Αργώς έρθαμε... Καλά Χριστούγεννα.

  

Ο Παλαιός Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου   

Το ξύπνημα 

 Άγρια χαράματα, ἐξω σκοτάδι-πίσσα, κρύο τσουχτερό, Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 1956, ξημέρωμα Χριστουγέννων,το ηλεκτρικό ρεύμα δεν έχει έρθει ακόμα, άργησε άλλα 5 χρόνια,οι δρόμοι είναι θεοσκότεινοι στη μικρή μας πόλη, το Πολύκαστρο. 

  Η αλησμόνητη μητέρα μου, η Κλεοπάτρα(1915-1989), με σκουντάει απαλά στον ώμο και μου ζητάει να ξυπνήσω, να σηκωθώ και να ντυθώ, για να συνοδεύσω την γειτόνισσα και θεία μου (σύζυγος του αδελφού της γιαγιάς μου Βασιλικής, του Σάββα) Μαρία Κρουκλίδου, το γένος Σπυρίδη(1893-1967), στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος για την λειτουργία των Χριστουγέννων.

  Εγώ παρ'ότι νύσταζα, δεν αρνήθηκα στο κάλεσμα της μητέρας μου για να σηκωθώ, γιατί την προηγούμενη ημέρα που λέγαμε τα κάλαντα,για πολλές ώρες και σε πολλές γειτονιές, η σακούλα μας(ντορβάς) είχε γεμίσει με καλούδια που υπήρχαν την τότε εποχή όπως καρύδια, λεφτοκάρυα, μανταρίνια, φιρίκια, ξυλοκέρατα, ξερά σύκα κ.α., όμως η θεία Μαρία, μου έδωσε το μεγαλύτερο φιλοδώρημα, 2 ολόκληρες δραχμές.

Η διαδρομή μας

  Με ένα μικρό φακό μπαταρίας εγώ και ένα φαναράκι στο χέρι η θεία Μαρία, ξεκινάμε μέσα στα μαύρα σκοτάδια, από τη γειτονιά μας, τη σημερινή οδό Δαβάκη(τότε δεν είχαν ονόματα οι δρόμοι μας), για την Εκκλησία.

  Παρά την περιορισμένη ορατότητα, το δρόμο τον ξέραμε και με κλειστά μάτια, εγώ γιατί την διαδρομή αυτή την έκανα καθημερινά για το σχολείο και η θεία Μαρία γιατί δεν έλειπε ποτέ από την Εκκλησία είτε ήταν μικρή είτε μεγάλη γιορτή, ήταν πολύ θρησκευόμενη.

  Στην πρώτη γωνία, "Εθνικής Αμύνης" και "Δαβάκη" το μπακάλικο του κ. Αντώνη Οικονόμου, λίγο πιο πάνω στην οδό "Κιλκισίου" και "Πὀντου" το καροποιείο των αδελφών Καμπουρούδη (Δήμος και Βαϊος) στη συνέχεια στην γωνία "Κιλκισίου" και "Μιαούλη" το καφενείο του Αντρέα Λάζου και του γιου του Θανάση (Θανασός), λίγο παραπάνω στην γωνία "Κιλκίς"και "Θεμιστοκλέους" το φαρμακείο του Τερζάνη και αμέσως μετά στην πλατεία το Παντοπωλείο του Χρήστου Ακοκαλίδη, μια ανάσα απόσταση "Κιλκισίου"και "Θερμοπυλών" "τη Σαχπάζ η γωνία", η κατοικία της οικογένειας Σαχπαζίδη, τελευταίο "τ΄οσπίτ τη Πανίκα" Παναγιώτη Βασιλειάδη(1890-1993) και φτάσαμε στην Αγία Τριάδα.

  Σε όλη μας τη διαδρομή, την απόλυτη ησυχία, διέκοπταν αραιά και πού γαβγίσματα  σκύλων, που τότε υπήρχαν σε όλες τις αυλές αλλά και κοκόρια που προανάγγελλαν το ξημέρωμα της ημέρας των Χριστουγέννων.

Κλειστή η Εκκλησία

  Εμείς, φτάσαμε στην Εκκλησία, αλλά ψυχή πουθενά, η Εκκλησία θεοσκότεινη, η πόρτα κλειδωμένη, βλέπεις εκείνο τον καιρό ούτε εγώ που ήμουν μικρός ούτε η θεία Μαρία είχαμε ρολόγια χειρός και φυσικά ούτε και κινητά τηλέφωνα όπως έχουμε σήμερα, για να μπορούμε να ξέρουμε την ώρα.

