Ιερά Μονή (κοινόβιο) του Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη.

Πεντάλοφος. Δήμου Παιονίας

Σάββατο 28 Ιουνίου, πρωινές ώρες, βρεθήκαμε στην  Ιερά Μονή (κοινόβιο) του Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη.

 Αφορμή το ετήσιο μνημόσυνο του αλησμόνητου εξάδελφου Παναγιώτη Ν. Αβραμίδη (Ζημιάρης), που μας άφησε πρόωρα, ακριβώς πριν ένα χρόνο εκεί στη Γερμανία όπου βρισκόταν και εργαζόταν για αρκετά χρόνια. Το μνημόσυνο "εν στενό" κύκλο, με την παρουσία της συζύγου του Δέσποινας της αδερφής του Αμαλίας και ολίγων φίλων.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ

 Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε σε αυτόν τον μαγευτικό και Ιερό χώρο, στολίδι και κόσμημα του Δήμου μας εκεί στις νοτιοανατολικές παρυφές του καταπράσινου Παϊκου.

   Η Αγιότητα του χώρου και το πανέμορφο του τοπίου, τα έργα των χειρών των ιερομονάχων που διαβιούν εκεί και αξιοποιούν το χώμα, το ξύλο και την πέτρα, δημιουργούν ένα χώρο "απείρου κάλους", ευλογία Θεού.

 

Προσεγγίζοντας στον χώρο του Ιερού κοινοβίου

 

Άποψη των κτισμάτων που η ομορφιά και η αισθητική θυμίζουν Μονές του Αγίου Όρους.

 

 

Στον εσωτερικό χώρο της Ιεράς Μονής του Οσίου Νικοδήμου.

 

Από τα πρώτα κτίσματα της Ιεράς Μονής

 

 Άλλη άποψη απ΄τον εσωτερικό χώρο της Ιεράς Μονής.

 

Φιλοκάλια με άνθη, χώμα, πέτρες και πιθάρια, δια χειρών των διαβιούντων Μοναχών.

 

 Στον τάφο του Καθηγούμενου και κτήτωρος

 της Ιεράς Μονής αλησμόνητου Χρυσόστομου Τσαβδαρίδη.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

 

 

 

*Φωτογραφίες Β.Ι.

 

Βασίλειος Αθανασιάδης

 

 

 

19 Ιουνίου 1913 - Πρίν 112 χρόνια.

 

   Σαν σήμερα πριν από 112 χρόνια ξεκίνησε ο από καιρού αναμενόμενος Β΄Βαλκανικός Πόλεμος, η σύγκρουση της Ελλάδος και της Σερβίας ενάντια στον Βουλγαρικό επεκτατισμό και κυρίως στην επιδίωξη των Βουλγάρων να καταλάβουν την Θεσσαλονίκη.

   Ένας πόλεμος αδυσώπητος, αιματηρότατος, που διήρκεσε 3 ημέρες από τις 19 μέχρι τις 21 Ιουνίου του 1913 που κατελήφθη το Κιλκίς από τα Ελληνικά στρατεύματα και έμεινε στην ιστορία ως  "Η μάχη ΚΙΛΚΙΣ - ΛΑΧΑΝΑ" .

   Το χώμα από τον ΛΑΧΑΝΑ μέχρι το ΚΙΛΚΙΣ και σε όλο το μήκος της κοίτης του Γαλλικού ποταμού, από την ΣΑΝΤΑ, τις ΜΑΝΔΡΕΣ, το ΚΑΜΠΑΝΗ και μέχρι την ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ και από την ΠΙΚΡΟΛΙΜΝΗ, το ΜΑΥΡΟΝΕΡΙ, τα ΑΠΟΣΤΟΛΑΡΙΑ, το ΠΑΛΑΙΟ ΓΥΝΑΙΚΟΚΑΣΤΡΟ, ΚΡΗΣΤΩΝΗ και το ΚΙΛΚΙΣ είναι ποτισμένο με αίμα ΗΡΩΩΝ - ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΩΝ από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό (Αίγυπτος, Η.Π.Α. , Ρωσία, κ.α.) που προσήλθαν και έδωσαν το αίμα τους και την ίδια τους τη ζωή σ

τη μεγαλύτερη μάχη για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ. 

