Όταν τα τρένα κυκλοφορούσαν στον Έβρο.

 

Αυτοκινητάμαξα MAN (Δρομολόγιο 1695)

Ετοιμάζεται για αναχώρηση από τον χιονισμένο Σ.Σ. Δικαίων.

Τελικός προορισμός η Αλεξανδρούπολη (Ιανουάριος 1995).

 Φωτογραφία: Κώστας Κακαβάς

Από το ημερολόγιο του 2025, του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου

  Αρχές Ιανουαρίου του 1970 και αφού ολοκλήρωσα την εκπαίδευση μου στη Σχολή Σταθμαρχών των Σ.Ε.Κ. στην Αθήνα (Λιοσίων 301) και στη συνέχεια την πρακτική εκπαίδευση στους Σταθμούς του Πολυκάστρου και της Ειδομένης, ένα βράδυ με την ξακουστή αμαξοστοιχία "ΈΒΡΟΣ", ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι για τη Νέα Ορεστιάδα, όπου θα αναλάμβανα υπεύθυνη υπηρεσία ως βοηθός Σταθμάρχη.

  Μετά από ολονύχτια διαδρομή, το ταξίδι με τον τότε καρβουνιάρη από Θεσσαλονίκη μέχρι την Ν. Ορεστιάδα κράτησε πάνω από 8 ώρες, πολλές φορές και 10 ώρες.

   Έτσι από το ένα άκρο σύνορο της χώρας μας, βρέθηκα στο άλλο άκρο εκεί ψηλά στα βορειοανατολικά σύνορα της πατρίδας μας και στο τελευταίο αστικό κέντρο του Νομού Έβρου την Νέα Ορεστιάδα.

 

Άνοιξη 1970 πίσω από την υπηρεσιακή κατοικία στην οποία διέμενα.

  Σ.Σ Νέας Ορεστιάδος

Σήμερα, δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά τα κτίρια του 1872

   Πόλη πανέμορφη και νεότατη ηλικιακά αφού δεν είχε συμπληρώσει ούτε 50 χρόνια από την δημιουργία της, οι κάτοικοί της πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και συγκεκριμένα από την απέναντι περιοχή της Αδριανούπολης (Κάραγατς), με τέλεια ρυμοτομία, υπέροχη μεγάλη πλατεία με τις χαρακτηριστικές τότε τσιμεντένιες βάρκες και τους ευθείς δρόμους (Κωνσταντινουπόλεως, Αγίων Θεοδώρων κ.α.).

 

Κεντρική πλατεία Νέας Ορεστιάδος  

 

Λίγο πριν νυχτώσει στην κεντρική πλατεία, στη Νέα Ορεστιάδα

  Εκεί πρωτοανέλαβα υπεύθυνη υπηρεσία στις 11 Ιανουαρίου 1970, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, με πρώτο Προϊστάμενο (Κεντρικό Σταθμάρχη) τον Νίκο Τσακίρη και παλαιότερους συναδέλφους, Πέτρο Λαζαρίδη, Θανάση Κεραμόπουλο, Φώτη Μακρή, Χριστόδουλο Φωτιάδη και κλειδούχους τους αδελφούς Αρβανιτίδη, τον Αντωνιάδη(πατέρα του αργότερα Σταθμάρχη Αντώνη Αντωνιάδη που δυστυχώς έφυγε πρόωρα) και πολλούς άλλους.
  Την ίδια περίοδο στον Σ.Σ. Χειμωνίου Σταθμάρχης ήταν ο Κώστας Καλογιαντζίδης, στη Νέα Βύσσα ο Κώστας Παπαγγέλου, στο Κάραγατς ο Τάσος Παναγιωτόπουλος (Χάμουτζης) και στα Δίκαια, Κεντρικός Σταθμάρχης ο Παναγιώτης Λογαράς και οι Γιάννης Αθανασιάδης και Άγγελος Τσιντερής.
  Μη έχοντας οικογενειακές υποχρεώσεις με εξαίρετους φίλους και συναδέλφους και ιδιαίτερα με τον αλησμόνητο Θωμά Κόνταρη, πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου και επισκέφθηκα όλα τα χωριά του βόρειου Έβρου.