  Αφού περιμέναμε περί τα 10 λεπτά και δεν φαίνεται καμία κίνηση, το κρύο έτσουζε και τα πόδια μου άρχισαν να παγώνουν, τότε λέω τη θεία Μαρία "..τώρα τι κάνουμε;" και η θεία Μαρία μου λέει " ..ως φαίνεται ΑΡΓΩΣ ΕΡΘΑΜΕ και η εκκλησία εσχόλασεν, θα κλώσκουμες οπίς" (όπως φαίνεται ήρθαμε αργά (αργήσαμε) και η Εκκλησία σχόλασε, θα γυρίσουμε πίσω)

 Ο κυρ-Μανώλης, ο επίτροπος

    Ετοιμαζόμαστε πλέον να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, όταν ακούμε βήματα και ένας άνθρωπος με φαναράκι στο χέρι, να κατηφορίζει την σημερινή οδό "Αγίας Τριάδος", ήταν ο Μανώλης Παμποράκης ο Παντερμαλής(1897-1994), ο οποίος ήταν επίτροπος στην Εκκλησία και ερχόταν να ανοίξει τον Ναό για τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων.

  Μόλις μας είδε ο κυρ Μανώλης μας λέει "..εδώ κοιμηθήκατε; Τι ώρα ήρθατε; Η λειτουργία ξεκινάει στις 6 ώρα, τώρα περιμένω και τον Παπα-Φώτη, ελάτε μέσα στην εκκλησία για να ζεσταθείτε". 

 Εμείς τελικά είχαμε φτάσει πολύ νωρίτερα στην εκκλησία, κατά τις 5 και μισή. 

 Όλο αυτό το περιστατικό συνέβη την Τρίτη 25 Δεκεμβρίου του 1956, ξημέρωμα Χριστουγέννων πριν από 69 χρόνια στη μικρή μας πόλη.

 Ο Παπα-Φώτης

Ο μακροβιότερος ιερέας στην ιστορία του Πολυκάστρου ήταν ο αλησμόνητος (Πόντιος από το Κάρς) Παπά-Φώτης Βασιλειάδης, από το 1931 έως τον Μάρτιο του 1941 στον Ι.Ν. του Αγίου Αθανασίου και από το Πάσχα του 1941 έως και το 1957 (τον θάνατο του) στον Ι.Ν της Αγίας Τριάδος.

Αυτός ήταν εφημέριος κατά την έναρξη των εργασιών ανέγερσης της νέας Εκκλησίας το 1934 και καθ΄όλη την διάρκεια της ανέγερσης, αυτός ήταν που λειτούργησε για πρώτη φορά το Πάσχα του 1941 και αυτός ήταν και στην τελετή των εγκαινίων που έγινε στις 2 Μάιου το 1950.

 
Ο Παπα-Φώτης ήταν ο μοναδικός ιερέας στο Πολύκαστρο που παρέμεινε φύλακας του Ι. Ναού και μετά το θάνατο του αφού ετάφη σύμφωνα με την παράδοση πίσω από το Ιερό του Ναού και μπροστά από το σπίτι του, όπου και παρέμεινε εκεί από το 1957 έως την κατεδάφιση του ναού το 1998, επί 41 χρόνια, περιμένοντας την ολοκλήρωση του νέου Ναού για να ενταφιαστή και πάλι πίσω από το Ιερό.

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΈΘΕΝ, ΧΑΡΑ ΣΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ 

ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Βασίλης Αθανασιάδης

Ο Αδάμος και η Σιταριά... 91 χρόνια.

  Την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025, αποχαιρετίσαμε για πάντα τον Αδάμ (Αδάμο) Αντωνιάδη, που μας άφησε στα 91 του χρόνια. 

  Εκεί στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σιταριάς ήταν όλοι, συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί για να του πουν το τελευταίο αντίο.

  Ο Αδάμ ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Περικλή και της Φανής Αντωνιάδου, ο οποίος γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1934 στην πόλη της Καβάλας και σε ηλικία τεσσάρων μηνών, με τους γονείς του και τα άλλα τρία μεγαλύτερα αδέρφια του (Ηλίας, Άννα και Σοφία) μετ΄ εγκαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1934, στις Νέες Καβάλες που δημιουργήθηκαν στις αποξηρανθείσες γαίες των Λιμνών Αρτζάν-Αματόβου.

