99ος χρόνος …και συνεχίζει

 10 Μαΐου 1927 - 10 Μαΐου 2025

 

Χαρίλαος Ζαβουδάκης γεννηθείς το 1927 (μπουζούκι) με τον Νίκο (Κόλια) Αλούρη(1936-2002) προπορεύονται του γαμπρού για την εκκλησία στα Πλάγια (Αγία Παρασκευή Πλαγίων του σημερινού Δήμου Παιονίας).

(Ο Νίκος Αλούρης από τον Άγιο Πέτρο, ήταν γαμπρός στα Πλάγια.)

   Στις 10 Μαΐου του 1927, σαν σήμερα, γεννήθηκε ο Χαρίλαος ο Κρητικός, στο Γαλατά Χανίων,ο οποίος  κλείνει τα 98 του χρόνια και ήδη διανύει το 99 έτος της ηλικίας του με την ίδια αισιοδοξία και διάθεση για ζωή.

 

Τις μέρες των γενεθλίων του  το 1941, στα 14 του χρόνια έζησε τις ημέρες της επίθεσης των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, στον τόπο που γεννήθηκε. 

1. Στα νεανικά του χρόνια και αμέσως μετά την κατοχή, έπαιζε ποδόσφαιρο σε μία ιστορική ομάδα της γενέτειράς του, στον "ΙΔΟΜΕΝΕΑ" ΓΑΛΑΤΑ, ΧΑΝΙΩΝ και μάλιστα σούταρε και με τα δύο πόδια. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι στο Πολύκαστρο, έχουμε τον μεγαλύτερο σε ηλικία βετεράνο ποδοσφαιριστή .

 Ο "ΙΔΟΜΕΝΕΑΣ" Γαλατά είναι το αρχαιότερο σκοπευτικό σωματείο στην Κρήτη, Ιδρύθηκε το 1908, πριν καν ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα. Οι Γαλατιανοί, οι οποίοι πρέπει να ήταν αρκετά προοδευτικοί άνθρωποι, ίδρυσαν αθλητικό – γυμναστικό και σκοπευτικό Σύλλογο, ο οποίος είχε πάρα πολλές επιτυχίες και είναι ενεργός με πολλά τμήματα μέχρι και σήμερα (ποδόσφαιρο, χάντμπολ, μπάσκετ κ.α.).

2. Είναι γνωστή η αγάπη του σε όλη τη ζωή για το μπουζούκι, την οποία μετέδωσε και στον εγγονό του που σήμερα διαπρέπει στην Σουηδία ως μουσικός. Το πρώτο του μπουζούκι, που το έφτιαξε μόνος του στην παιδική του ηλικία, ήταν μια νεροκολοκύθα στην οποία για χορδές, πρόσθεσε σύρματα, αυτά την δεκαετία του 1930. Εννοείται ότι είναι αυτοδίδακτος μουσικός.

 

 Χαρίλαος ο Κρητικός

 

    Πρόσωπο πασίγνωστο και αγαπητό σε όλη την κοινωνία του Πολυκάστρου και σε όλη την Παιονία.

   Χαρίλαος Ζαβουδάκης το όνομά του, “ερωτικός” μετανάστης - μόνιμος κάτοικος Πολυκάστρου εδώ και 78 χρόνια.Είναι το πρώτο από τα 7 παιδιά του Αντώνη και της Μαρίας Ζαβουδάκη απο τον Γαλατά Χανίων. 

  Στα 20 του χρόνια υπηρετούσε την θητεία του ως χωροφύλαξ την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, εκεί στα 1947 βρέθηκε στα μέρη μας, στο Πολύκαστρο. 

 

     Παρά τους δύσκολους καιρούς είμαστε στα τελευταία χρόνια του εμφυλίου πολέμου, μετά την κατοχή, Απρίλης του 1948 στην πρώτη γειτονιά των Ανατολικορωμυλιωτών και πάνω ακριβώς από το τότε γήπεδο Πολυκάστρου (απέναντι από το Δημαρχείο, σημερινό 1ο Δημοτικό Σχολείο), είμαστε στην οδό Μάρκου Μπότσαρη, προετοιμασία για το καθιερωμένο κουρμπάνι των "Ανατολικορωμυλιωτών" Πολυκάστρου.