   Το ίδιο σημαντική συμβολή στην νίκη, είχε η ποτισμένη με αίμα των μαχητών της,  10η Μεραρχία, στην ένδοξη διαδρομή της, από τη γέφυρα του Αξιού προς Πευκόδασος(Ορεοβίτσα) - Πλατανιά (Μπαγιάλτσα) όπου έγιναν σημαντικές μάχες και στη συνέχεια προς το Καλλίνοβο και επέκεινα προς τη ΔΟΙΡΑΝΗ.

   Η απαρχή των αιματηρών επεισοδίων και 2 ημέρες πριν την επίσημη έναρξη του πολέμου έγινε από την παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα του ΑΞΙΟΥ που συνέδεε το σταθμό Πολυκάστρου (Καρασουλίου) με το σταθμό της Γουμέντσας(μετέπειτα Αξιουπόλεως), η φρουρά της οποίας δέχθηκε σφοδρή επίθεση ξημερώματα της 17ης Ιουνίου από Βουλγαρικές δυνάμεις από την πλευρά του ΠΕΥΚΟΔΑΣΟΥΣ.

 

Παλαιά γέφυρα Αξιού ποταμού στο ύψος Πολυκάστρου - Αξιουπόλεως(1872-1944).

   Στόχος των Βούλγαρων ήταν η κατάληψη της γέφυρας, για να παρεμποδιστή η διάβαση του ΑΞΙΟΥ απο τις δυνάμεις της 10ης ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ, Διοικητής της οποίας ήταν ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ, αλλά αυτό δεν επετεύχθη χάρη στην σθεναρή αντίσταση των ανδρών της.

   Η μάχη ΚΙΛΚΙΣ - ΛΑΧΑΝΑ έχει γραφεί με “χρυσά γράμματα” στην ιστορία του Ελληνικού Ἐθνους, πάνω από 8,5 χιλιάδες νεκροί και τραυματίες με πολύ μεγάλο αριθμό ανώτερων αξιωματικών και από τις δύο πλευρές.   

 

  Με την λήξη του Β΄Βαλκανικού Πολέμου και την Συνθήκη του Βουκουρεστίου Ιούλιος 1913, τα σύνορα της ΕΛΛΑΔΟΣ επεκτάθηκαν μέχρι τον Νέστο ποταμό.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ

  19 Ιουνίου 1913 -19 Ιούνιοι 2025, 112 χρόνια μετά ας  ανάψουμε “ένα κερί” στη μνήμη των χιλιάδων νέων - πατεράδων που έδωσαν τη ζωή τους για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ εδώ στον τόπο μας, στο αιματοβαμμένο ΚΙΛΚΙΣ.

Βασίλης Αθανασιάδης

Κυριακή 10 Ιουνίου 1979

   Ακριβώς πριν 46 χρόνια, έγινε μια νέα αρχή για τον εορτασμό της τοπικής πανήγυρις της Αγίας Τριάδας του Πολυκάστρου.  Πρόεδρος της Κοινότητος Πολυκάστρου (1979 - 1982) ήταν ο αλησμόνητος Χρήστος Παπαδόπουλος (Φράγκος), ο μετέπειτα και 1ος αιρετός Δήμαρχος (1987-1990).

  Στον παλαιότερο Σύλλογο του Δήμου μας (έτος ιδρύσεως 1966), στο Σύλλογο Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων “Οι Ακρίτες”, από τις 04/12/1978 είχε επέλθει σημαντική ανανέωση στο Δ.Σ. στο οποίο δίπλα στους παλαιούς και αλησμόνητους Χρήστο Αδαμίδη & Γιάννη Καραγιαννίδη, βρέθηκαν και συμπορεύθηκαν τα νέα μέλη Έλενα Λούση(Έδεσσα), Βασίλης Αθανασιάδης και Στέφανος Αμβροσίδης(Μικρό Δάσος).