 

 

Η πόλη της Καβάλας σήμερα, γενέθλιος τόπος του Αδάμου.

 

Ο Σιδ.Σταθμός της Δράμας, από εδώ τον Αύγουστο του 1934 οι 62 οικογένειες Καβαλιωτών, με τον καρβουνιάρη ξεκίνησαν το ταξίδι για τη νέα τους πατρίδα την Σιταριά, ανάμεσα τους και ο 4μηνών Αδάμος. 

 

Μια ιστορική φωτογραφία Καβαλιωτών, πριν μετεγκατασταθούν στα μέρη μας, όρθιος με γιλέκο και ευδιάκριτη την αλυσίδα ωρολογίου ο πάτερ φαμίλιας, Περικλής Αντωνιάδης, πατέρας του Αδάμου. 

   Η οικογένεια του Περικλή Αντωνιάδη μαζί με άλλες 61 οικογένειες, εγκαταστάθηκαν στην Νέα Καβάλα 62,  την γνωστή σε όλους Σιταριά, της Κοινότητας Λιμνοτόπου.

  Εδώ ο Αδάμος, με τους γονείς του τα 3 μεγαλύτερα αδέρφια του, αλλά και τα άλλα 2 που γεννήθηκαν στην νέα πατρίδα, την Κλεαρέτη και τη Μαρία, έζησαν όλοι μαζί, ενωμένοι σαν μια γροθιά και αγαπημένοι, εργαζόμενοι στους αγρούς που δόθηκαν, 50 στρέμματα σε κάθε οικογένεια, για την γεωργική τους αποκατάσταση.

   Εδώ έζησαν τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και του τραγικού εμφυλίου πολέμου, λίγο πριν την απελευθέρωση, η οικογένεια έχασε τον Αρχηγό της τον Περικλή Αντωνιάδη, ο οποίος από το 1936 και μέχρι το 1944 διετέλεσε πάρεδρος της Σιταριάς, όταν αυτή και ο Χρυσόκαμπος διοικητικά ανήκαν στην Κοινότητα Βαφειοχωρίου.

  Ο Αδάμος στα 1960 στα 26 του χρόνια νυμφεύθηκε την συγχωριανή του  Έφη Βυζίκα  με την οποία απέκτησαν 2 υπέροχα παιδιά τον Περικλή και την Φανή, που διακρίνονταν για την εντιμότητα, το ήθος, την ευγένεια και την αγάπη προς τις Ελληνοχριστιανικές αξίες και ιδιαίτερα προς τις Ποντιακές παραδόσεις.

   Πάνω από 45 χρόνια ήταν ενεργά μέλη του Ποντιακού Συλλόγου Πολυκάστρου και Περιχώρων "Οι Ακρίτες" και έδιναν το παρόν τους, σε κάθε εκδήλωση του Συλλόγου.

 

Οι Αμαζόνες των "Ακριτών", αρχές δεκαετίας του 1980, στην Πηγή(Ίσβορο), στο άκρο δεξιά η Φανούλα Αντωνιάδου, κόρη του Αδάμου.

  Ο ίδιος ο Αδάμος με την αλησμόνητη σύζυγό του Έφη, τα παιδιά του ο Περικλής και η Φανούλα, αλλά  και τα αγαπημένα του εγγόνια, παιδιά του Περικλή η Έφη, η Αννούλα και ο βενιαμίν Αδάμ ήταν πάντα κοντά στον Σύλλογο.

 

 

28η Οκτωβρίου 1998. Αμέσως μετά την παρέλαση.

  Το τμήμα των "Ακριτών", χαρακτηριστικό με παραδοσιακές στολές παρήλασαν ενήλικες.
   Από αριστερά: Γιάννης Θωμαϊδης( Ακροπόταμος), Μιχάλης Παναγιωτίδης(Κορώνα), Νίκος Σιάνας(πρόεδρος τότε των "Ακριτών"), Κτενίδης,
  Στο κέντρο μπροστά: ο αείμνηστος, επίτιμος Πρόεδρος Χρήστος Αδαμίδης και δίπλα του ο αείμνηστος Ηλίας Αντωνιάδης (Σιταριά), δίπλα στο λάβαρο Νίκος Αθανασιάδης και Περικλής Αντωνιάδης (Σιταριά) μετά της συζύγου του, Ελπἰδας Μέρμηγκα. 