 

Στην "παραλία" της Νέας Ορεστιάδος, στα ταβερνάκια πάνω από τον Σ.Σταθμό με φίλους και συναδέλφους, 5ος από δεξιά ο αλησμόνητος Θωμάς Κόνταρης και 6ος ο γράφων.

  Με έδρα την Νέα Ορεστιάδα και αργότερα το Διδυμότειχο (με προϊστάμενο τον αλησμόνητο Νίκο Δούρβα) εργάστηκα ως επίκουρος για την χορήγηση των ρεπό στους συναδέλφους στους Σταθμούς Πέπλο, Λαγυνά, Λάβαρα, Χειμώνιο, Νέα Βύσσα, Κάραγατς (Αδριανούπολη), Δίκαια και Σβίλενγκραντ(Βουλγαρία).
  Αυτά μέχρι την άνοιξη του 1974 που επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη (Ά Επιθεώρηση) μέχρι της 14/10/74,  στον Άσπρο  από 15/10/74 έως 16/08/78 και τέλος στο Πολύκαστρο από 17 Αυγούστου 1978 μέχρι την 31 Μαΐου 1999 που υπέβαλα την παραίτησή μου από τον Ο.Σ.Ε..

 Η αρχή του Σιδηροδρόμου στον Έβρο

  Στα 1872, ολοκληρώθηκαν τα έργα, κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης - Ανδριανούπολης(Εντιρνέ) και Πυθίου - Αλεξανδρούπολης(Δεδέαγατς) που ήταν η έξοδος προς την θάλασσα, αυτό το έργο ήταν και η απαρχή της δημιουργίας της πόλης της Αλεξανδρούπολης.

  Η πὀλη της Αλεξανδρούπολης, θα αναπτυχθεί πάνω στον σχεδιασμό τον οποίον εκπόνησαν οι τεχνικοί του Ρωσικού Στρατού, που έφτασαν μέχρι εκεί κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877 - 1878. 

 Μάρτυρας της σειράς των έργων που προώθησε η Οθωμανική Κυβέρνηση για την κάλυψη των αναγκών της αυξανόμενης κίνησης των ατμόπλοιων στο μικρό λιμάνι του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη), είναι ο ιστορικός φάρος έμβλημα της πόλης πού μέχρι και σήμερα αποτελεί μνημείο - σύμβολο, δεμένο με το ιστορικό παρελθόν της πόλης.

  Τα Δίκαια 

    Στο βόρειο τμήμα του Νομού Έβρου, που από δυτικά προς τα ανατολικά ρέει ο Άρδας ποταμός, και χύνεται στον ποταμό Έβρο είναι το γνωστό "Τρίγωνο του Έβρου" με σημαντικότερο ημι-αστικό κέντρο (κεφαλοχώρι), τα Δίκαια, ο δε Σιδηροδρομικός Σταθμός των Δικαίων ήταν εξίσου σημαντικός.

 

 Πάνω δεξιά το "Τρίγωνο" του Έβρου.

 

Τα Δίκαια του Έβρου είναι χωριό, στα βόρεια σύνορα της χώρας με τη Βουλγαρία και σηματοδοτούν το τέλος της σιδηροδρομικής γραμμής επί ελληνικού εδάφους. Το χωριό βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα βόρεια της Ορεστιάδας, δίπλα στον ποταμό Έβρο. Είναι κεφαλοχώρι της περιοχής με δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες, καθώς πριν από τη συνένωση των Δήμων με τον «Καλλικράτη» τα Δίκαια αποτελούσαν έδρα του πρώην Δήμου Τριγώνου. Οι περισσότεροι κάτοικοι των Δικαίων προέρχονται από το Καβακλί, το σημερινό Τοπόλοβγκραντ της Βουλγαρίας.

 

  Όταν κυκλοφορούσαν τα τρένα των Σ.Ε.Κ./Ο.Σ.Ε. και των T.C.D.D. (Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları - Κρατικοί Σιδηρόδρομοι της Δημοκρατίας της Τουρκίας, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, τα Δίκαια έσφυζαν από ζωή, αλλά και όλο το Σιδηροδρομικό Δίκτυο, από το Ορμένιο μέχρι την Αλεξανδρούπολη.

  Σήμερα,

 μόνο θλίψη προκαλεί η εγκατάλειψή του Σιδηροδρόμου,

 στον Έβρο και σε όλη τη Θράκη. 

    

 

Βασίλης Αθανασιάδης