   Το 1979 ξεκίνησε για τους “Ακρίτες”, με μια νέα δυναμική και διάθεση για εργασία και προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας, καθιερώθηκε η “Κοπή Βασιλόπιτας” με τελετουργικό (18 Ιανουαρίου 1979), ξεκίνησε η δημιουργία της δανειστικής βιβλιοθήκης (Φεβρουάριος 1979), δημιουργήθηκε το παιδικό χορευτικό τμήμα και καθιερώθηκαν μια σειρά εκδηλώσεων με τη συνεργασία άλλων Συλλόγων του τόπου μας και της Κοινότητος μας.

    Για την πανήγυρι μας, την Κυριακή, 10 Ιουνίου 1979 στο μεγάλο αύλειο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου, στο κέντρο της πόλης μας, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά 3 χορευτικά συγκροτήματα και αυτά ήταν, το πρωτοεμφανιζόμενο παιδικό χορευτικό των “Ακριτών”, το χορευτικό του Συλλόγου “Ανατολικορωμυλιωτών” Πολυκάστρου και του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Νομού Κιλκίς “Ο Φλάμπουρας” (τότε ακόμη δεν υπήρχαν ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Πολυκάστρου “Τα Σταυραδέρφια”, ούτε ο Σύλλογος Μικρασιατών Πολυκάστρου κ& Περιχώρων.
 
  Την εμφάνιση των χορευτικών παρακολούθησαν χιλιάδες Πολυκαστρινοί και χειροκρότησαν θερμά όλα τα χορευτικά για τη θαυμάσια εμφάνιση τους , την παρουσίαση των συγκροτημάτων και στοιχεία για τη δράση των Συλλόγων, έκανε ο γράφων και τότε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου Περιχώρων “Οι Ακρίτες”.

    Μια φωτογραφία από αυτήν την πρώτη εμφάνιση του παιδικού χορευτικού των “Ακριτών” διακρίνονται (αν και δυστυχώς δεν είναι τόσο καλή η ανάλυση η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια μας) με πρώτη από αριστερά την αλησμόνητη Ιωάννα Δ.Τυφούδη (κόρη του Τοκαρίκα), δεύτερη την Γιώτα Π. Καλπακίδου, τρίτη την Γιώτα Γ. Σαμλίδου, τέταρτη την Αθηνά (μας διαφεύγει το επώνυμο), πέμπτη την Χριστίνα Χ. Μαυροφρύδου και στο δεξιό άκρο την Μαρία Π. Σαγματοπούλου.

Αυτή ήταν η αρχή. Κυριακή 10 Ιουνίου 1979, ακριβώς πριν 46 χρόνια.