Στο άκρο δεξιά ο γράφων.

 

  Τα τρία εγγόνια, παιδιά του Περικλή ήταν μέλη των χορευτικών τμημάτων των "Ακριτών"  και μάλιστα η Έφη σε πολύ μικρή ηλικία μετείχε τον Αύγουστο 2000 στην πολυήμερη εκδρομή του Συλλόγου στην Κάτω Ιταλία (Magna Grecia).

 

 

Η οικογένεια του Περικλή Αδ. Αντωνιάδη, εκλεκτά μέλη των "Ακριτών" Πολυκάστρου.

 

   Ο γιος του Αδάμου, ο Περικλής ήταν μέλος της Τράπεζας Αίματος των "Ακριτών", πολυαιμοδότης και βραβευμένος για την προσφορά αίματος.

  Ο αλησμόνητος Αδάμος στις 14ης Αυγούστου του 2024, στα πλαίσια του εορτασμού των 90 χρόνων(1934 - 2024), από την εγκατάσταση των Καβαλιωτών στα μέρη μας, τιμήθηκε από την Πρόεδρο της Κοινότητας Λιμνοτόπου κ Μαρία Κρίτη σαν ένας από τους λίγους επιζώντες, ΝεοΚαβαλιώτες συνδημότες μας, που γεννήθηκαν στην πόλη της Καβάλας.

 

14 Αυγούστου 2024.

Η κ. Μαρία Κρίτη επιδίδει τιμητική πλακέτα στον Αδάμο Αντωνιάδη.

 

  Εκείνο που αξίζει να τονίσουμε είναι ότι ο Αδάμ Π. Αντωνιάδης επί 91 χρόνια δεν εγκατέλειψε ποτέ την Σιταριά, από τον Αύγουστο του 1934 μέχρι και πριν λίγες ημέρες που μας άφησε για πάντα και σήμερα αναπαύεται σε κοινό τάφο με την αγαπημένη του σύζυγό Έφη με την οποία πορεύθηκαν στη ζωή, στις χαρές και στις λύπες για 64 χρόνια  στα κοιμητήρια της Σιταριάς.

 

 Αλησμόνητε Αδάμο, καλή ανάπαυση, καλό παράδεισο, εκεί παρέα με την σύζυγό σου Έφη.

Ελαφρύ να είναι το χώμα της Σιταριάς που τόσο αγάπησες και σήμερα σας σκεπάζει

 

 

 Βασίλης Αθανασιάδης   

Επίτιμος Πρόεδρος     

 "Ακριτών" Πολυκάστρου

 

 

Μας άφησε ... και η Νίκη.

Νίκη Σπυρίδου - Κουτσοβίτη

8/1/1941 - 3/12/2025

 

  Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα η Τετάρτη 8η Ιανουαρίου του 1941.

 Κρύο πολύ και χιόνια παντού, στα βουνά αλλά και στον κάμπο, βαρύς χειμώνας, ο Ελληνικός Στρατός και όλος ο Ελληνισμός, ψυχή και σώματι από της 28 Οκτωβρίου του 1940 και για 83η ημέρα, ζει έναν πόλεμο που μας επιβλήθηκε από τους υπερφίαλους-φασίστες γείτονές μας τους Ιταλούς.

  Ο γενναίος Ελληνικός Στρατός, αφού σταμάτησε την επίθεση των Ιταλών και τους έτρεψε σε φυγή, ήδη βρίσκεται μέσα στα χώματα της Βορείου Ηπείρου και συνεχίζει την προέλαση του μέσα στα χιονισμένα βουνά.

 Εκείνη την ημέρα στις 8 Ιανουαρίου 1941, η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία, βομβαρδίζει το λιμάνι της Νεαπόλεως(Νάπολη/Καμπανία/Ιταλία), βυθίζοντας αρκετά Ιταλικά πλοία.

  Στις 8 Ιανουαρίου 1941 πεθαίνει ο Λόρδος  Ρόμπερτ Στίβενσον Σμάιθ Μπέηντεν-Πάουελ, ο ιδρυτής του Προσκοπισμού, στην Κένυα σε ηλικία 84ων ετών.

