα τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ήταν η αιτία και η επιμονή του φίλου Παναγιώτη Γουδαμάνη να αναλάβω την επανασύσταση της “Τράπεζας Αίματος¨, έτσι ξεκινήσαμε με την πραγματοποίηση της πρώτης αιμοδοσίας στις 4 Φεβρουαρίου 2007. Από τότε μέχρι σήμερα πραγματοποιήθηκαν 33 προγραμματισμένες αιμοδοσίες σε Άσπρο και Αξιοχώρι, συγκεντρώθηκαν 908 φιάλες αίματος και χορηγήθηκαν 836 φιάλες για τις ανάγκες 383 ασθενούντων συνανθρώπων μας από Άσπρο και Αξιοχώρι,σήμερα η “Τράπεζα” αριθμεί 169 μέλη εθελοντές αιμοδότες.
   Το σημαντικότατο αυτό κοινωνικό έργο οφείλεται στην άψογη συνεργασία του Πολιτιστικού Συλλόγου “Ανατολική Ρωμυλία” Άσπρου, της Τοπικής Κοινότητος Άσπρου, του Πολιτιστικού Συλλόγου “Αμυδών” Αξιοχωρίου και της Τοπικής Κοινότητος Αξιοχωρίου με τον γράφοντα και υπεύθυνο συντονισμού της “Τράπεζας Αίματος”.

34η Αιμοδοσία. 

  Την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024 στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άσπρου, από τις 10:00 μέχρι και τις 12:30 θα πραγματοποιηθεί η 34η Αιμοδοσία των μελών της "Τράπεζας Αίματος" Άσπρου - Αξιοχωρίου.

   Καλούνται τα μέλη και όσοι επιθυμούν να γίνουν μέλη της Τράπεζας να προσέλθουν τις συγκεκριμένες ώρες και στο χώρο, για να προσφέρουν λίγο από το αίμα τους, για τον πάσχοντα συνάνθρωπο μας.

Οι ανάγκες σε αίμα είναι μεγάλες και διαρκείς,

 η Τράπεζά μας για άλλη μια φορά δίνει το παρόν.

   Τα τηλέφωνα επικοινωνίας με τους υπευθύνους 

αναγράφονται στο κάτω μέρος της αφίσας.

 

 

 

  * Παρακαλούμε για την κοινοποίηση της αφίσας.

 

Αθανασιάδης Βασίλης          

Σαν σήμερα το ναυάγιο…Χειμάρρα

   Ακριβώς πριν 77 χρόνια, σαν σήμερα ήταν 19 Ιανουαρίου του 1947, όταν λίγο πριν το μεσημέρι μαθεύτηκε το τραγικό γεγονός του ναυαγίου του Επιβατηγού-πλοίου Χειμάρρα, το οποίο είχε αποπλεύσει από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης το πρωί της 18ης Ιανουαρίου .
Λίγο μετά της 04:00 τα ξημερώματα της 19ης Ιανουαρίου, εκεί στο Νότιο Ευβοϊκό βυθίστηκε το Χειμάρρα, πέρνωντας μαζί του στο βυθό εκατοντάδες ταξιδιώτες.

    Στις 18 Ιανουαρίου του 1947, ο Ανδρέας Κρουκλίδης (Πολυκαστρινός) μαζί με την Κίτσα την ¨Αθηναία¨(συγγενή του) και την 2χρονη κορούλα της και πολλοί άλλοι Κιλκισιώτες, ταξίδευαν από Θεσσαλονίκη για Αθήνα με το επιβατικό πλοίο Ε/Γ “Χειμάρρα¨.

Επιβατικό πλοίο (ατμήλατο) Ε/Γ “Χειμάρρα¨.
Γραμμή Πειραιάς -Θεσσαλονίκη- Πειραιάς

  Το επιβατηγό-ατμόπλοιο Ε/Γ“ΧΕΙΜΑΡΡΑ” ήταν το τελευταίο ατμόπλοιο της Ελληνικής ακτοπλοΐας, το προηγούμενο όνομα του ήταν “HERTHA” και ναυπηγήθηκε το 1905. 

  Το 1946 παραχωρήθηκε στην Ελληνική κυβέρνηση με τις “Γερμανικές επανορθώσεις” και μετά από σύντομες επισκευές τοποθετήθηκε στην ακτοπλοϊκή γραμμή Πειραιά- Θεσσαλονίκης- Πειραιάς

SS Hertha (de) 

Ναυπηγήθηκε το 1905 στο ναυπηγείο Stettiner Oderwerke.

   Το μοιραίο-τελευταίο ταξίδι του έγινε στις 18 Ιανουαρίου το 1947 από Θεσσαλονίκη για Πειραιά, με πλήρωμα 86 άνδρες και 530 επιβάτες από τους οποίους 286 ιδιώτες και 244 στρατιώτες και χωροφύλακες ανάμεσα τους ο Ανδρέας, η Κίτσα η “Αθηναία”και το 2χρονο κοριτσάκι της, καθώς και αρκετοί σιδηροδέσμιοι (*αριστεροί) που μεταφέρονταν από την Μακεδονία στα ξερονήσια για “αναγκαστικές διακοπές”, Μακρόνησος, Άη Στράτης κ.α..

   Λόγω των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, ο καπετάνιος επέλεξε την διαδρομή μέσω του Ευβοϊκού κόλπου, περνώντας και από την Χαλκίδα (στενό του Ευρίπου), μέχρι τις 04:00 της 19 Ιανουαρίου 1947 όλα βαίνουν καλώς οπότε γίνεται αλλαγή βάρδιας.

   Το πλοίο πλέει στον νότιο Ευβοϊκό κόλπο ανάμεσα Νέα Στύρα και την Αγία Μαρίνα κοντά στις νησίδες Βερδούγια έχουν περάσει μόλις 10 λεπτά από τη στιγμή που έγινε η αλλαγή της βάρδιας, όταν ένας τρομερός θόρυβος ταράζει την ησυχία της νύχτας, το πλοίο σείεται απ άκρη σ΄ άκρη, τα φώτα σβήνουν, ξυπνούν οι επιβάτες, και έντρομοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί!

   Το πλοίο μπάζει νερά και ο κόσμος πανικόβλητος προσπαθεί να μπει σε βάρκες, να βρει σωσίβια και ότι άλλο μπορεί να τον βοηθήσει αφού σε λίγο πέφτουν στη θάλασσα. Βάρκες αναποδογυρίζουν, κόσμος πνίγεται, στα κρύα νερά του Ευβοϊκού πολλοί δεν ξέραν κολύμπι.

Θέση ναυαγίου του Ε/Γ“ΧΕΙΜΑΡΡΑ” στο νότιο Ευβοϊκό.

  Ο απολογισμός του πολύνεκρου αυτού ναυαγίου που ονομάστηκε ”Ελληνικός Τιτανικός” στο σύνολο 616 ατόμων που επέβαιναν, διασώθηκαν μόνο 221, μεταξύ αυτών είναι ο Ανδρέας Κρουκλίδης και η Κίτσα η “Αθηναία” αλλά και ο μετέπειτα διατελέσας Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Ντίνος Κοσμόπουλος.

Βασίλης Αθανασιάδης