   Τις μικρές "Αμαζόνες" των Ακριτών, τα αμέσως επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες άλλα παιδιά, όπως  Στέλλα Ευγενίδου, Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Αντωνία Ευθυμιάδου, Χαρίκλεια & Άννα Χαρτοματσίδου, Τσάκου Χαϊδω, Ρένα Παπαθανασίου, Αγγελική Χαρισιάδου, Αγάπη & Κική Κοντοπούλου, Όλγα Π. Κρουκλίδου, Μαρία & Ιωάννα Χατζηπροδρομίδου, Κατερίνα Ζησιμοπούλου, Κίτσα & Ντίνα Στεφ. Παπαδοπούλου, Σοφία Τσανασίδου, Ζωή & Μαρία Παπαδοπούλου, Δέσποινα & Φωτεινή Σαγματοπούλου, Κλεοπάτρα Δεβετζοπούλου, Σοφία Λεβαντή, Σοφία Κωνσταντινίδου, Μαρία Γ. Δαμιανίδου, Σόνια Καλπακίδου, Ευαγγελία Γ. Αθανασιάδου, Νένα Φαρσιαρώτα, Ειρήνη Εκμεκτσόγλου, Βαρρβάρα Γεωργιάδου, Σοφία Βασιλακάκη, Λίνα Οδ. Βαφειάδου,  Μαρία Δ. Γεωργιάδου, Σάσα Κουκλίδου(Πλατανιά), Σοφία Κοτσαηλίδου(Πλατανιά), Έφη Τοπαλίδου, Θωμαή Δουκάογλου, Βάσω Δελήπαλτα, Κατερίνα Χαραλαμποποὐλου, Δέσποινα & Ισιδώρα Σιάνα, Μαρία Ιωαννίδου,Κατερίνα Τοψαχαλίδου, Κική & Ισιδώρα Ν. Ιωαννίδου, Ματούλα Ι.Παπαδοπούλου, Σοφία Ιορδανοπούλου (Σιταριά) Έλενα Αφεντουλίδου, Λιζέτα Αποστολίδου, Ευγενεία Εκμεκτσόγλου, Ελένη &Κική Αλ. Αδαμίδου, Φρόσω & Αλέκα Ευαγ. Μπαλάκου, Καλλιόπη & Αναστασία Γ. Τοπαλίδη, Αθηνά & Γεωργία Ηλ. Τσέλιου, Ράνια& Γεωργία Ι. Παπαδοπούλου, Ράνια Αν. Παπαδοπούλου, Μαριά Οργανατοπούλου, Νίκη Αμανατίδου, Λευκή Γρηγοριάδου(Αξιοχώρι), Ελπίδα Β. Ιακωβίδου(Πευκόδασος) Ελπίδα Μουρουσιάδου, Πόπη Σ. Καρδοπούλου, Μαρία & Αλίκη Καραθοδώρου, Μαρία Αν. Παυλίδου, Όλγα Θ. Ασλανίδου, Ελένη Π. Λεντίδου, Άννα Γρ. Λεοντίδου και πλήθος άλλων κοριτσιών από όλο το Πολύκαστρο και τα περίχωρα.

Το συντονισμό του προγράμματος των εκδηλώσεων για την Αγία Τριάδα και την παρουσίαση των χορευτικών μέχρι και το 1985 την έκανε ο γράφων.

    Αυτές που έγραψαν ιστορία κατά την δεκαετία του 1980, τις οποίες αποκαλώ, “Αμαζόνες” των “Ακριτών” και οι οποίες είχαν την τύχη να έχουν ως χοροδιδάσκαλο τον Δαμιανό Χαραλαμπίδη, (μέλος του χορευτικού συγκροτήματος του Κώστα Κυριαζή (Ξυμύτ), στην Ένωση Ποντίων Φοιτητών του Α.Π.Θ και στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας χοροδιδάσκαλος στο Λύκειο των Ελληνίδων της Νάουσας.φοιτητή της ιατρικής) ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την περίοδο την στρατιωτική του θητεία σε μονάδα της 33ης Ταξιαρχίας στο Πολύκαστρο.

  Αξίζει να αναφέρουμε τα ονόματα τους (με αλφαβητική σειρά):

  Φανή Αντωνιάδου(Σιταριά), Άννα-Μαρία Δόμβρου(Σιταριά), Στέλλα Ευγενίδου, Αντωνία Ευθυμιάδου, Γιώτα Καλπακίδου, Χριστίνα Μαυροφρίδου &Μαρία Σαγματοπούλου.

Ο πρώτος και επί σειρά ετών πρόεδρος των “Ακριτών” αείμνηστος Χρήστος Αδαμίδης με τις "Αμαζόνες των Ακριτών” στο πανηγύρι της Πηγής (Ίσβορο).

(Από τη συγκεκριμένη φωτογραφία απουσιάζει η Χριστίνα Μαυροφρίδου)

 

  Τις στολές (ανδρικές/παιδικές) έραψε η αλησμόνητη Μηνοδώρα Καλαϊτζίδου και τα δερμάτινα εξαρτήματα(μπότες κτλ)κατασκεύασε ο αλησμόνητος Γιώργος Ιωαννίδης(πεθερός μου).

Εννοείται πως όλα ήταν προσφορές, δωρεάν.

Βασίλης Αθανασιάδης

 

110 Χρόνια… ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ

Εβαπτίσθη η δούλη του Θεού …ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ.

1915, 1971 & 2025. 