   Πέμπτος από αριστερά, ένστολος, με περιποιημένο μέχρι και σήμερα (2025) μουστάκι ο Χαρίλαος “ο Κρητικός” Ζαβουδάκης, στρατοχωροφύλακας τότε και μέχρι σήμερα “ερωτικός μετανάστης” στο Πολύκαστρο.

Ο Χαρίλαος στα 21 του χρόνια.

  
    Στα 1949 γνώρισε την πανέμορφη Βαλεντίνη Κορκοτά, που ορφάνεψε στα 14 της χρόνια και από τους δύο γονείς της (1944-1945) και είχε την φροντίδα των μικρότερων αδερφών της.

   Χρόνια δύσκολα-μαύρα χρόνια, να πάν και να μην ξανάρθουν.

 

 

Η ωραία Βαλεντίνη στα 17 της.

   Έρωτας αμοιβαίος, την πήρε και πήγε στην Κρήτη, εκεί παντρευτήκαν και ξαναεπέστρεψαν στο Πολύκαστρο (1951) και επειδή στους γάμους υπήρχαν απαγορεύσεις για τους ένστολους  (για λόγους ηλικίας αλλά και άλλους λόγους!) παραιτήθηκε από την χωροφυλακή που υπηρετούσε και έγινε μόνιμος κάτοικος Πολυκάστρου,.

   Εργάστηκε ως αγρότης, κτηνοτρόφος, σερβιτόρος και ότι βάλει ο νους του ανθρώπου για να μεγαλώσει και να αναθρέψει τα 5 παιδιά που απόκτησαν (4 κορίτσια και ένα αγόρι), το πρώτο του παιδί - κορίτσι γεννήθηκε το 1951.

 

   Παράλληλα αγαπούσε τη μουσική, έπαιζε ο ίδιος μπουζούκι και τραγουδούσε και αισθανόταν περήφανος που συνεργάστηκε και έκανε περιοδεία στην Ευρὠπη με τον πατέρα του Γιώργου Νταλάρα, Λουκά Νταράλα (1927–1977).

 

  Τον μπαρμπά-Χαρίλαο εδώ και δέκα χρόνια τον φροντίζει η πρωτοκόρη του Γεωργία, ο οποίος ανανεώθηκε και πιστεύει ότι έχει ακόμη μέλλον αφού μοιάζει τη γιαγιά του η οποία πέθανε σε ηλικία 115 ετών!

   Είχε δημιουργήσει μουσικό σχήμα με αξιόλογους τοπικούς καλλιτέχνες και ήταν πανταχού παρὠν, σε γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια, ονομαστικές γιορτές και όπου αλλού υπήρχε διάθεση για γλέντι και χορό, κομψός με το περιποιημένο μουστακάκι του την ευγένεια και το χαμόγελό του.

   Από τις 10 Μαΐου αισίως διανύει το 99 έτος της ηλικίας του, καπνίζοντας ένα πακέτο τσιγάρα (και δεν του φτάνουν) και πίνοντας κάθε μέρα την γράπα του (δική του συνταγή μακροζωίας),θα τον δείτε καθημερινά στο “στέκι του” στο κέντρο του Πολυκάστρου.

   Είναι αισιόδοξος για το μέλλον του, αφού η γιαγιά του Σμαράγδω έζησε 115 χρόνια.

 

 

 

 

Ο μπαρμπα-Χαρίλαος, σήμερα στα 99 του,

 στο μπαλκόνι του σπιτιού στο Πολύκαστρο.

 

Να είσαι γερός μπάρμπα Χαρίλαε 

και να "περάσεις" και τα χρόνια της γιαγιάς σου.  

