Είμαστε πέντε χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου (Αύγουστος 1949) και η Ελλάδα , η πατρίδα μας, κατεστραμμένη από τον πόλεμο 1940 - 1941 και τον εμφύλιο, προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της.
Χιλιάδες Έλληνες, οι ηττημένοι του εμφυλίου έχουν εγκαταλείψει αναγκαστικά τη χώρα και μετακινήθηκαν προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που ελέγχονται από την Ε.Σ.Σ.Δ..
Όμως την ίδια περίοδο χιλιάδες νέοι, τα παιδιά του μεσοπολέμου, αναζητούν διέξοδο για εργασία και για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, σε ξένους τόπου, μακρινούς.
Ένας απ΄αυτούς, ο πιο μακρινός, προς ανατολάς και στο Νότιο ημισφαίριο της γης είναι η Αυστραλία, όπου υπάρχουν ήδη αρκετές χιλιάδες Ελλήνων κυρίως από τη Νότιο Ελλάδα, την Κρήτη και τα νησιά, ιδιαίτερα δε από τα Δωδεκάνησα, τα οποία μέχρι πριν λίγα χρόνια τα κατείχαν οι Ιταλοί.
Η μακρινή Αυστραλία είχε μεγάλη ανάγκη από εργατικά χέρια και δέχθηκε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από την Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, την Κάτω Ιταλία και από αλλού.
Κατά τη δεκαετία του 1950 θα παρατηρούνταν ένα ισχυρό ρεύμα μετανάστευσης από την Ελλάδα προς την Αυστραλία. Το φαινόμενο αυτό ήταν χαρακτηριστικό της εποχής, καθώς πολλοί Έλληνες αποχαιρετούσαν την πατρίδα τους προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος σε χώρες του εξωτερικού. Το κύμα μετανάστευσης προς την Ωκεανία θα εξυπηρετούνταν σε μεγάλο βαθμό και για αρκετά χρόνια από δύο πλοία των Ελληνικών Μεσογειακών Γραμμών, το «Κυρήνεια» και το «Τασμανία»
(φωτ.: Εθνικά Αρχεία της Αυστραλίας)
(Εγώ "αλίευσα" τη φωτογραφία και το κείμενο από την ιστοσελίδα Pontos news.
Το Δεκέμβριο του 1954, χίλιοι (1000) νέοι, στην πλειοψηφία τους από 19 μέχρι 35 ετών, φεύγουν για την μακρινή την Αυστραλία, ανάμεσα σ΄αυτούς και αρκετοί Πολυκαστρινοί, ὀπως ο Ανδρέας Ευθ. Κρουκλίδης, ο Χαράλαμπος (Χάρης) Ηλιάδης, ο Παναγιώτης Ι. Μαυροδοντίδης, που μόλις είχε κλείσει τα 18 του χρόνια κ.α.
Οι τρεις αυτοί νέοι είναι Ποντιακής καταγωγής, πρόσφυγες από τη Ρωσία που εγκαταστάθηκαν με τις οικογένειές τους στο Πολύκαστρο, μετά το 1937 και δεν είχαν πάρει χωράφια ούτε στη λίμνη Αρτζάν, τα οποία είχαν δοθεί από το 1934, ήταν δηλαδή ακτήμονες, φτώχεια καταραμένη.
Ο Ανδρέας Κρουκλίδης, από μικρό παιδί αγαπούσε τη μουσική και έπαιζε την Γαρμόσκα (garmoshka) και δεν την αποχωριζόταν, έτσι μαζί του στο πολυήμερο ταξίδι που διαρκούσε 23 ημέρες και κάλυπτε μία απόσταση με 9500 μἰλια, μαζί και με άλλους παραδοσιακούς οργανοπαίχτες, διασκέδαζαν τους συνταξιδιώτες - μετανάστες για την μακρινή Αυστραλία.
Ο Ανδρέας στην Αυστραλία, άνοιξε σχολή εκμάθησης, μουσικών οργάνων και απέκτησε σημαντική περιουσία, ἐζησε δε μέχρι τα βαθειά γεράματα του. Τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι την ίδια περίοδο που στην Αυστραλία ήταν χειμώνας, αυτός διέμενε σε ιδιόκτητη κατοικία στο Λιτόχωρο.
Το 1962, ο Στέλιος Καζαντζίδης, μαζί με την πρωτοεμφανιζόμενη Βίκυ Μοσχολιού και τον μπουζουξή Τζόνυ Αγγέλου, έκανε περιοδεία στην Αυστραλία. Η λήξη της ήταν επεισοδιακή, καθώς στο μαγαζί που τραγουδούσαν το κοινό «τα έβαλε» με τη διοργάνωση.
Το Στέλιο Καζαντζίδη μετά από το ατυχές περιστατικό τον φιλοξένησε στο σπίτι του και τον βοήθησε, παντοιοτρόπως ο δικός μας Ανδρέας Ευθ. Κρουκλίδης, πράγμα που δεν το ξέχασε ποτέ ο μοναδικός και αλησμόνητος Στέλιος.
Την ίδια χρονιά 1962, ο Καζαντζίδης μαζί με την Μαρινέλα αυτή τη φορά, επισκέφθηκε το Πολύκαστρο και το πατρικό σπίτι του Ανδρέα για να γνωρίσει και να ευχαριστήσει του γονείς του και ιδιαίτερα τη μητέρα του την κυρα Λίζα.
Το γεγονός αυτό μαθεύτηκε γρήγορα και ιδιαίτερα από εμάς τους πιτσιρικάδες που φοιτούσαμε στο τότε ιδιωτικό Γυμνάσιο(στο χώρο του σημερινού Πολιτιστικού Κέντρου), και στο πρώτο διάλειμμα, όλοι οι μαθητές τρέξαμε στο σπίτι της κυρα Λίζας που ήταν σχετικά κοντά, για να δούμε τον Στελάρα και την Μαρινέλα, ακόμη το θυμάμαι, έγινε χαμός!
* Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπητή Βίκυ Παππά που συνεργάστηκε με τον αλησμόνητο Στέλιο, για τις πληροφορίες.
Βασίλης Αθανασιάδης
.jpg)