 

Κλεοπάτρα Πηλαλίδου Αθανασιάδου 1916

Κουμπάν(Кубань), Κρασνοντάρ κράι,   

  Ο Δημήτρης Πηλαλίδης του Ευσταθίου(1885 - 1937), “ έτον δέσκαλος και εμάθιζεν γράμματα σα Ρωμαίικα τα παιδία”, εκεί στο Αμπίνσκ του Κρασνοντάρσκι Κράι, του Κουμπάν, της Ρωσίας” στις Βορειοανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου.

  Η αγάπη του για την πατρίδα, την Ελλάδα, ήταν σε υπέρτατο βαθμό, κάθε σκέψη, κάθε λόγος και κάθε πράξη του μιλούσαν για το μεγαλείο της πανάρχαιας και ένδοξης πατρίδας, την οποία μετέδιδε και στα μικρά Ελληνόπουλα (τα Ποντιόπουλα)που ζούσαν εκεί στην πανέμορφη γη του Κουμπάν. Εδώ όπου ζούσαν και ευημερούσαν χιλιάδες Ελληνοπόντιοι, οι οποίοι μετακινήθηκαν από τα μέσα του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα φεύγοντας απ΄το μαρτυρικό ΠΟΝΤΟ και αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής στην ομόδοξη Ρωσία.

   Εκεί, ο παππούς μας Δημήτρης - δέσκαλος, το 1910 ενυμφεύθει την Ελισάβετ Μαυρίδου (1889-1962), με την οποία απέκτησε 5 παιδιά, 2 αγόρια και 3 κορίτσια, Κωνσταντίνος, Κλεοπάτρα, Ιωάννης, Κλεονίκη και Σοφία.

  Το 1911 απέκτησε τον πρώτο του γιό και το όνομα αυτού Κωνσταντίνος (1911-1938).

   Το όνομα που του εδόθη, δεν είχε σχέση με παππού ή άλλο συγγενικό πρόσωπο, ήταν επιλογή του πατέρα και Δέσκαλου, προς τιμήν του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος (8 Φεβρουαρίου 1404 - 29 Μαΐου 1453)).

Φωτογραφία 1912 (113 ετών), προσωπικό αρχείο.

Ο παππούς Δημήτρης Πηλαλίδης 1885-1937,

 στην αγκαλιά του ο πρωτότοκος γιος Κωνσταντίνος(1911-1938)

 και η γιαγιά μας Ελισάβετ Πηλαλίδου (1889-1962).

  Το δεύτερο παιδί (κορίτσι), εγεννήθη τον Φεβρουάριο του 1915 και εβαπτίσθη τον Σεπτέμβριο του 1915. Το όνομα αυτής ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, επιλογή του πατέρα - Δέσκαλου προς τιμήν της τελευταίας Βασίλισσας της Αιγύπτου , Ελληνικής καταγωγής κόρη του Πτολεμαίου ΙΑ, η οποία έζησε (από το 69 έως το 30 π.Χ.) και βασίλεψε μέχρι την κατάκτηση τους κράτους των Πτολεμαίων από τους Ρωμαίους.

  

 

Κλεοπάτρα Δ. Πηλαλίδου

Η πρώτη Κλεοπάτρα, φώτο 1932, προσωπικό αρχείο.

  Στο τρίτο παιδί, αγόρι, δόθηκε το όνομα Ιωάννης, που ήταν το όνομα του αδελφού του Δημήτρη, ο οποίος υπηρετώντας στον Ρωσικό (Τσαρικό στρατό) συνελήφθη αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε στην Αυστροουγγαρία και αγνοείτο η τύχη του για πάνω από πέντε(5) χρόνια.

 

  Στο τέταρτο παιδί (δεύτερο κορίτσι) συνεχίζοντας την αρχαιολατρία του με αρχικό γράμμα το Κ εδόθη το όνομα Κλεονίκη (1924-2014). 

  

  Όταν ευλογία Θεού απέκτησαν το πέμπτο τους παιδί και τρίτο κορίτσι, ο παππούς μας και Δέσκαλος θέλησε να δώσει το όνομα Κλειώ, τότε επενέβησαν τα αδέλφια του και άλλοι πλησιέστεροι συγγενείς και τον παρακάλεσαν να βάλει το όνομα της μητέρας του και γιαγιάς των παιδιών, Σοφίας - Αισέ.