  Στις 8 Ιανουαρίου 1941, ο κόσμος βρισκόταν στην καρδιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με την Ελλάδα να είναι ένα σημαντικό μέτωπο, λίγο πριν την κλιμάκωση με τη γερμανική εισβολή(6/4/1941).

 

  Η γέννηση της Νίκης.

   Στο νότιο άκρο του Πολυκάστρου, ακριβώς κάτω από τα κτήματα του Ιντρίζ Μπέη και δίπλα από το λιθόστρωτο δρόμο που συνδέει την Αξιούπολη δια της ξύλινης τότε γέφυρας του Αξιού, με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Πολυκάστρου, σε μια παλαιά διώροφη οικοδομή, ιδιοκτησίας της οικογένειας Νικόλαου Σπυρίδη(1902-1982), γεννιέται στις 8 Ιανουαρίου 1941 το τρίτο παιδί, κορίτσι, της οικογένειας από την σύζυγό του Καλλιόπη (1905 - 1993).

   Το κτίριο αυτό το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, ήταν κατασκευή των Οθωμανών και στέγαζε εκεί την προπολεμική χωροφυλακή, λόγω της γειτνίασης του με τον Παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό Καρασουλίου (Πολυκάστρου).

 

Νικόλαος και Καλλιόπη Σπυρίδη.

 Τα άλλα δυο παιδιά της οικογένειας ήταν η Αλεξάνδρα (1928 - 2016) σύζυγος του Χαράλαμπου Πωγωνίδη, που είχε γεννηθεί στη Ρωσία και η Αντιγόνη (1936 - 2023) σύζυγος Φώτη Σιδερά.

 Η οικογένεια του Νικολάου Σπυρίδη, καθώς και των αδελφών του Μιχάλη και Παναγιώτη, αλλά και της αδελφής τους Μαρίας (Σύζυγος Σάββα Κρουκλίδη), ζούσαν στο χωριό Ιβάνοφκα, δίπλα στην πόλη Μπελορετσένσκ του Κρασνοντάρσκι Κραϊ στο Κουμπάν της Ρωσίας, σε μια εύφορη περιοχή της αχανούς αυτής χώρας.

 

το Μπελορετσένσκ στο μέσο του χάρτη.

Στις βόρειες βορειοδυτικές απολήξεις του Καυκάσου.

 

 

Μπελορετσένσκ. 

Μνημείο για τους αγωνιστές-ήρωες του Β΄ Π.Π.

  Στα 1929, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και της σκλήρυνσης των μέτρων κατά της ιδιοκτησίας από τους Μπολσεβίκους(βίαια κολεκτιβοποίηση), χιλιάδες Έλληνες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την χώρα, στην οποία έζησαν δεκάδες χρόνια από τα μέσα του 19ου αιώνα και δημιούργησαν σημαντικές περιουσίες.

  Στις αρχές της 3ης δεκαετίας του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα από το 1930, εκατοντάδες οικογένειες Ελληνοποντίων που ζούσαν στη Ρωσία, καταφθάνουν στην Ελλάδα και αρκετές από αυτές εγκαθίστανται και στο  Πολύκαστρο μεταξύ της οδού Κιλκισίου και της Σιδηροδρομικής γραμμής, στο νότιο τμήμα του Πολυκάστρου. 

  Μεταξύ αυτών και οι οικογένειες των αδελφών Σπυρίδη, Κρουκλίδη, Αθανασιάδη και αρκετές άλλες.

  Όσες οικογένειες ήρθαν μέχρι το 1934, πήραν χωράφια στην αποξηρανθείσα λίμνη Αρτζάν, όπως και η οικογένεια του Νικόλαου Σπυρίδη.

 

Το οικόπεδο του Νικόλαου Σπυρίδη, πατέρα της Νίκης, με αστέρι η θέση του παλαιού σπιτιού της οικογένειας, στο οποίο γεννήθηκε η Νίκη.

 Η φιλομάθεια της Νίκης.

 Η Νίκη μας, που το όνομά της δεν σχετίζεται με κάποιο προγονικό πρόσωπο(γιαγιά), αλλά ήταν επιλογή του νονού και των γονέων της προς τιμήν των στρατευμένων Ελλήνων που εμάχοντο στα βουνά της Βορείου Ηπείρου και επορεύοντο νικηφόρα μέχρι και τον Μάρτιο του 1941 όταν βαφτίστηκε η Νίκη.