 

Υ.Γ. Να ευχαριστήσω τον κ. Λάζαρο (Λάρι) Αλούρη, τον αντιδήμαρχο Γιάννη Κ. Συμεωνίδη και την κ. Γεωργία Ζαβουδάκη για τις φωτογραφίες και τις πληροφορίες.

Βασίλης Αθανασιάδης

100 χρόνια Άσπρος

Αη Γιάννης ο Θεολόγος

 Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την εγκατάσταση των κατοίκων του Άσπρου που μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στο νεόδμητο οικισμό του Αματόβου (1925), με εθελούσια ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας (συνθήκη Νεϊγύ, 27 Νοεμβρίου 1919).

 Αυτό το γεγονός εορτάζεται τούτες τις μέρες και με αφορμή την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που όπως εδώ έτσι και στην παλιά πατρίδα στον Άσπρο της Βουλγαρίας ήταν προστάτης Άγιος των Ασπριωτών.

 Το παρακάτω κείμενο είναι της αγαπητής κας Λίνας Καρυοφυλλίδου, με αναφορές στον Άγιο των Ασπριωτών. Η κα Καρυοφυλλίδου, ενεργός πολίτης με μεγάλη προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα και στην τοπική αυτοδιοίκηση, έχει τιμηθεί κατ’ επανάληψη, από τους Ασπριώτες.


Κωνσταντής:
  Μιτά για να περιμένουμε του παναήρι μας. Αυτό κι άμα δε γιόρταζα μ!

Στεργιανή: 
  Είχι κι ξιχουριστή σημασία του παναήρι μας.
  Η γιαγιά μ' μέλιγι πως κάποτε οι Τούρκοι ήρθαν με τα βαπόρια τς να κάψν του χουριό μας, γιατί νόμιζαν πως ετοίμαζαν εκεί καμιά κίνηση οι Έλληνες.
  Κείνοι πάλι ετοιμάζονταν μόν για ν' εγκινιάσαν την εκκλησιάτς.
  Με το πούφτασαν στου χουριό οι Τούρκοι κι ενώ η μέρα ήταν χαρά Θεού, ξαφνικά άλλαξι ο κιρός.
  Να ρχίσει να πέφτει ένα χιόνι να μη βλέπς μπρουστάς.
Ούλοι σάστισαν κι οι Τούρκοι του πήραν αυτό σαν μήνυμα απ' τον Αλλάχ κι γύρσαν χουρίς να μας βλαψόν.
Απού τότις ουρίσκει να γιουρτάζουμ' του παναήρ στις 8 Μαγιού.

Κωνσταντής:
  Στουν ιμφύλιου τότις μι τα γεγονότα, θυμάσαι που γινκι πάλι κατ' τέτοιου;
 Δε θυμάμι μονο ποια εποχή ήταν.
 Ήρθαν παοτζήδις να μαζεψ'ν άντρις απ' του χουριό.
 Μι του πούφτασαν δω όμους, κιρός χάλασι! Έπιασε  μια αντάρα!
 Ήταν τότις Αριστοτέλης πρόεδρος. Σηκώθκι κι τους είπι:
 "Μια "κόμα φουρά γίνκι τέτοιο πράμα στου χουριό, όταν Τουρκ' ήρθαν να του καψόν.
 Του πήραν για μήνυμα απ' τουν Αλλάχ κι δε μας πείραξαν.
 Κι σεις πούστε Έλληνες χριστιανοί δε δα του σιβαστείτι αυτό;"
 Και δεν πείραξαν κανένα κι έφυγαν!

Αναστή:
 Α, έχουμ Άγιο κι είνι ο Ιωάννς ο Θεολόγους που γραψι κι του Βαγγέλιο.
 Ο Δεσπότε πούρθι μια χρουνιά δω για του παναήρι μας μας είπι πομαστι πολύ τυχεροί πούχουμ αυτόν τον άγιο, πούνι κι ο μαθητής της αγάπη, για προυστάτη μας!