   Ο αδερφός του, Σπύρος, του είπε “Πάσα (αδερφέ), ο Θεόν δί ΄σε κορίτσα παιδία και ΄σύ βάλτσ΄ατά Ελλενικά ονόματα, γιατί κι 'βάλτς τη μάνα σης τ’ όνεμαν, Σοφία! ατό ΄πα Ελλενικόν έν. Ας΄όλον το τρανόν την Εκκλεσίαν, Αγία Σοφία λέγν΄ατό” και έτσι το τελευταίο κορίτσι εβαπτίστη Σοφία (1928- 2011).

  Το Δεκέμβριο του 1937, ο Δέσκαλος Δημήτριος Πηλαλίδης (52 ετών)και τον Ιανουάριο του 1938 ο πρωτότοκος υιός Κωνσταντίνος(27ετών), ήσαν από τα πρώτα θύματα των Σταλινικών διώξεων της "μαύρης" εκείνης περιόδου, συνελήφθησαν εκτοπίστηκαν και εξαφανίστηκαν από προσώπου γης, έτσι αρχηγός της οικογένειας έγινε η 22 χρόνων Κλεοπάτρα αφού η μητέρα της Ελισάβετ ήταν ανήμπορη, η απώλεια του συζύγου και του πρωτότοκου γιού, μέσα σε ένα μήνα είχαν κλονίσει σοβαρά την υγεία της.

  Επί δύο χρόνια ματαίως αναζητούσαν την τύχη των ανθρώπων τους και τέλος στις 19 Σεπτεμβρίου το 1939, ήρθαν στην Ελλάδα, με αρχηγό της οικογένειας την πρωτοκόρη, Κλεοπάτρα και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Ευκαρπία (Γραμμάτινα) Κιλκίς, όπου κατοικούσε ο θείος τους Ιωάννης Πηλαλίδης, ο οποίος μετά τη λήξη του Α΄Π.Π. και της αιχμαλωσίας του, ήρθε κατευθείαν στην Ελλάδα, καθώς και άλλοι συγγενείς και γνώριμοι από το Κουμπάν.

 

    Την 7η Δεκεμβρίου του 1941 η Κλεοπάτρα Δ. Πηλαλίδου ενυμφεύθη τον Νικόλαο Ι. Αθανασιάδη, ήρθε στο Πολύκαστρο και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, όλα αγόρια, Γιάννης(1942-2011), Γιώργος(1944-2021), Βασίλειος(1946) και Κώστας(1950). 

 

  Την εγκατάσταση της Κλεοπάτρας στο Πολύκαστρο ακολούθησε και η γιαγιά Ελισάβετ με τον γιό της Γιάννη και την μικρή κόρη της Σοφία, ενώ η δεύτερη κόρη Κλεονίκη, στα 19 της χρόνια το 1943 παντρεύτηκε τον Γιάννη (Βάνια) Μοσκοφίδη και παρέμεινε στην Ευκαρπία, όπου δημιούργησε την δική της οικογένεια.

Ο δεύτερος γιος της Κλεοπάτρας, ο Γεώργιος(1944-2021), παντρεύτηκε πρώτος απ΄όλα τα αδέρφια τον Οκτώβριο του 1968 με την Σοφία Κερμανίδου με καταγωγή απ΄την Ευκαρπία. Στις 27 Ιανουαρίου το 1971 και ενώ ήταν εργάτες (γκασταρμπάιτερ) στη Γερμανία, απέκτησαν το πρώτο τους παιδί-κορίτσι. 

  Αυτό ήταν το πρώτο εγγόνι του Νίκου και της Κλεοπάτρας Αθανασιάδη, η χαρά τους ήταν απερίγραπτη, αφού ύστερα από τα τέσσερα αγόρια παιδιά τους που μεγάλωσαν, ευλογία Θεού, ερχόταν ένα κορίτσι στην οικογένεια. 