 Η Νίκη που τα παιδικά της χρόνια τα έζησε μέσα στην κατοχή και τον εμφύλιο, από μικρή διεκρίνετο για την φιλομάθεια της, αγαπούσε πάρα πολύ τα γράμματα μετά το Δημοτικό σχολείο, συνέχισε στο Γυμνάσιο της Αξιούπολης .

  Αμέσως μετά εισἠλθε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα από το πέρας της Σχολής, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, πήρε την ειδικότητα της Παιδιάτρου, κίνητρό της η αγάπη για τα παιδιά. 

  Έκανε το αγροτικό της στο Πολύκαστρο όπου στη συνέχεια και μέχρι τη συνταξιοδότηση της, είχε δικό της ιατρείο στο Πολύκαστρο, φρόντισε χιλιάδες παιδιά που σήμερα είναι μεγάλοι οικογενειάρχες και την αγαπούσαν ιδιαίτερα όλοι, μικροί και μεγάλοι.

 Συνεργαζόταν με όλα τα ασφαλιστικά ταμεία που τότε ήταν πολλά (ΟΓΑ, ΙΚΑ, ΤΑΠ-ΟΤΕ, ΟΣΕ κ.α.) για όλους και για όλες ήταν η γιατρέσσα η Νίκη η Πολυκαστρινή.

  Η Νίκη από τα νεανικά της χρόνια και την εφηβεία της αλλά και ως φοιτήτρια, τα καλοκαίρια εργαζόταν σκληρά δίπλα στο πατέρα της που καλλιεργούσε τα χωράφια στη λίμνη, για να ανταπεξέλθει στα έξοδα μέχρι να τελειώσει τις σπουδές της.

  Η οικογένεια.

 

Η Νίκη και ο Γιάννης στα νιάτα τους.

 Η Νίκη μας στο δρόμο της ζωής της, στα 27 της χρόνια, ευλογία Θεού, συνάντησε έναν υπέροχο Λακεδαιμόνιο Στρατιωτικό, τον Ιωάννη Κουτσοβίτη, από τους Αγριάνους της Λακωνίας, με τον οποίον συμπορεύτηκαν αρμονικά στη ζωή, με πολύ αγάπη και αλληλοκατανόηση για 54 χρόνια(1968 - 2022).

 

Κάτω ο γενέθλιος τόπος του Γιάννη, Αγριάνοι Λακωνίας και επάνω το Πολύκαστρο, η τελευταία κατοικία της Νίκης και του Γιάννη.

  Απέκτησαν 3 παιδιά τον Παναγιώτη(Πάνος), την Αικατερίνη(Κατερίνα) και την Καλλιόπη(Πόπη), στα οποία δίδαξαν τις αρχές και τις αξίες που πίστευαν και οι ίδιοι οι γονείς τους, την αξιοπρέπεια, την εντιμότητα, το ήθος την θεοσέβεια και τον σεβασμό στις Ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, για τα οποία ήταν πολύ περήφανοι.

 Το ίδιο και τα παιδιά τους, σέβονταν και υπεραγαπούσαν του γονείς τους.

 

Η Νίκη μας με τον γιό της, Παναγιώτη (Πάνο) Κουτσοβίτη.

Ύστερα από 3 χρόνια και 2 μήνες η Νίκη μας έσμιξε και πάλι με τον Γιάννη της, οι ψυχές στα επουράνια και τα σώματα σε κοινό τάφο, μαζί και με τους γονείς της Νίκης.

 Αγαπητή γιατρέσσα Νίκη, αλησμόνητε Γιάννη Κουτσοβίτη,

ΑΙΩΝΙΑ η ΜΝΗΜΗ ΣΑΣ,

ελαφρύ να ναι το χώμα του Πολυκάστρου που σας σκεπάζει.

 Ευχαριστώ θερμά για τις πληροφορίες:

 την Καλλιόπη Σιδερά-Βαφειάδου, ανεψιά της Νίκης

 τον κ. Σταύρο Πωγωνίδη ανεψιό της Νίκης

και τον κ. Πάνο Κουτσοβίτη γιό της Νίκης, τον τελευταίο και για τις φωτογραφίες από το οικογενειακό τους αρχείο.

 

 Βασίλειος Αθανασιάδης