  Είναι ευλογία για τον τόπο μας η παρουσία και η προσφορά της κας Λίνας Καρυοφυλλίδου της οποίας και το παραπάνω απόσπασμα, όπως και της κας Ολυμπίας Κηπουρίδου, της κας Δώρας Τσουκαλά και πολλών άλλων κυριών από τον Άσπρο για όλα όσα προσφέρουν.

  Το πανηγύρι του Άσπρου ήταν γνωστό σε όλο τον Νομό από πολύ παλιά, μετά τη δεκαετία του 1950, από την ευρύτερη περιοχή και ιδιαίτερα από το Πολύκαστρο θυμάμαι τα παλικάρι, Σιναπλιώτες, Ραβδιώτες και όχι μόνον με ποδήλατα, με κάρα, αλλά και καβαλάρηδες με τ΄άλογά τους να πηγαίνουν στον Άσπρο, όπου μετείχαν και στις ιπποδρομίες που πραγματοποιούνταν κατά την πανήγυρι.

 

  Επίσης ενδιαφέρον ιδιαίτερο υπήρχε για τους αγώνες πάλης (πεχλιβάνιδες) που πραγματοποιούνταν με έπαθλο για τον νικητή, ένα αρνί.

 

  Παλαιστές εκτός από τους Ασπριώτες, τους Αξιοχωρήτες και τους Πολυκάστρινούς, ερχόνταν και από άλλα χωριά, όπως το Πρόχωμα, το Δυτικό Πέλλας, και από αλλού.

 Οι φετινές εκδηλώσεις ξεκίνησαν στις 7 Μαΐου παραμονή της εορτής και ολοκληρώνονται το Σάββατο 10 Μαΐου  σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα.

 

Εγκάρδιες ευχές σε όλους του Ασπριώτες, με αφορμή την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και σε όλο τον κόσμο, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, υγεία και ευτυχία, με ΕΙΡΗΝΗ.

Φωτογραφίες: Λίνα Καρυοφυλλίδου

Βασίλης Αθανασιάδης

1η Μάη 1917, Μάχη στο Ραβινέ.

Το μνημείο στην κορυφή του λόφου Ραβινέ

  Η πρώτη Μεγάλη Νίκη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, των "Παιδιών της Εθνικής Αμύνης" στο πλευρό των συμμάχων κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π. (1914-1918), έγινε εκεί ψηλά στα σύνορα μας στο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο ακριτικό Ποντιοχώρι του Δήμου μας, στο ΧΑΜΗΛΟ.

 

Ο ιστορικός λόφος Ραβινέ

  Η κατάληψη του λόφου του Ραβινέ από τους ήρωες του 2ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος της Μεραρχίας των Σερρών, με επικεφαλής τον ήρωα Γρηγόριο Γουλιανό (με καταγωγή από τον Παλαμά της Καρδίτσας) έγινε την 1η / 14η Μαΐου του 1917

   Δεκάδες οι ήρωες "ΑΘΑΝΑΤΟΙ" νεκροί, εκεί στον αιματοποτισμένο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, δίπλα στο παλιό χωριό "Αλτσάκ" , το σημερινό Χαμηλό.

  Μετά την αιματηρή μάχη και την κατάληψη του Ραβινέ το ηθικό και το γόητρο του Ελληνικού Στρατού στα ύψη, η νίκη αυτή άνοιξε το δρόμο για την επόμενη μεγάλη, κοσμοιστορική, νικηφόρο μάχη του Σκρά, της 17 Μαΐου το 1918, ένα χρόνο μετά και 16 ημέρες.

 Αυτά τα ιστορικά γεγονότα πριν 108 χρόνια, συνέβησαν εδώ στον τόπο μας, στα ακριτοχώρια του Δήμου μας, δυτικά του Αξιού.

  Αυτούς τους ήρωες μας θα τιμήσουμε την Κυριακή 4 Μαΐου 2025 στο χωριό ΧΑΜΗΛΟ και στον λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα του Δήμου μας και της Κοινότητος Ειδομένης.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ 

 

Βασίλης Αθανασιάδης