  Το καλοκαίρι του 1971 ο Γιώργος και η Σοφία, με τη μικρή κόρη τους βρίσκονται στην Ελλάδα, στο Πολύκαστρο όπου στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου, που πανηγυρίζει αυτές τις ημέρες, γίνεται η βάφτιση της κόρης τους και το όνομα αυτής ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ.  

 

 

Κλεοπάτρα Γ. Αθανασιάδου

Η δεύτερη Κλεοπάτρα, Φώτο 1971.

 

Περιχαρής ο παππούς, Νίκος(Κόλιας) Αθανασιάδης και σύζυγος της 1ης Κλεοπάτρας έχοντας στα γόνατα και την αγκαλιά του την  εγγονή και δεύτερη Κλεοπάτρα, το καλοκαίρι του 1972.

 

 Ευλογία και αμέτρητη χαρά για την οικογένεια, για όλους τους συγγενείς και ιδιαίτερα για τον παππού Νίκο και την γιαγιά Κλεοπάτρα, που για μία δεκαετία είχαν την φροντίδα της Κλεοπάτρας αλλά και της δεύτερης κόρης του Γιώργου, της Αθηνάς. 

  Τον Αύγουστο του 1989 στα 18 της χρόνια η Κλεοπάτρα έχοντας τις ευχές της γιαγιάς Κλεοπάτρας που είχε αποβιώσει προ εξαμήνου (22/02/1989) παντρεύεται ένα εξαίρετο παλικάρι από το Χαλάνδρι Αττικής, τον Θεόδωρο Πεχλιβανίδη, με τον οποίον απέκτησαν 2 υπέροχα παιδιά την Μαρία και τον Στέλιο. 

  Η Μαρία σαν τον προπροπάππο της τον Δημήτριο, έγινε και αυτή Δασκάλα, αποφοιτώντας από την Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως. 

 Θέλημα Θεού η Μαρία μας, στο δρόμο της ζωής της συναντά και παντρεύεται τον Μάριο Σπηλιόπουλο με τον οποίο αποκτά δύο γλυκύτατες κόρες την Δανάη και την μικρότερη και τρίτη κατά σειρά ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ.

 

 

Λίγο πριν ξεπροβοδίσουμε τη νύφη από το σπίτι, στο μέσον η Μαρία μας άκρο αριστερά η ευτυχισμένη γιαγιά της νύφης, Σοφία Αθανασιάδου και τελευταίος δεξιά ο πατέρας της Μαρίας, σύζυγος της 2ης Κλεοπάτρας και παππούς της 3ης Κλεοπάτρας, Θεόδωρος.

 

 

Η 2η Κλεοπάτρα, με την κόρη της Μαρία, την 3η Κλεοπάτρα, τον σύζυγο της Μαρίας, Μάριο, τον αδελφό της Μαρίας και θείο της 3ης Κλεοπάτρας, Στέλιο.

31 Μαΐου 2025, αμέσως μετά από τη βάπτιση.

   Θρησκευτικός γάμος και βάφτιση πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο 31 Μαΐου 2025 στον κατάμεστο από συγγενείς και φίλους Ιερό Ναό της Παναγίας Μαρμαριώτισσας στο Χαλάνδρι.

 

   Εκεί λοιπόν ακούστηκε για τρίτη φορά το όνομα ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ σε συνέχεια της οικογενειακής παράδοσης που ξεκίνησε το 1915 από τον Δημήτριο Πηλαλίδη στο Κουμπάν της Ρωσίας, συνεχίστηκε στο Πολύκαστρο Κιλκίς το 1971 και ξανακούστηκε φέτος στο Χαλάνδρι 31/05/2025, με τις ευχές όλων μας για ευτυχία και μακροζωία και την ελπίδα ότι θα υπάρχει συνέχεια της παράδοσης.

 

 

Από αριστερά με προσθήκη στη φωτογραφία του 2025,  η 1η Κλεοπάτρα (1915), 

η εγγονή της και 2η Κλεοπάτρα(1971) η τρισέγγονη της και 3η Κλεοπάτρα(2024) μετά την βάπτιση 31/05/2025 και δεξιά ο γράφων, 110 χρόνια ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ.

 

Βασίλης Αθανασιάδης